Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Τι πρέπει να πληρώσει ο μισθωτής κατοικίας σε περίπτωση πρόωρης αποχώρησής του;

Με το ν.1703/1987 ρυθμίστηκαν οι μισθώσεις κατοικιών και ειδικότερα οι μισθώσεις μόνο αστικών ακινήτων που χρησιμοποιούνταν ως κύρια κατοικία, δηλαδή ως κέντρο των βιοτικών σχέσεων του μισθωτή. Ο νόμος αυτός έπαυσε να ισχύει στις 30.6.1997 (βλ. άρθρα 10 παρ. 2 ν. 1703/1987 και 1 παρ. 1 ν.2235/1994). Μετά τη λήξη του ν. 1703/87 και τη συνακόλουθη κατάργηση της προστασίας των μισθώσεων της άνω κατηγορίας, οι μισθώσεις ακινήτων που χρησιμοποιούνται ως κύρια κατοικία ρυθμίζονται από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ενώ αποκλείεται η εφαρμογή του ν. 1703/87 ακόμη και για τις μισθώσεις που είχαν καταρτιστεί υπό την ισχύ του νόμου αυτού και υπάγονταν στις προστατευτικές διατάξεις του. Κατ” εξαίρεση όμως η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του ν. 1703/87, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 παρ. 5 του ν. 2235/94, εξακολουθεί να ισχύει.

Κατά την ισχύουσα αυτή διάταξη «η μίσθωση ακινήτου για κατοικία ισχύει τουλάχιστον για τρία (3) έτη και αν ακόμη έχει συμφωνηθεί για βραχύτερο χρονικό διάστημα ή για αόριστο χρόνο. Η διάταξη αυτή ισχύει από 1-7-1997″. Η εν λόγω διάταξη είναι ειδική, εξαιρετική, δημόσιας τάξης και αναγκαστικού δικαίου, γι” αυτό αν η συμφωνημένη χρονική διάρκεια της μίσθωσης είναι μικρότερη της τριετίας, η μίσθωση ισχύει για τρία (3) έτη, ενώ αν συμφωνήθηκε διάρκεια μεγαλύτερη της τριετίας, ισχύει η συμφωνημένη μεγαλύτερη διάρκεια. Η ρύθμιση είναι δεσμευτική για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη (εκμισθωτή και μισθωτή), πλην δεν έχει αναδρομική δύναμη, δηλαδή δεν καταλαμβάνει τις μισθώσεις που προϋπήρχαν της άνω ρυθμιστικής διάταξης, καθόσον από καμία διάταξη αυτής (1 παρ. 5 ν. 2235/94) ή άλλης δεν προσδίδεται αναδρομική ισχύ σ’αυτή.

Σύμφωνα με την υπ” αρ. 650/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου, το Εφετείο που δέχτηκε τα ίδια με την προσβαλλόμενη απόφασή του και έκρινε, κατά τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο, ότι η από 1-12-1998 μέχρι 30-11-2000 συναφθείσα διετής σύμβαση μίσθωσης κατοικίας μεταξύ του αναιρεσίβλητου εκμισθωτή και του αναιρεσείοντος μισθωτή εξακολούθησε να ισχύει μέχρι 30-11-2001, δηλαδή μέχρι τη συμπλήρωση τριών ετών, επομένως ο αναιρεσείων μισθωτής είχε υποχρέωση από το νόμο, γιατί εγκατέλειψε αυθαίρετα το μίσθιο στις 30-11-2000, να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο εκμισθωτή τα συμφωνηθέντα μηνιαία μισθώματα και για το χρονικό διάστημα από 1-12-2000 μέχρι 30-11-2001, δηλαδή για ένα ακόμη έτος μέχρι τη συμπλήρωση τριετίας, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις παραπάνω επικαλούμενες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 2 παρ. 1 του ν. 1703/1987, όπως αντικαταστάθηκε με άρθρο 1 παρ. 5 του ν. 2235/1994, τις οποίες έτσι δεν παραβίασε (βλ. και αποφ. 1/2017 ΕιρΡοδ, 1730/2013 ΑΠ, 1730/2013 ΑΠ).

Κατά συνέπεια, ο μισθωτής σε μίσθωση κατοικίας, σε περίπτωση που εγκαταλείψει το μίσθιο νωρίτερα, όχι μόνο από το συμβατικό αλλά και από το νόμιμο χρόνο της τριετίας, οφείλει τα μισθώματα μέχρι το τέλος της μίσθωσης (ήτοι της τριετίας ακόμα κι αν αυτή δεν είναι συμφωνηθείσα).

Ευγενία Φωτοπούλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί