Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
Email: info@efotopoulou.gr

Λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατ’ άρθρο 64 παρ. 3 του Ν. 2121/1993, προς το σκοπό  πρόληψης της επικείμενης προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας ή προσωρινής απαγόρευσης της συνέχισης προσβολής του

Σε περίπτωση προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, μεταξύ των ενδίκων βοηθημάτων που παρέχει ο Ν. 2121/1993 στον προσβαλλόμενο πνευματικό δημιουργό καταλέγεται και το τυποποιούμενο στο άρθρο 64 παρ. 3 του Ν. 2121/1993 (όπως τούτο αντικαταστάθηκε με την παρ. 4 του άρθρου 2 του Ν. 3524/2007), το οποίο ορίζει ότι  «Το δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει κατά του καθ” ου ασφαλιστικά μέτρα, με σκοπό να προληφθεί κάθε επικείμενη προσβολή δικαιωμάτων του παρόντος νόμου ή να απαγορευθεί προσωρινά η συνέχιση της προσβολής, εφόσον απαιτείται, με την απειλή καταβολής χρηματικής ποινής κατ” άρθρο 947 Κ.Πολ.Δ., για κάθε προσβολή ή συνέχιση των προσβολών των εν λόγω δικαιωμάτων. Για τη διαπίστωση της παράβασης του διαταχθέντος ασφαλιστικού μέτρου ή της συναφούς διατάξεως του άρθρου 691 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ εφαρμόζεται η διαδικασία των άρθρων 686 επ. Κ.Πολ.Δ.. Το δικαστήριο μπορεί να εξαρτήσει τη συνέχιση της εν λόγω προσβολής από την παροχή εγγύησης με σκοπό να διασφαλισθεί η αποζημίωση του δικαιούχου. Το δικαστήριο μπορεί επίσης να διατάσσει τη συντηρητική κατάσχεση ή τη δικαστική μεσεγγύηση των εμπορευμάτων, για τα οποία υπάρχουν υπόνοιες ότι προσβάλλουν δικαιώματα του παρόντος νόμου, προκειμένου να εμποδισθεί η είσοδος ή η κυκλοφορία τους στο εμπόριο».

Η προσωρινή προστασία των δικαιούχων πνευματικής ιδιοκτησίας ή συγγενικών δικαιωμάτων παρέχεται, λοιπόν, μέσω της λήψης ασφαλιστικών μέτρων (682 επ. ΚΠολΔ, άρθρα 64 και 64Α Ν. 2121/1993)[1]. Επί το ειδικότερον, ισχύουν οι γενικές προϋποθέσεις του ΚΠολΔ, με την επιφύλαξη των ρυθμίσεων του Ν. 2121/1993. Έτσι, σε επείγουσες περιπτώσεις ή για να αποτραπεί επικείμενη προσβολή περιουσιακών ή ηθικών εξουσιών των πνευματικών ή συγγενικών δικαιωμάτων, η ύπαρξη των οποίων πρέπει τουλάχιστον να πιθανολογείται[2], ή για τη ρύθμιση μίας κατάστασης, το δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει ασφαλιστικά μέτρα κατά του δράστη (682 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠολΔ, άρθρο 64 παρ. 3 εδ. α΄ Ν. 2121/1993). Με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, ο δικαιούχος μπορεί να ζητήσει, μεταξύ άλλων, να ληφθούν μέτρα για την πρόληψη κάθε επικείμενης προσβολής των δικαιωμάτων του, ήτοι να απόσχει ο καθ’ ου από τις επίμαχες πράξεις, ή να ρυθμιστεί σχετικώς η κατάσταση, ή να απαγορευθεί προσωρινά η συνέχιση της προσβολής, εφόσον απαιτείται,  με την απειλή καταβολής χρηματικής ποινής κατά την 947 ΚΠολΔ (ή και με προσωπική κράτηση ενόψει και του άρθρου 65 παρ. 4 εδ. α΄ και β΄ Ν. 2121/1993), για κάθε προσβολή ή συνέχιση των προσβολών των εν λόγω δικαιωμάτων (άρθρο 64 παρ. 3 εδ. α΄ Ν. 2121/1993). Ως ήδη ελέχθη, η διαπίστωση της ανωτέρω παράβασης κρίνεται με τη διαδικασία των 686 επ. ΚΠολΔ για τα ασφαλιστικά μέτρα (άρθρο 64 παρ. 3 εδ. β΄ Ν. 2121/1993).

Όσον αφορά στο περιεχόμενο της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων κατ’ άρθρο 64 παρ. 3 του Ν. 2121/1993, η αίτηση για λήψη ασφαλιστικών μέτρων ένεκα προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, πρέπει να ορίζει το ρυθμιστικό ή εξασφαλιστικό μέτρο, το οποίο ζητείται να χορηγηθεί και να αναφέρει συνοπτικά τα πραγματικά περιστατικά που πιθανολογούν την ύπαρξη του ασφαλιστέου δικαιώματος (πνευματικής ιδιοκτησίας) και της κατάστασης (προσβολή), η εξασφάλιση και ρύθμιση των οποίων ζητείται με τη λήψη του αιτούμενου ασφαλιστικού μέτρου, καθώς και τον επικείμενο κίνδυνο ή την επείγουσα περίπτωση που συντρέχει στην υπό κρίσιν υπόθεση (688 παρ. 1 ΚΠολΔ). Ειδικότερα, η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων δέον όπως διαλαμβάνει τα ακόλουθα[3]:

α) Πραγματικά περιστατικά δημιουργίας και περιγραφή του επίδικου έργου: Οι πνευματικοί δημιουργοί αποκτούν το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί του έργου τους αυτοδικαίως με τη δημιουργία του (άρθρο 1 παρ. 1 Ν. 2121/1993). Ως εκ τούτου, η ύπαρξη του ασφαλιστέου δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας συνδέεται με την πιθανολόγηση της δημιουργίας του επίδικου έργου. Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται η συνοπτική περιγραφή του επίδικου έργου (είδος, τίτλος κ.λπ.), καθώς και η επίκληση του πραγματικού γεγονότος της δημιουργίας αυτού από τον αιτούντα, εφόσον είναι ο ίδιος ο δημιουργός, συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας δημιουργίας του έργου. Ο αιτών – δευτερογενής δικαιούχος των πνευματικών δικαιωμάτων επί του έργου (λ.χ. αποκλειστικός αδειούχος, κληρονόμος κ.λπ.) θα πρέπει να επικαλεστεί αφενός τη δημιουργία του έργου από το πρόσωπο από το οποίο έλκει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και, αφετέρου, τα περιστατικά που τον νομιμοποιούν ώστε να ζητεί έννομη προστασία.

β) Η πρωτοτυπία του επίμαχου έργου: Η ύπαρξη του ασφαλιστέου δικαιώματος πνευματικής δημιουργίας συνδέεται, επίσης, με την πιθανολόγηση της πρωτοτυπίας του επίδικου έργου. Η πρωτοτυπία, πέραν της πράξεως δημιουργίας, είναι η μοναδική προϋπόθεση προστασίας ενός πνευματικού δημιουργήματος (άρθρο 2 παρ. 1 Ν. 2121/1993). Πρωτοτυπία είναι η ιδιαίτερη ατομικότητα του έργου, που οφείλεται στην προσωπική συμβολή του δημιουργού. Κρίσιμο στοιχείο είναι η κρίση ότι, κάτω από παρόμοιες συνθήκες και με τους αυτούς στόχους, κανένας άλλος δημιουργός, κατά λογική πιθανολόγηση, δε θα ήταν σε θέση να δημιουργήσει έργο όμοιο, ή ότι παρουσιάζει μία ατομική ιδιομορφία ή ένα ελάχιστο όριο «δημιουργικού ύψους», έτσι ώστε να ξεχωρίζει και να διαφοροποιείται από τα έργα της καθημερινότητας ή από άλλα παρεμφερή γνωστά έργα. Η ύπαρξη πρωτοτυπίας είναι ζήτημα πραγματικό, υποκείμενο σε απόδειξη. Κατά συνέπεια, ο αιτών πρέπει να επικαλεστεί και να προσδιορίσει ότι το επίδικο έργο χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία ή ένα ελάχιστο όριο δημιουργικού ύψους που να το καθιστά στατιστικά μοναδικό, ώστε να ξεχωρίζει και να διαφοροποιείται από τα έργα της καθημερινότητας ή από έτερα παρεμφερή έργα και να ανάγεται σε έργο ξεχωριστό, άξιο προστασίας από τον Ν. 2121/1993[4].

