Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Όταν το πρόσωπο του λήπτη της ασφάλισης δεν ταυτίζεται με εκείνο του ασφαλισμένου και δικαιούχου του ασφαλίσματος, νομιμοποιείται ενεργητικά  ο τελευταίος για την άσκηση της σχετικής περί καταβολής του ασφαλίσματος αγωγής κατά του ασφαλιστή;

Κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 2496/1997, με την ασφαλιστική σύμβαση, η ασφαλιστική επιχείρηση (ασφαλιστής) αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει, έναντι ασφαλίστρου, στον αντισυμβαλλόμενό της (λήπτη της ασφάλισης) ή σε τρίτο, παροχή (ασφάλισμα) σε χρήμα ή, εφόσον υπάρχει ειδική συμφωνία, άλλη παροχή σε είδος, όταν επέλθει το περιστατικό από το οποίο συμφωνήθηκε να εξαρτάται η υποχρέωση καταβολής τους (ασφαλιστική περίπτωση). Εξάλλου, ασφαλισμένος στη σύμβαση ασφαλίσεως ζημιών (όπως είναι η ασφάλιση πυρκαγιάς και κεραυνού κατά το άρθρο 19 του ως άνω νόμου), είναι το πρόσωπο που έχει συμφέρον  στη διατήρηση του πράγματος, αυτός δηλαδή του οποίου η οικονομική σχέση με το πράγμα θα θιγεί με την επέλευση του κινδύνου και χάριν του οποίου συνάπτεται η σύμβαση ασφάλισης.

Κατά κανόνα, οι ιδιότητες του ασφαλισμένου και του λήπτη της ασφάλισης συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο. Αν, όμως, οι ως άνω ιδιότητες δεν συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο, όπως συμβαίνει επί ασφαλίσεως ξένου συμφέροντος, η ασφάλιση συνάπτεται για λογαριασμό άλλου και αποτελεί γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου, διεπόμενη από τα άρθρα 410 επ. Α.Κ.. Στην περίπτωση αυτή, τρίτος, δικαιούχος του ασφαλίσματος, είναι ο ασφαλισμένος που ορίσθηκε από τη σύμβαση ότι απειλείται από τον ασφαλιστικό κίνδυνο και πλήττεται από την πραγματοποίησή του. Αυτός (ενν. ο τρίτος) είναι ο μόνος που μπορεί να ζητήσει την καταβολή του ασφαλίσματος απευθείας στον ίδιο. Κατά συνέπεια, ο τρίτος ασφαλισμένος νομιμοποιείται ενεργητικά  για την άσκηση της σχετικής περί καταβολής του ασφαλίσματος αγωγής κατά του ασφαλιστή[1].

Επίσης, είναι δυνατόν το όνομα του τρίτου – ασφαλισμένου να μην ορίζεται καθόλου στην ασφαλιστική σύμβαση ή ακόμη και να μη είναι γνωστό κατά την κατάρτισή της, οπότε στην τελευταία περίπτωση η ασφάλιση καταρτίζεται «για λογαριασμό όποιου ανήκει». Και η ασφάλιση αυτή είναι μία μορφή σύμβασης υπέρ τρίτου, με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι ο ασφαλισμένος δεν είναι το ίδιο πρόσωπο με τον λήπτη της ασφάλισης. Αν στο ασφαλιστήριο δεν αναφέρεται ότι η ασφαλιστική σύμβαση καταρτίσθηκε για λογαριασμό άλλου ή για λογαριασμό όποιου ανήκει, τεκμαίρεται ότι η σύβαση καταρτίζεται για ίδιο λογαριασμό του λήπτη της ασφάλισης, το τεκμήριο, δε, αυτό που εισάγει η διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 εδάφ. 3 του Ασφαλιστικού Νόμου (Ν. 2496/1997) κρίνεται ότι είναι μαχητό[2].

Αγγελική Πολυδώρου, δικηγόρος

email: info@efotopoulou.gr

[1] ίδετε ενδεικτικά ΑΠ 11/2006 – ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ

[2] Ράνια Χατζηνικολάου – Αγγελίδου, Ιδιωτικό ασφαλιστικό δίκαιο, Εκδόσεις Σάκκουλα, Γ΄ έκδοση, σελ. 123

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί