Άσκηση αγωγής προσβολής πατρότητας από τον βιολογικό πατέρα: Παθητική νομιμοποίηση, αποτελέσματα
Την ιδιότητα του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο, μπορεί να προσβάλλει κατ’ άρθρο 1469 παρ. 5 του ΑΚ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 19 παρ. 1 του ν. 2521/1997 και ο άνδρας, με τον οποίο η μητέρα, ευρισκόμενη σε διάσταση με το σύζυγό της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια, κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης, μέσα σε δύο έτη από τον τοκετό σύμφωνα με το άρθρο 1470 παρ. 5 ΑΚ. Κατά το άρθρο 609 ΚΠολΔ, η αγωγή για την προσβολή της πατρότητας τέκνου γεννημένου σε γάμο, απευθύνεται, αν ασκείται από τη μητέρα, κατά του τέκνου ή του ειδικού επιτρόπου του και κατά του συζύγου – τεκμαιρόμενου πατέρα. Ο νομοθέτης του ν. 2521/1997, που προσέθεσε στους ενάγοντες στη σχετική δίκη και τον άνδρα με τον οποίο η μητέρα ευρισκόμενη σε διάσταση με το σύζυγό της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια, παρέλειψε να κάνει την αντίστοιχη προσθήκη για την παθητική νομιμοποίηση στο άρθρο 609 παρ. 1 ΚΠολΔ, ερμηνευτικά όμως συνάγεται ότι, όταν ο ενάγων είναι το ανωτέρω πρόσωπο, εναγόμενοι θα πρέπει να είναι οι δύο σύζυγοι και το τέκνο (βλ. ΠΠρΚαβ 263/1999 Αρμ 2001, 1203, Απόστολος Σ. Γεωργιάδης, ΣΕΑΚ, 2013, τόμος ΙΙ, άρθρο 1469, αριθμ. 20, σελ. 775], Ε. Κουνουγέρη- Μανωλεδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο, τόμος ΙΙ, έκδ. 1998, σελ. 22). Σε κάθε περίπτωση η παθητική αυτή ομοδικία είναι αναγκαστική, για το λόγο ότι η διαφορά επιδέχεται μόνο ενιαία ρύθμιση, επιπλέον δε λόγω των συντρεχουσών περιπτώσεων δεν μπορούν να υπάρξουν αντίθετες αποφάσεις ως προς διαφόρους διαδίκους (άρθρο 76 παρ. 1 ΚΠολΔ, ΑΠ 214/1998 ΕλλΔνη 1998. 1320, ΑΠ 1199/1997 ΕλλΔνη 1999. 133) ή κατ’ άλλη άποψη καθόσον οι ομόδικοι μπορούν να εναχθούν μόνον από κοινού (άρθρο 76 παρ. 1 ΚΠολΔ, ΕφΑθ 2206/1993 ΑρχΝ 46.554, ΕφΑθ 3291/1991 ΑρχΝ 43.264, βλ. και Κεραμέα-Κονδύλη-Νίκα, Ερμηνεία ΚΠολΔ, άρθρο 76 αριθμ. 4, σελ. 175, Γέσιου-Φαλτσή, Η Ομοδικία [1970], σελ. 239). Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 76 παρ. 1 ΚΠολΔ ισχύει η πλασματική αντιπροσώπευση των απολειπομένων ομοδίκων από τους νόμιμα παρισταμένους, εφόσον αυτοί έχουν κλητευθεί νόμιμα (403/2022 ΜΟΝ ΠΡΩΤ ΡΟΔΟΥ, ΕΙΔ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ).
Κατά ρητή νομοθετική επιταγή του άρθρου 1472 παρ. 2 ΑΚ, που προστέθηκε με το άρθρο 19 παρ. 1γ΄ του ν. 2521/1997, στην ειδική περίπτωση, που ενάγων στην αγωγή προσβολής πατρότητας είναι ο άνδρας που είχε σαρκική συνάφεια με τη μητέρα (άρθρο 1469 εδ. 5 ΑΚ), η απόφαση της προηγουμένης παραγράφου (άρθρο 1472 παρ. 1 ΑΚ, ήτοι αμετάκλητη απόφαση που δέχεται την προσβολή), επιφέρει αυτοδικαίως δικαστική αναγνώριση του παιδιού από τον άνδρα αυτόν. Στην τελευταία περίπτωση, εφαρμόζεται ως προς αυτόν το άρθρο 1484 ΑΚκαι το τέκνο έχει ως προς όλα θέση τέκνου γεννημένου σε γάμο απέναντι και στους δύο γονείς και τους συγγενείς τους (βλ. Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη ό.π., σελ. 22 επ.). Η απόφαση που δέχεται ή απορρίπτει την αγωγή προσβολής της πατρότητας είναι διαπλαστική και κατά τη ρητή επιταγή της διάταξης του άρθρου 1472 του ΑΚ, τα αποτελέσματά της επέρχονται από τη στιγμή που αυτή γίνει αμετάκλητη.
Ζέτα Μασσέλου
ασκ. δικηγόρος
info@efotopoulou.gr