Αυτοτέλεια επιμέρους πράξεων στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 94 και 98 του ΠΚ, προκύπτει ότι στο κατ’ εξακολούθηση έγκλημα, παρόλο ότι είναι έγκλημα ενιαίο, κάθε μία από τις μερικότερες πράξεις που το συγκροτούν διατηρεί την αυτοτέλειά της αλλά η χρονική εξειδίκευσή τους από το δικαστήριο δεν είναι αναγκαία, παρά μόνον όταν για μία ή περισσότερες από αυτές υπάρχει αμφιβολία ως προς τη συμπλήρωση του χρόνου της παραγραφής (Ολ.Α.Π. 1276/1993). Αν δεν συντρέχει τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει λόγος εξειδικεύσεώς τους και αρκεί να προσδιορίζεται ως χρόνος τελέσεως του ενιαίου κατ’ εξακολούθηση εγκλήματος το χρονικό διάστημα, που αρχίζει από το χρόνο τελέσεως της πρώτης από τις μερικότερες πράξεις και λήγει στον χρόνο τελέσεως της τελευταίας  (504/2015 ΑΠ). Από τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1 και 98 ΠΚ συνάγεται ότι οι μερικότερες πράξεις που συνιστούν το κατ’ εξακολούθηση έγκλημα διατηρούν την αυτοτέλειά τους και ως προς την παραγραφή από τον χρόνο τελέσεως κάθε επιμέρους πράξεως και από την αξία κάθε μερικότερης πράξεως θα κριθεί η παραγραφή κάθε μιας από αυτές, που αρχίζει από την ημέρα που τελέσθηκε κατά το άρθρο 112 ΠΚ. Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 1, 2 και 3 και 112 ΠΚ, το αξιόποινο εξαλείφεται με παραγραφή, η οποία για τα κακουργήματα, που τιμωρούνται με ποινή ηπιότερη της ισόβιας, είναι δεκαπέντε έτη και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την ημέρα, που τελέσθηκε η πράξη (705/2015 ΑΠ).

Λένα Πολύζου

Δικηγόρος

Email: info@efotopoulou.gr