Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
Email: info@efotopoulou.gr

Το δικαίωμα της προς τα άνω επεκτάσεως της οικοδομής (υψούν) δε δύναται να αποτελέσει αντικείμενο αγωγής διανομής (βλ. ΕφΠειρ 20/2015, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ)

Σύμφωνα με τα άρθρα 1, 2 § 1, 3, 4, 5, 7 § 1, 8 § 1 και 13 Ν. 3741 /1929, 787, 1002, 1113 και 1117 ΑΚ συνάγεται ότι όροφος ή διαμέρισμα ορόφου είναι το αναποχώριστο τμήμα της οικοδομής ή του ορόφου μετά των συστατικών αυτού και του εντός αυτού κυβικού χώρου, ο οποίος περικλείεται τεχνικώς εκ των κάτω, εκ των άνω και εκ πλαγίων μετά τοίχων ή άλλων οικοδομικών στοιχείων, ώστε να διαχωρίζεται σαφώς από τα λοιπά (διαιρετά ή αδιαίρετα) τμήματα της οικοδομής και να αναχθεί σε ανεξάρτητο τμήμα αυτής κατάλληλο προς χωριστή και αυτοτελή οικιστική εν γένει χρήση.

Μόνον οι όροφοι και τα διαμερίσματα ορόφων (υπό την προεκτεθείσαν έννοιαν), καθώς και τα εκ του νόμου εξομοιούμενα προς ορόφους υπόγεια και δωμάτια υπό την στέγην δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο οριζοντίου ιδιοκτησίας. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να συσταθεί διηρημένη ιδιοκτησία επί ανοικτού χώρου, εκτός εάν προβλέπεται διά της (μεταγεγραμμένης) συστατικής πράξεως ή βάσει (μεταγεγραμμένης) μεταγενεστέρας συμφωνίας όλων των διαδίκων ότι ο χώρος αυτός πρόκειται να ανοικοδομηθεί κατά παραχώρηση αυτοτελούς δικαιώματος κυριότητος επί του μελλοντικού ή των μελλοντικών ορόφων, οπότε η σύσταση διηρημένης ιδιοκτησίας αναφέρεται στους μελλοντικούς ορόφους ή διαμερίσματα ορόφων και τελεί, κατ’ άρθρον 201 ΑΚ, υπό την αναβλητικήν αίρεσιν της κατασκευής αυτών (βλ. ΑΠ 1102 /2012, ΤΝΠΔΣΑ και ΑΠ 264 /2010, ΤΝΠΔΣΑ).

Μέχρι της υλοποιήσεως του δικαιώματος υψούν επί του υφισταμένου δώματος οικοδομής, τούτο παραμένει κοινόχρηστος χώρος παρέχων δικαίωμα συγχρήσεως εις όλους τους οροφοκτήτες και εις ουδεμίαν περίπτωσιν το δικαίωμα υψούν παρέχει εις τον δικαιούχον την εξουσίαν αποκλειστικής χρήσεως του ακαλύπτου δώματος προ της σκεπάσεως του ακαλύπτου χώρου διά της υλοποιήσεως του μελλοντικού ορόφου (βλ. ΑΠ 175 /1988, ΤΝΠΝΟΜΟΣ: 17870 και ΕφΑθ 1441 /2001, ΤΝΠΝΟΜΟΣ: 337138). Διά της υλοποιήσεως του δικαιώματος υψούν (προσθήκης καθ’ ύψος ορόφου) ο νέος όροφος περιέρχεται εις τον δικαιούχον της επεκτάσεως κατ’ αποκλειστικήν κυριότητα, νομήν και κατοχήν μετά του αναλόγου ποσοστού αναγκαστικής συγκυριότητος επί του εδάφους και των λοιπών κοινοχρήστων και κοινοκτήτων μερών της οικοδομής (βλ. ΑΠ 220 /2013, ΤΝΠΝΟΜΟΣ: 604055).

Το δικαίωμα επεκτάσεως της οικοδομής είτε προς τα άνω (υψούν) διά της προσθήκης νέων ορόφων είτε προς τα κάτω διά της ανορύξεως υπογείου ανήκει από κοινού εις όλους τους συνιδιοκτήτες του εδάφους. Ο προς ανοικοδόμησιν προοριζόμενος χώρος δεν χαρακτηρίζεται ως αντικείμενον ιδιοκτησίας αλλά ως αγαθόν εκμεταλλεύσιμον διά της ασκήσεως του δικαιώματος επεκτάσεως (υψούν), το οποίον παρέχεται ως συνέπεια των εκ του δικαιώματος κυριότητος ή συγκυριότητος απορρεουσών εξουσιών.

Είναι δυνατόν να συμφωνηθεί διά της συστατικής πράξεως της οροφοκτησίας ότι το δικαίωμα της προς τα άνω επεκτάσεως ανήκει εις ένα ή ορισμένους εκ των πλειόνων συνιδιοκτητών του εδάφους, πλην, όμως, και κατά την περίπτωση αυτή το δικαίωμα της επεκτάσεως εμφανίζεται ως συνέπεια του υφισταμένου δικαιώματος συνιδιοκτησίας, άλλως είναι εξουσία εμπεριεχομένη εις το δικαίωμα συνιδιοκτησίας του δικαιούχου επί του εδάφους. Ούτως το συγκεκριμένο δικαίωμα δεν νοείται ως δικαίωμα κυριότητος αλλά ως εξουσία όλων των συνιδιοκτητών ή μερικών εξ αυτών  κατά την συμφωνία των μερών απορρέουσα από το δικαίωμα κυριότητος ή συγκυριότητος αυτών επί του εδάφους της υφισταμένης οικοδομής (βλ. ΑΠ 1377 /2004, ΕλλΔνη 46: 1469 και ΑΠ 426 /1986, ΕλΔνη 28: 1003). Το δικαίωμα αυτό (της επεκτάσεως), το οποίον είναι μεταβιβαστό και σε τρίτον μη οροφοκτήτην, είναι αυτοτελές και ανεξάρτητον των ήδη υφισταμένων οριζοντίων ιδιοκτησιών (βλ. ΑΠ 1692 /2013, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 617687 και ΑΠ 94 /2010, ΤΝΔΣΑ ή ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 517224).

Επομένως, εφ’ όσον βάση της αγωγής διανομής κοινού πράγματος είναι, κατά τα άρθρα 1113, 799 ΑΚ και 478 έως 481 ΚΠολΔ, η συγκυριότης των διαδίκων επί του διανεμητέου ενσωμάτου αντικειμένου, το δικαίωμα της προς τα άνω επεκτάσεως της οικοδομής δεν δύναται να αποτελέσει αντικείμενον της ως άνω αγωγής, διότι δεν υπάρχει διανεμητέον αντικείμενον. Τούτο δεν αναιρείται εκ του γεγονότος ότι το δικαίωμα επεκτάσεως δύναται να μεταβιβασθεί, διότι κατά την περίπτωσιν αυτήν ο προς όν η μεταβίβαση αποκτά απλώς δικαίωμα προσδοκίας διά την κτήση πλήρους δικαιώματος κυριότητος, όταν κτισθεί η οικοδομή ή ο μελλοντικός όροφος, το οποίον δικαίωμα, ανεξαρτήτως της δυνατότητος μεταβιβάσεώς του, δεν δύναται να διανεμηθεί (βλ. ΑΠ 1104 /2008, ο.π., ΑΠ 572 /2002, ο.π., ΕφΑθ 5772 /2009, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 526780, ΕφΑθ 3834 /2008, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 491179, ΕφΑθ 6911 /2006, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 451038, ΕφΠατρ 921 /2002, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 504158, ΕφΠειρ 20 /2000, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 289203, ΕφΠειρ 1057 /1995, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 173419, ΕφΑθ 2212 /1993, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 62944 και ΕφΘεσ 3130 /1991, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 23608 – αντιθέτως: αφ’ ενός εξ εμμέσου συναγωγής από: ΑΠ  1052 /1996, ΤΝΠΔΣΑ και αφ’ ετέρου ΕφΑθ 6387 /2004, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 378708 και ΕφΑθ 3398 /2000, ΒΝΔΝΟΜΟΣ: 320051).

Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα

Δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί