Μια κοινή γλώσσα για την Ευρώπη
Μια νέα χώρα έχει γεννηθεί: Η Ευρωπαϊκή Ένωση! Αν και οι Ευρωπαίοι πάντα είχαν μια αόριστη επιφυλακτικότητα για όλα, τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση γεννήθηκε και, ενάντια στα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις απαισιοδοξίες, τις αντιδράσεις και τις παρεμποδίσεις, προχωράει με βήματα μικρά ή μεγάλα πάντα προς τα μπροστά.
Σ’αυτή τη φιλόδοξη προσπάθεια της δημιουργίας μιας νέας πατρίδας, οι κάθε είδους ευκαιρίες και προοπτικές πρέπει και μπορούν να είναι οι ίδιες για όλους, όμως δεν είναι δυνατό να υπάρξουν ως «ίδιες», όταν οι ενδιαφερόμενοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απλά και μόνο διότι μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Η μάστιγα του «γλωσσικού ρατσισμού», που σήμερα υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί μια μεγάλη απειλή για το μέλλον της και την επιβίωσή της.
Αν και οι Ευρωπαίοι διατηρούν τον ιδιαίτερο για την κάθε χώρα τους χαρακτήρα και τα ιδιαίτερα για τον καθένα συμφέροντα και στόχους, όλοι αισθάνονται ότι είναι απαραίτητο οι κάτοικοι όλων των χωρών που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους απευθείας, χωρίς την παρεμβολή μεσαζόντων και μεταφραστών. Στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις δεν αρκούν μόνο οι οπωσδήποτε απαραίτητες οικονομικές και εμπορικές συναλλαγές, απαιτείται να υπάρχει και ψυχική ειρήνη, φιλία, κατανόηση, ευαισθησία αισθημάτων, χιούμορ, αίσθημα χαράς και δύναμη δημιουργίας. Αυτά δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας και η ζωή και η πρόοδος και το μέλλον στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσαν να αποκτήσουν μια άλλη, έντονα δυναμική και αισιόδοξα ανοδική πορεία, αν υπήρχε αυτή η κοινή γλώσσα επικοινωνίας και συνεννόησης. Χωρίς κοινή γλώσσα συνεννόησης πάντα θα υπάρχουν προβλήματα στις σχέσεις μας, που σίγουρα δεν θα υπήρχαν ή θα ήταν μικρά και ασήμαντα, αν μπορούσαμε να τα συζητήσουμε κατευθείαν μεταξύ μας, με το στόμα μας και με την καρδιά μας. Ακόμα και ο μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα και πολύ οικονομικότερα, αν υπήρχε μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας και συνεννόησης για όλους τους Ευρωπαίους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να λειτουργεί ως Βαβέλ.
Η σκέψη είναι απλή. Η κοινή γλώσσα θα αποτελεί την επίσημη γλώσσα στις κάθε είδους συνεδριάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και στα κεντρικά γραφεία αλλά και στα κατά χώρα κεντρικά γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και στις κάθε είδους ανακοινώσεις και προκηρύξεις Πανευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Παράλληλα, η κοινή γλώσσα να θεσμοθετηθεί ως δεύτερη γλώσσα σε κάθε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου οι κάτοικοι θα έχουν βεβαίως ως πρώτη γλώσσα την εθνική τους ή την παραδοσιακή τους γλώσσα και θα διατηρούν τις παραδόσεις τους και την κουλτούρα τους και την ιστορία τους, όμως θα έχουν και τη δυνατότητα, με τη χρήση της κοινής γλώσσας, να μεταδίδουν απευθείας τα εθνικά τους χαρακτηριστικά, την ιστορία τους, τους οραματισμούς τους και τους στόχους τους σε όλους τους Ευρωπαίους συμπατριώτες τους. Επίσης, θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα, όλη η νομοθεσία και γενικά οι κανόνες λειτουργίας κάθε χώρας, που υπάρχουν και εκδίδονται στην εθνική γλώσσα της κάθε χώρας, να θεσπιστεί να μεταφράζονται και στην κοινή ευρωπαϊκή γλώσσα.
