Υιοθεσία με στοιχεία αλλοδαπότητας: Εφαρμοστέο δίκαιο και διεθνής αρμοδιότητα ελληνικών δικαστηρίων

Ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο:

Σύμφωνα με το άρθρο 23 ΑΚ : “Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη σύσταση και τη λύση της υιοθεσίας ρυθμίζονται απο το δίκαιο της ιθαγένειας του κάθε μέρους.”. Κατά τη διάταξη του άρθρου 23 § 1 ΑΚ, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 του ν. 2447/30.12.1996, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη σύσταση και τη λύση της υιοθεσίας ρυθμίζονται από το δίκαιο της ιθαγένειας εκάστου μέρους. Η συνδρομή των ουσιαστικών προϋποθέσεων της υιοθεσίας διέπεται επιμεριστικά από το δίκαιο της ιθαγένειας κάθε μέρους, ήτοι ως προς μεν τον υιοθετούντα από το δίκαιο της ιθαγενείας του, ως προς δε τον υιοθετούμενο από το δίκαιο της δικής του ιθαγενείας (ΑΠ 1787/88 ΝοΒ 37.598, 2324/2005 ΕΦΑθ ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), εφόσον οι διατάξεις του αλλοδαπού δικαίου δεν συγκρούονται με τα χρηστά ήθη και τους κανόνες δημόσιας τάξης, κατ’ εφαρμογή της επιφύλαξης του άρθρου 33 ΑΚ.

Ως προς τη διεθνή αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων:

Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 800 ΚΠολΔ: “Αρμόδιο για την τέλεση της υιοθεσίας είναι κάθε Μονομελές Πρωτοδικείο της Επικράτειας. Τα ελληνικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία για την τέλεση της υιοθεσίας, αν ο υιοθετών ή o υιοθετούμενος είναι ελληνικής ιθαγένειας, ακόμη και αν δεν έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή είναι αρμόδια τα δικαστήρια της πρωτεύουσας του Κράτους“.

Ζέτα Μασσέλου, ασκ. Δικηγόρος

info@efotopoulou.gr