γ) Πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν την προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας: Για το ορισμένο της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, ο αιτών οφείλει περαιτέρω να επικαλεστεί συνοπτικά τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν την προσβλητική ενέργεια του καθ’ ου εναντίον του δικαιώματός του. Ως προσβολή νοείται κάθε πράξη που έχει αντικείμενο και περιεχόμενο όμοιο με το αντικείμενο και το περιεχόμενο της πνευματικής ιδιοκτησίας, του συγγενικού δικαιώματος ή του ως άνω δικαιώματος ειδικής φύσεως, στο μέτρο που αυτά προστατεύονται από το νόμο, εφόσον η πράξη δε γίνεται από το δικαιούχο ή με τη συναίνεσή του και δεν συντρέχει νόμιμος περιορισμός των δικαιωμάτων του[5]. Δοθέντος ότι ο νόμος δεν κάνει καμία σχετική διάκριση, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι στην έννοια της προσβολής εμπίπτουν πράξεις που αντίκεινται τόσο στις εξουσίες του περιουσιακού δικαιώματος όσο και του ηθικού δικαιώματος[6]. Έτσι, η προσβολή συνιστά επέμβαση στο απόλυτο και αποκλειστικό (περιουσιακό ή ηθικό) δικαίωμα του δημιουργού (ή ενός εκ των πλειόνων συνδημιουργών) ή του δικαιούχου συγγενικού δικαιώματος. Με την προσβολή, δηλαδή, θα πρέπει να θίγεται το αντικείμενο του προστατευόμενου δικαιώματος, π.χ. το πρωτότυπο έργο, όπως αυτό εκφράζεται με ορισμένη μορφή, σε κάποια από τις επιμέρους εξουσίες του (π.χ. εξουσία δημόσιας εκτέλεσης, αναπαραγωγής κ.λπ.)[7]. Η προσβολή, μάλιστα, είναι παράνομη, όταν γίνεται χωρίς άδεια του δικαιούχου, εκτός αν συντρέχει κάποιος ειδικός λόγος που αίρει τον κατ’ αρχήν παράνομο χαρακτήρα της προσβολής (π.χ. συναίνεση δημιουργού, συμβατικός περιορισμός, άμυνα, κατάσταση ανάγκης κ.ά.) ή πρόκειται για περίπτωση νόμιμου περιορισμού των εξουσιών του δικαιούχου (π.χ. αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση κατ’ άρθρο 18 παρ. 1 εδ. α΄ Ν. 2121/1993)[8]. Εξάλλου, ο δόλος του καθ’ ου δεν απαιτείται για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων[9], δεδομένου μάλιστα ότι η προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας είναι αντικειμενικώς παράνομη πράξη[10].