Είναι ευνόητο, ότι πρέπει να υπάρξει μια περίοδος προετοιμασίας, που θα μπορούσε να είναι ένα χρονικό περιθώριο πέντε (5) ετών για τη διδασκαλία και την εκμάθηση της κοινής γλώσσας από όλους και στη συνέχεια ένα χρονικό περιθώριο πέντε (5) επιπλέον ετών, για τη δοκιμαστική επίσημη χρήση της κοινής γλώσσας. Έτσι, μετά από δέκα (10) χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί με μια επίσημα κοινή, καθομιλουμένη, γλώσσα.
Το πρόβλημα της επιλογής της κοινής γλώσσας μπορεί εύκολα να λυθεί. Η κοινή μας γλώσσα θα πρέπει να είναι μια από τις επίσημες γλώσσες, που υπάρχουν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι λοιπόν σε όλες τις χώρες της Ένωσης θα πρέπει να γίνει ταυτόχρονα ένα επίσημο δημοψήφισμα, στο οποίο υποψήφιες θα είναι όλες οι επίσημες γλώσσες (όχι οι τοπικές γλωσσικές παραλλαγές), των χωρών-μελών, δηλαδή μια επίσημη γλώσσα ανά χώρα-μέλος. Σε αυτό το δημοψήφισμα, ο κάθε Ευρωπαίος πολίτης, ηλικίας άνω των δεκαοκτώ (18) ετών, θα πρέπει να επιλέξει, με σταυρούς προτίμησης στο σχετικό ψηφοδέλτιο, υποχρεωτικά τρεις γλώσσες (όχι μέχρι τρεις, υποχρεωτικά τρεις). Μετά την καταμέτρηση των ψήφων και την οριστικοποίηση του αποτελέσματος, ως κοινή γλώσσα για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ορισθεί εκείνη που συγκέντρωσε τουλάχιστον το 70% των προτιμήσεων επί του συνόλου των εγκύρως ψηφισάντων. Αποχή, άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια δεν θα υπολογίζονται και θα θεωρούνται ότι δεν υπάρχουν. Ως Άκυρα, θα θεωρούνται και τα ψηφοδέλτια που έχουν λιγότερους ή περισσότερους των τριών σταυρούς προτίμησης. Στη διαδικασία του δημοψηφίσματος να μην προβλέπεται θέμα απαρτίας ή ελάχιστου ποσοστού συμμετοχής, καθόσον σε ένα τέτοιο ζήτημα υπάρχει όχι μόνο ύψιστο ηθικό καθήκον, αλλά και πρόβλημα επιβίωσης της Ευρώπης. Αν στην πρώτη ψηφοφορία ουδεμία γλώσσα συγκεντρώσει το ποσοστό του 70% των προτιμήσεων των Ευρωπαίων, τότε, σε μια εβδομάδα, να επαναληφθεί το δημοψήφισμα, με την υποχρέωση της μοναδικής επιλογής μεταξύ των δύο επικρατέστερων γλωσσών και ως κοινή γλώσσα να ορισθεί εκείνη που θα συγκεντρώσει το 50%+1 των προτιμήσεων των εγκύρως ψηφισάντων. Θα έχει εκ των προτέρων συμφωνηθεί και αποφασισθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα γίνει αυτομάτως αποδεκτό από όλα τα Κράτη-Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα Κοινοβούλια των οποίων θα έχουν εκ των προτέρων αποδεχθεί τη διαδικασία, οπότε δεν θα απαιτείται διαδικασία επικύρωσης και αποδοχής του αποτελέσματος. Η εκπαίδευση των πολιτών στη νέα κοινή γλώσσα της Ενωμένης Ευρώπης, θα πρέπει να γίνει με δαπάνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, αν είναι δυνατόν και με ύπαρξη κινήτρων. Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν δυσκολίες και ίσως και αντιδράσεις, όμως όλα μπορούν να ξεπεραστούν όταν θέλουμε και όταν έχουμε στο μυαλό και στην καρδιά μας την Ευρώπη μας και το μέλλον της.
Αλέξιος Κ. Φωτόπουλος
Ιατρός-Χειρουργός, Αθήνα-Ελλάδα