Διατάξεις που αφορούν το διάλειμμα των εργαζομένων
Σύμφωνα με το άρθρο 4 του ΠΔ 88/1999 προβλέπεται το εξής: «1. Όταν ο χρόνος ημερήσιας εργασίας υπερβαίνει τις έξι ώρες, πρέπει να χορηγείται διάλειμμα τουλάχιστον 15 λεπτών, κατά τη διάρκεια του οποίου οι εργαζόμενοι δικαιούνται να απομακρυνθούν από τη θέση εργασίας τους. Τα Διαλείμματα αυτά δεν επιτρέπεται να χορηγούνται συνεχόμενα με την έναρξη ή τη λήξη της ημερήσιας εργασίας.
- Οι τεχνικές λεπτομέρειες του διαλείμματος και ιδίως η διάρκεια και οι όροι χορήγησής του εφόσον δεν ρυθμίζονται από συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή από την κείμενη νομοθεσία, καθορίζονται στο επίπεδο της επιχείρησης στα πλαίσια της διαβούλευσης μεταξύ του εργοδότη και των εκπροσώπων των εργαζομένων [ Ν. 1264/82 “” Για τον εκδημοκρατισμό του Συνδικαλιστικού Κινήματος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων” (79/Α)] ή των εκπροσώπων τους για θέματα υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων [άρθρα 2 (παράγραφος 4) και 10 του Π.Δ. 17/96] και σύμφωνα με την γραπτή εκτίμηση κινδύνου [άρθρο 8 (παράγραφος 1) του Π.Δ. 17/96], στην οποία θα πρέπει να εκτιμώνται και οι κίνδυνοι που συνδέονται με την οργάνωση του χρόνου εργασίας.»
Ζήτημα ανακύπτει αναφορικά με το αν ο χρόνος του διαλείμματος των εργαζομένων θεωρείται ως πραγματικός χρόνος εργασίας. Όπως προκύπτει από το άρθρο 14 παρ. 1 του ΠΔ της 2716/1932: «Ωραι εργασίας θεωρούνται αι πραγματικαί τοιαύται, μη συμπεριλαμβανομένων των διακοπών ή διαλειμμάτων εργασίας.»
Από τα ανωτέρω, συνεπώς, προκύπτει ότι οι εργαζόμενοι οι οποίοι απασχολούνται τουλάχιστον έξι ώρες τη μέρα δικαιούνται διαλείμματος διάρκειας τουλάχιστον 15 λεπτών. Η διάρκεια του διαλείμματος δεν αποτελεί χρόνο εργασίας και κατά συνέπεια, η λήξη της εργασίας παρατείνεται, προκειμένου να συμπληρωθεί το συμφωνηθέν ωράριο του εργαζομένου.
Ελευθερία Παναγοπούλου
Ασκούμενη δικηγόρος
info@efotopoulou.gr