δ) Συνδρομή επικείμενου κινδύνου ή επείγουσας περίπτωσης: Κατ’ εφαρμογή του γενικού κανόνα του άρθρου 688 παρ. 1 ΚΠολΔ, στην αίτηση με την οποία ζητείται να διαταχθούν ασφαλιστικά μέτρα, πρέπει να αναφέρονται συνοπτικά τα πραγματικά περιστατικά που πιθανολογούν τον επικείμενο κίνδυνο ή την επείγουσα περίπτωση που συντρέχει στην υπό κρίσιν υπόθεση. Ειδικότερα, επί προσβολών δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, ο νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας (άρθρο 64 παρ. 3 Ν. 2121/1993) προβλέπει τη δυνατότητα λήψης ασφαλιστικών μέτρων στο πλαίσιο προσωρινής ρύθμισης της κατάστασης, σύμφωνα με τα άρθρα 731 και 732 ΚΠολΔ[11], με σκοπό να προστατευτεί το απόλυτο δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, είτε μέσω πρόληψης κάθε επικείμενης προσβολής, είτε μέσω προσωρινής απαγόρευσης της συνέχισης της προσβολής, Στην πρώτη περίπτωση, ήδη υφίσταται επικείμενος κίνδυνος προσβολής του ασφαλιστέου δικαιώματος αλλά δεν έχει επέλθει ακόμη η προσβολή, οπότε το ασφαλιστικό μέτρο δρα προληπτικώς. Στη δεύτερη περίπτωση, έχει ήδη υπάρξει προσβολή και υφίσταται κίνδυνος μελλοντικής προσβολής ή συνέχισης της προσβολής, οπότε και προετοιμάζει τις αστικές ή ποινικές κυρώσεις[12]. Κατά τα σχετικώς διαλαμβανόμενα στην υπ’ αριθμ. 451/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών[13], «Από την παραπάνω διάταξη [ενν. από το άρθρο 64 Ν. 2121/1993] συνάγεται σαφώς ότι ρυθμίζεται η δυνατότητα της λήψης ασφαλιστικών μέτρων στα πλαίσια της προσωρινής ρύθμισης της κατάστασης, προκειμένου να προστατευθεί απόλυτο δικαίωμα, όπως είναι το δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας, όταν ήδη υφίσταται επικείμενος κίνδυνος προσβολής (δεν έχει επέλθει όμως ακόμη η προσβολή) αλλά και όταν υπήρξε ήδη προσβολή δικαιώματος και υπάρχει κίνδυνος μελλοντικής προσβολής ή συνέχισης της προσβολής. Βάσιμος κίνδυνος μελλοντικής προσβολής υφίσταται οπωσδήποτε όταν η προσβολή είναι διαρκής και εξακολουθεί, ή όταν στο παρελθόν προσβλήθηκε το δικαίωμα μία ή περισσότερες φορές».

ε) Αίτημα σαφές και ορισμένο ως προς το ασφαλιστικό μέτρο που πρέπει να ληφθεί: Σε περίπτωση προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, ο νόμος προβλέπει ειδικά τη δυνατότητα χορήγησης ρυθμιστικών ασφαλιστικών μέτρων με κύριο αίτημα την προσωρινή άρση της προσβολής και παράλειψης αυτής στο μέλλον (άρθρο 64 παρ. 3 εδ. α΄ Ν. 2121/1993). Στο αίτημα του πνευματικού δημιουργού σωρεύεται συνήθως και αίτημα προσωρινής αναγνώρισης του αιτούντος ως δικαιούχου του προσβαλλόμενου δικαιώματος[14], ενώ, αναλόγως με τις περιστάσεις της προσβολής και το είδος του προστατευόμενου αντικειμένου, μπορεί να σωρευθεί και αίτημα συντηρητικής κατάσχεσης ή δικαστικής μεσεγγύησης των αντικειμένων που κατέχονται από τον καθ’ ου ή οποιονδήποτε τρίτο και προσβάλλουν το ασφαλιστέο δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, προκειμένου να εμποδισθεί η είσοδος ή η κυκλοφορία τους στο εμπόριο (άρθρο 64 παρ. 3 εδ. δ΄ Ν. 2121/1993[15].

στ) Λοιπά αιτήματα: Η αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων με σκοπό την προσωρινή άρση της προσβολής και παράλειψη αυτής στο μέλλον δύναται να σωρεύεται με αίτηση χορήγησης προσωρινής διαταγής [άρθρο 691Α ΚΠολΔ και a contrario άρθρο 64 παρ. 3 εδ. β΄ Ν. 2121/1993 (που μνημονεύει το προϊσχύσαν άρθρο 691 παρ. 2 ΚΠολΔ)]. Παράλληλα με το αίτημα λήψης ασφαλιστικών μέτρων, ο αιτών μπορεί να ζητήσει απαγγελία προσωπικής κράτησης και χρηματικής ποινής σε βάρος του καθ’ ου για κάθε παραβίαση του διατακτικού της απόφασης, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 947 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως αυτό ισχύει μετά τον Ν. 4335/2015 (άρθρο 64 παρ. 3 εδ. α΄ Ν. 2121/1993). Περαιτέρω, το άρθρο 65 παρ. 4 εδ. α΄ Ν. 2121/1993, το οποίο εφαρμόζεται και στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (εδ. β΄ της αυτής διάταξης) ορίζει ότι, όταν το δικαστήριο καταδικάζει τον καθ’ ου σε παράλειψη πράξης, απειλεί για κάθε παράβαση, χρηματική ποινή οκτακοσίων ογδόντα ευρώ και σαράντα ενός λεπτών (880,41€) έως δύο χιλιάδων εννιακοσίων τριάντα τεσσάρων ευρώ και εβδομήντα λεπτών (2934,70€), ή τριακοσίων χιλιάδων (300.000) έως ενός εκατομμυρίου (1.000.000) δραχμών, όπως αναφέρει ο νόμος, υπέρ του δημιουργού (ή του δικαιούχου συγγενικού δικαιώματος προβλεπόμενου στα άρθρα 46 έως 48 και 51 του Ν. 2121/1993), καθώς και προσωπική κράτηση έως ενός έτους[16]. Εξάλλου, ο αιτών δύναται να ζητήσει τη λήψη των ενδεικνυόμενων μέτρων για τη διάδοση των πληροφοριών σχετικά με την απόφαση, συμπεριλαμβανομένης της ανάρτησης της απόφασης, καθώς και της πλήρους ή μερικής δημοσίευσής της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή στο διαδίκτυο, με δαπάνες του καθ’ ου (άρθρο 66Γ Ν. 2121/1993). Τέλος, ο αιτών δύναται να αιτηθεί την πληρωμή των δικαστικών του εξόδων από τον καθ’ ου σε περίπτωση που η αίτησή του γίνει δεκτή (άρθρα 191 παρ. 2 και 176 ΚΠολΔ). Σύμφωνα, δε, με την ειδική διάταξη του άρθρου 63Β Ν. 2121/1993, στις υποθέσεις προσβολής πνευματικής ιδιοκτησίας, τα εν γένει δικαστικά έξοδα και τέλη περιλαμβάνουν υποχρεωτικά και κάθε άλλη συναφή δαπάνη, όπως τα έξοδα των μαρτύρων, τις αμοιβές των πληρεξουσίων δικηγόρων, τις αμοιβές των πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων των διαδίκων και τις δαπάνες για την ανακάλυψη των προσβολέων, στις οποίες ευλόγως υποβλήθηκε ο αιτών – νικήσας διάδικος.

Αναφορικά, δε, με το ζήτημα της καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμοδιότητας για τη λήψη των περί ων ο λόγος ασφαλιστικών μέτρων κατ’ άρθρο 64 παρ. 3 του Ν. 2121/1993, όπως γίνεται δεκτό[17], ελλείψει ειδικών δικονομικών κανόνων δικαιοδοσίας και δωσιδικίας, με βάση τους γενικούς κανόνες αρμόδιο δικαστήριο για να διατάξει ασφαλιστικά μέτρα είναι το μονομελές πρωτοδικείο (άρθρο 683 παρ. 1 ΚΠολΔ), εκτός εάν η κύρια υπόθεση υπάγεται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του ειρηνοδικείου, οπότε διατάσσεται από αυτό (άρθρο 683 παρ. 2 ΚΠολΔ). Κατά τόπον αρμόδιο είναι το καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου έχει την κατοικία του ο καθ’ ου (άρθρο 22 και 25 ΚΠολΔ). Εναλλακτικά, ωστόσο, ειδικά για τα ασφαλιστικά μέτρα εισάγεται και κατά τόπον αρμοδιότητα του καθ’ ύλην αρμόδιου δικαστηρίου που βρίσκεται πλησιέστερα προς τον τόπο όπου πρόκειται να εκτελεστούν τα ασφαλιστικά μέτρα (άρθρο 683 παρ. 4 ΚΠολΔ).

Τέλος, δέον όπως επισημανθεί ότι το αίτημα για προσωρινή άρση της προσβολής των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και παράλειψη αυτής στο μέλλον φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, να οδηγεί σε ικανοποίηση του ασφαλιστέου δικαιώματος, όπερ αντίκειται κατ’ αρχήν στη διάταξη του άρθρου 692 παρ. 4 ΚΠολΔ, η οποία δεν επιτρέπει τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων που συνίστανται στην ικανοποίηση του δικαιώματος του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή η διατήρηση. Ωστόσο, η εν λόγω διάταξη δεν απαγορεύει να ληφθούν τέτοιου είδους ασφαλιστικά μέτρα, όταν υπάρχει μία διαρκής έννομη σχέση, όπως η αξίωση του δικαιούχου πνευματικής ιδιοκτησίας προς παράλειψη μελλοντικών προσβολών ή συνέχισης προσβολών του δικαιώματός του, η οποία έχει από τη φύση της τόση διάρκεια όση είναι η διάρκεια προστασίας του δικαιώματος από το οποίο απορρέει[18]. Έτσι, κατά παγιωμένη θεωρητική[19] και νομολογιακή[20] παραδοχή, στην περίπτωση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας υφίσταται μία διαρκής έννομη σχέση, η οποία όταν υπάρξει ανάγκη, μπορεί να τεθεί προσωρινά σε προστασία, χωρίς να κινδυνεύει να ματαιωθεί ο σκοπός της κύριας δίκης, δοθέντος ότι δε δημιουργείται με τα αιτούμενα ασφαλιστικά μέτρα αμετάκλητη κατάσταση, αλλά αντιθέτως αυτή θα ανατραπεί αυτομάτως σε περίπτωση που ανακληθούν τα ασφαλιστικά μέτρα μετά την ενδεχόμενη νίκη του καθ’ ου στην κύρια δίκη, ώστε να αποκαθίσταται αυτομάτως η προηγούμενη νομική κατάσταση.

Εμμανουέλα Μανωλιδάκη, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

[1] Βλ. Ε. Βαγενά σε Λ. Ε. Κοτσίρη/ Ε. Α. Σταματούδη (επιστημ. επιμ.), Νόμος για την Πνευματική Ιδιοκτησία, Κατ’ άρθρο ερμηνεία, Αρθρογραφία-Βιβλιογραφία-Νομολογία, Εκδόσεις Σάκκουλα Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 2012, σελ. 1054 επ., Α. Φ. Μάνθο, Πνευματική Ιδιοκτησία, Διαγράμματα – Ερμηνευτικά σχόλια – Υποδείγματα, Νομική Βιβλιοθήκη, 2015, σελ. 437 επ., Π. Κοριατοπούλου-Αγγέλη, Χ. Σ. Τσίγκου, Πνευματική ιδιοκτησία, Λημματογραφημένη ερμηνεία, Νομική Βιβλιοθήκη, Έκδοση 2008, σελ. 72 επ., Β. Α. Βαθρακοκοίλη, Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, Ερμηνευτική-Νομολογιακή Ανάλυση (κατ’ άρθρο), Τόμος Δ΄, Άρθρα 682-903, Αθήνα 1996, σελ. 314-316 (υπό άρθρο 731), Ι. Χαμηλοθώρη, Ασφαλιστικά Μέτρα μετά τον νέο Ν. 4335/2015, Ερμηνεία-Νομολογία-Υποδείγματα, Νομική Βιβλιοθήκη, 2η έκδοση. 2016, σελ. 404-407 και 774-780, Κ. Δ. Γεωργίου, Ασφαλιστικά Μέτρα (Προσωρινή Δικαστική Προστασία Αξιώσεων Ιδιωτικού Δικαίου), Σχολιασμένη νομολογία και βιβλιογραφία, Νομικές μελέτες/Γνωμοδοτήσεις του συγγραφέως, Εκδόσεις Σάκκουλα Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 2015, σελ. 572-573, και εκ της νομολογίας όλως ενδεικτικά ΜονΠρΓιαν 451/2009, Αρμ. 2010, σελ. 1152 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜΠΑ 7483/2007, Δ. 39 (2008), σελ. 282, με σημείωση Μπέη, ΜΠΑ 276/2001, ΕΕμπΔ 2001, σελ. 369 = ΝοΒ 2001, σελ. 1332, ΜΠΑ 2653/1979, ΝοΒ 27, σελ. 448.

[2] Βλ. ΜΠΑ 4658/2012, ΤΝΠ ΔΣΑ.

[3] Βλ. Α. Φ. Μάνθο, όπ.π., σελ. 476-479.

[4] Βλ. ΜονΠρΤριπ 261/2012, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ.

