Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Η αδικοπρακτική ευθύνη ιδιωτικής κλινικής από ιατρικό σφάλμα του ιατρού – συνεργάτη της και η σχέση πρόστησης

Στο πεδίο της αστικής ιατρικής ευθύνης αναγνωρίζεται παγίως η δυνατότητα του ασθενούς που ζημιώθηκε από ιατρικό σφάλμα του ιατρού που είχε αναλάβει τη θεραπεία του να στραφεί και να διεκδικήσει βάσει των 914ΑΚ, 929ΑΚ, 932ΑΚ και του άρθρου 8 του ν. 2251/1994 ανόρθωση της ζημίας του (επελθούσας και μελλοντικής), καθώς και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του παθόντος.

Υπόχρεοι είναι τόσο ο ιατρός που εξαιτίας ακριβώς της αμελούς συμπεριφοράς του και της εκτέλεσης των ιατρικών υπηρεσιών του κατά παράβαση των κοινώς αναγνωρισμένων κανόνων (lege artis) της ιατρικής επιστήμης προκάλεσε βλάβη στον ασθενή (σωματική βλάβη από αμέλεια-314ΠΚ), αλλά και η ιδιωτική κλινική στην οποία παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες του ιατρού και νοσηλεύτηκε ο ασθενής.

Όταν υπάρχει σχέση εξαρτημένης εργασίας μεταξύ ιατρού και ιδιωτικής κλινικής η σχέση πρόστησης βάσει του 922ΑΚ είναι αυτονόητη και το στοιχείο της εξάρτησης προφανές, αλλά γίνεται δεκτό ότι πρόστηση υφίσταται και όταν η σχέση του ιατρού με κλινική ή νοσηλευτικό ίδρυμα είναι ελεύθερη, με τη μορφή ελεύθερης συνεργασίας μεταξύ τους, σύμφωνα με την οποία ο ιατρός επιμελείται τη νοσηλεία και συνήθως τη διενέργεια της χειρουργικής επέμβασης σε κλινική που διαθέτει την απαραίτητη υποδομή (εγκαταστάσεις, φάρμακα, μηχανήματα, εργαλεία κλπ.) και το κατώτερο μη ιατρικό ή παραϊατρικό προσωπικό που θέτει σε διάθεση του ιατρού, με αμοιβή που εισπράττει κατευθείαν από τον πελάτη ασθενή, άσχετα με την αμοιβή του ιατρού που καταβάλλεται από τον ασθενή απευθείας σε αυτόν (βλ. ΠΠρΛαμ 191/2012, ΠΠρΘεσσαλ 8413/2005, ΠΠρΘεσσαλ 24772/2010, ΠΠρΧαν 226/2009, ΠΠρΘεσσαλ 33096/2007).

Η σχέση αυτή είναι πολύ συνηθισμένη στις συναλλαγές και αποσκοπεί τόσο στην εξυπηρέτηση του ιατρού που έτσι κερδοφόρα χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της κλινικής όσο και των τελευταίων, που με τη συνδρομή των ιατρών εξασφαλίζουν πελατεία και αποκομίζουν ανάλογα κέρδη, στα οποία και αποβλέπουν. Ο ιατρός εντάσσεται βέβαια στο πρόγραμμα της κλινικής ή του ιδρύματος, το οποίο, ανάλογα με το φόρτο, καθορίζει τον τόπο και τον χρόνο παροχής της ιατρικής συνδρομής από τον ιατρό, που ασφαλώς σε σχέση με αυτήν ενεργεί με πρωτοβουλία.

Στην περίπτωση αυτή, υπάρχει σαφής σχέση πρόστησης και είναι σύμφωνη με το δικαιολογητικό λόγο της καθιέρωσης της ευθύνης του προστήσαντος, ο οποίος ευθύνεται για αλλότρια πράξη (του προστηθέντος), για το λόγο ότι η κλινική ή το νοσοκομείο ωφελείται από τη δραστηριότητα του ιατρού με τη συνδρομή του οποίου επεκτείνει τον κύκλο της δυνατότητας κερδών και πρέπει βέβαια ευλόγως να αυξάνεται και το πεδίο των κινδύνων που αναλαμβάνει (Σταθόπουλος ό.π. σελ. 220 – Ζέπος, Ενοχ. Δίκ. Τ. Β` 1965 παρ. 31/1 σελ. 769 – Φίλιος σελ. 642 – Κρητικός αρ. 516, Α.Π 102/1983 Δνη 24/788 – ΑΠ 1983/84, ΝοΒ 33/1555). Επίσης δε, με τη σύγχρονη αντίληψη των συναλλαγών, οι οποίες έχουν γίνει πολύπλοκες και για την επίτευξη ενός αποτελέσματος παρεμβάλλονται όχι σπάνια, πρόσωπα διαφόρων ειδικοτήτων, επιστημονικών ή τεχνικών γνώσεων, ενώ οι οδηγίες του προστήσαντος δεν είναι ανάγκη να φθάνουν μέχρι παροχής λεπτομερειών ιδίως σε τεχνικής φύσεως θέματα, ή ακόμη δεν είναι καν απαραίτητο οι οδηγίες να αφορούν τον τόπο, χρόνο ή την τεχνική άσκηση της εργασίας του προστηθέντος (ΕφΑθ 197/1988, ΑρχΝομ 39/139).

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

e-mail info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί