Εκτελεστότητα αποφάσεων που εκδίδονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων – Ανακοπή κι αντιρρήσεις κατά της εκτέλεσης
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 700 παρ. 1 και 702 παρ. 1 ΚΠολΔ, από τις οποίες η μεν πρώτη ορίζει ότι η απόφαση που διατάζει ασφαλιστικό μέτρο εκτελείται κατά τις διατάξεις της αναγκαστικής εκτέλεσης και η δεύτερη ορίζει ότι διαφορές που αφορούν την εκτέλεση απόφασης που διατάζει ασφαλιστικά μέτρα ή ανακαλεί ολικά ή εν μέρει απόφαση γι’ αυτό, δικάζονται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση και εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 686 επ. ΚΠολΔ, συνάγεται ότι η ανακοπή (άλλως αντιρρήσεις) κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης των αποφάσεων που διατάσσουν ασφαλιστικά μέτρα, δικάζεται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση αυτή κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, εφαρμοζομένων συμπληρωματικά και των διατάξεων των άρθρων 933 επ. ΚΠολΔ, εφόσον συμβιβάζονται προς τη φύση της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων. Αντικείμενο της δίκης της ανακοπής του άρθρου 702 ΚΠολΔ κατά της εκτέλεσης απόφασης ασφαλιστικών μέτρων μπορεί να είναι μόνο ακυρότητες ή αταξίες της εκτέλεσης και όχι ο έλεγχος της ορθότητας της απόφασης, συνακόλουθα δε αίτημα αυτής μπορεί να είναι μόνο η ακύρωση των πράξεων εκτέλεσης και όχι η εξαφάνιση της διατάζουσας τα ασφαλιστικά μέτρα απόφασης.
Επομένως, σαφώς εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι οι αντιρρήσεις κατά της εκτέλεσης δεν δύνανται να αντιμάχονται προς το προσωρινό δεδικασμένο που απορρέει από την απόφαση, καθόσον παράπονα κατ` αυτής μόνο με αίτηση ανάκλησης είναι δυνατό να προβληθούν, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις. Λόγο ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ ή και του άρθρου 936 ΚΠολΔ κατά της εκτέλεσης ασφαλιστικών μέτρων θεμελιώνουν κάθε είδους ακυρότητες της προδικασίας ή της κύριας διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης. Ανάλογα αν πρόκειται για αυτοδίκαιη ή μη ακυρότητα δικαιολογείται και η άσκηση αναγνωριστικής ή διαπλαστικής- ανακοπής. Ακυρωτική (διαπλαστική) ανακοπή της απόφασης δικαιολογεί και η επίσπευση εκτέλεσης με βάση απόφαση ασφαλιστικών μέτρων που έχουν αποδυναμωθεί, εξαφανισθεί (π.χ. κατά το άρθρο 734 ΚΠολΔ) ή ανακληθεί (άρθρα 696, 697 ΚΠολΔ), όχι όμως και απόφαση που διέταξε ασφαλιστικά μέτρα τα οποία αυτοδικαίως ήρθησαν (π.χ. κατά το άρθρο 693 παρ. 2 ΚΠολΔ), ενώ δυνατή είναι και η αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην πρότερα κατάσταση. Επιτρεπτή η άσκηση ανακοπής κατά του κύρους της εκτέλεσης, αν στο μεταξύ αρθεί το ασφαλιστικό μέτρο είτε λόγω μη εμπρόθεσμης άσκησης της αγωγής για την κύρια υπόθεση είτε λόγω ανάκλησης της υπόθεσης. Αν η ανακοπή είναι απλώς αναγνωριστική, δεν υπόκειται σε προθεσμία, ενώ επί διαπλαστικής ανακοπής ισχύουν οι προθεσμίες του άρθρου 934 ΚΠολΔ (ΜΠΑ 1895/2017, ΜΠΘεσ/κης 3626/2017, 3628/2017, ΜΠΡοδ394/2018, ΜΠΣερ 72/2017 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) [1889/2025 ΜΠΡ ΑΘΗΝΩΝ (ΑΣΦ)].
Η, δε, απόφαση που εκδίδεται επ’ αυτής (ανακοπής), δεν προσβάλλεται, κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου 699 ΚΠολΔ, η οποία έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 702 § 2 εδ. α’ ΚΠολΔ, με κανένα ένδικο μέσο και δη, κατά μείζονα λόγο, αφού δεν υπόκειται σε ένδικα μέσα η ίδια η απόφαση που διατάζει τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, εάν δε ασκηθεί ένδικο μέσο κατά τέτοιας αποφάσεως, απορρίπτεται ως απαράδεκτο (βλ. ΑΠ 298/2003, ΑΠ 1613/2000, ΕφΑθ 5371/2006, ΕφΑθ 11094/1990 ΤΝΠ-Νόμος, Β. Βαθρακοκοίλης, ΚΠολΔ, άρθρο 702, § 14, σ. 166).
Ελένη Μακροδημήτρη, ασκ. δικηγόρος
info@efotopoulou.gr