[5] Βλ. Ε. Κιουπτσίδου, Προσβολή δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, άρση και παράλειψη στο μέλλον, Αρμ. 2009, σελ. 181-195 (181-182), Ε. Βαγενά σε Λ. Ε. Κοτσίρη/ Ε. Α. Σταματούδη (επιστημ. επιμ.), όπ.π., σελ. 1057 επ., με περαιτέρω παραπομπές. Εκ της νομολογίας, βλ. ενδεικτικά ΑΠ 919/2007, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΑθ 7632/2005, ΝοΒ 2006, σελ. 417, ΕφΑθ 143/2004, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ.

[6] Βλ. ΑΠ 509/2015, ΕφΑθ 350/2012, ΤΝΠ ΔΣΑ, ΜΠΑ 7842/2009, ΔΕΕ 2009, σελ. 1201.

[7] Βλ. ΑΠ 1493/2009, ΤΝΠ ΔΣΑ, καθώς και Σταματούδη, ΔιΜΕΕ 2011, σελ. 21.

[8] Κατά τον Α. Φ. Μάνθο, όπ.π., σελ. 405, «Υφίσταται ενδεικτικώς παρανομία, όταν: i) ξένο έργο «επαναλαμβάνεται» χωρίς άδεια είτε με τη μορφή της πιστής (δουλικής) αναπαραγωγής είτε με τη μορφή της αναπαραγωγής του με αποκλίσεις και τροποποιήσεις (διασκευή)∙ ii) ο μουσικός Α αναπαράγει τη σύνθεση του Β και την εμφανίζει ως δική του∙ iii) ο θεατρικός επιχειρηματίας Α «ανεβάζει» χωρίς άδεια το θεατρικό έργο του συγγραφέα Β∙ iv) κινηματογραφική ταινία μεταδίδεται τηλεοπτικά χωρίς άδεια του δικαιούχου∙ v) προστηθέντες εκδοτικού οίκου (στοιχειοθέτες) από λάθος αναγράφουν στον πίνακα περιεχομένων συλλογικού εκδοτικού έργου το όνομα άλλου συγγραφέα∙ vi) υπό προϋποθέσεις, κάτοχος εικαστικού έργου το καταστρέφει χωρίς δικαίωμα κ.ά.».

[9] Βλ. ΜΠΑ 7842/2009, ΔΕΕ 2009, σελ. 1201.

[10] Βλ. ΕφΑθ 6234/2007, ΕλλΔνη 2008, σελ. 589, ΑΠ 919/2007, ΑΠ 963/2006, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ. Κατά την Ε. Κιουπτσίδου, όπ.π., σελ 182: «Επειδή δε η προσβολή οποιουδήποτε απόλυτου δικαιώματος συνιστά παράνομη πράξη, αφού ενέχει εναντίωση στην αποκλειστική εξουσία που παρέχει στο δικαιούχο η προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως αυτά καθορίζονται στον ανωτέρω νόμο, είναι αντικειμενικώς παράνομη, χωρίς να απαιτείται να συντρέχει οποιαδήποτε περαιτέρω προϋπόθεση και ιδίως πταίσμα του προσβολέως».

[11] Βλ. Κεραμέα, Κονδύλη, Νίκα, Ερμηνεία ΚΠολΔ, ΙΙ, 591-1054, Εισαγωγικός Νόμος, Εκδόσεις Σάκκουλα/Αθήνα-Θεσσαλονίκη, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα/Αθήνα-Κομοτηνή, Δίκαιο & Οικονομία/ Π. Ν. Σάκκουλας, 2000, σελ. 1434-1435 (υπό άρθρα 731-732), με παραπομπές σε ΜΠΑ 11923/1998, ΝοΒ 1998, σελ. 1474, ΜΠΑ 2519/1997, ΕλλΔνη 1999, σελ. 453, ΜονΠρΘεσσ 11720/1996, Αρμ. 1997, σελ. 793, ΜΠΑ 1692/1994, ΝοΒ 1994, σελ. 1030, ΜΠΑ 13760/1988, ΕλλΔνη 1989, σελ. 371, ΜΠΑ 9941/1985, ΕλλΔνη 1985, σελ. 1013, ΜΠΑ 1952/1983, ΝοΒ 1983, σελ. 1620.

[12] Βλ. ΜΠΑ 7842/2009, ΔΕΕ 2009, σελ. 1201.

[13] Βλ. ΜονΠρΓιαν 451/2009, Αρμ. 2010, σελ. 1152 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.

[14] Βλ. ΜΠΑ 3337/2011, ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜονΠρΘεσσ 6345/1995, Αρμ. 1995, σελ. 1177 = ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ. Αντίθετη, όμως, η ΜΠΑ 7728/2012, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ.

[15] Βλ. ΜΠΑ 3337/2011, ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.

[16] Βλ. Ε. Βαγενά σε Λ. Ε. Κοτσίρη/ Ε. Α. Σταματούδη (επιστημ. επιμ.), όπ.π., σελ. 1063.

[17] Βλ. Α. Φ. Μάνθο, όπ.π., σελ. 476.

[18] Βλ. ΜονΠρΓιαν 451/2009, Αρμ. 2010, σελ. 1152 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.

[19] Βλ. Ε. Βαγενά σε Λ. Ε. Κοτσίρη/ Ε. Α. Σταματούδη (επιστημ. επιμ.), όπ.π., σελ. 1062-1063, Α. Φ. Μάνθο, όπ.π., σελ. 479, Π. Κοριατοπούλου-Αγγέλη, Χ. Σ. Τσίγκου, όπ.π., σελ. 73, Κ. Δ. Γεωργίου, όπ.π., σελ. 573. Ακόμη, όπως επισημαίνεται από τον Ε. Μ. Λιάσκο, Η ελληνική νομολογία αναφορικά με το δικαίωμα πληροφόρησης και τα ασφαλιστικά μέτρα προστασίας των δικαιούχων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, ΕΠολΔ 2013, σελ. 478-491 (482), με το άρθρο 64 παρ. 3 του Ν. 2121/1993 «επικυρώνεται η πάγια θέση της νομολογίας ότι στις ειδικές περιπτώσεις καταδίκης σε παράλειψη ή ανοχή πράξεως, τα δικαστήρια δικαιούνται να αποκλίνουν από τον κανόνα του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, το οποίο απαγορεύει την ικανοποίηση του ασφαλιστέου δικαιώματος. Αρκεί η ικανοποίηση του ασφαλιστέου δικαιώματος να είναι προσωρινή και να ανατρέπεται σε περίπτωση ανάκλησης των διαταχθέντων ασφαλιστικών μέτρων. Και τούτο διότι η διάταξη του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ δεν απαγορεύει να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα κατ’ άρθρο 731 ΚΠολΔ, όταν υπάρχει μια διαρκής έννομη σχέση όπως η εξουσία του δημιουργού να επικοινωνεί με το έργο του. Ειδικότερα, η αξίωση προς παράλειψη μελλοντικών προσβολών ή η παύση της συνέχισης προσβολής του απολύτου δικαιώματος έχει από τη φύση της τόση διάρκεια, όση είναι η διάρκεια της ισχύος του δικαιώματος από το οποίο απορρέει. Συνεπώς, η αξίωση αυτή είναι μια διαρκής έννομη σχέση, η οποία, όταν υπάρξει ανάγκη, μπορεί να τεθεί προσωρινά σε λειτουργία, χωρίς με αυτό να κινδυνεύει να ματαιωθεί ο σκοπός της κύριας δίκης. Η διακριτική ευχέρεια που δίνει το άρθρο 732 ΚΠολΔ στο Δικαστήριο δεν αποτελεί εξαίρεση στον απαγορευτικό κανόνα του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ, αλλά ο τελευταίος αποτελεί οριοθέτηση της παρεχόμενης στο Δικαστήριο, με το άρθρο 732 ΚΠολΔ, διακριτικής ευχέρειας».

[20] Βλ. ΜΠΑ 3337/2011, ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜΠΑ 7842/2009, ΔΕΕ 2009, σελ. 1201 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜονΠρΓιαν 451/2009, Αρμ. 2010, σελ. 1152 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΠολΠρΣαμ 58/2008, TΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΜΠΑ 41435/1999, ΕλλΔνη 2001, σελ. 249 με σχόλια Μαρίνου, ΜονΠρΘεσσ 12162/1993, Αρμ. 1994, σελ. 182 = ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΜΠΑ 3071/1979, ΝοΒ 28 (1980), σελ. 118.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί