Πότε είναι ορισμένη η αγωγή αποζημίωσης χρήσεως και κυρίως για ποιο λόγο δεν μπορεί να εφαρμοστεί η διάταξη 904 του ΑΚ (βλ. σχετικά Ειρ Κιλκίς 86/2015, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ)
Για να είναι ορισμένη η αγωγή του κοινωνού, με την οποία αυτός αξιώνει από το συγκοινωνό, που έκανε αποκλειστική χρήση του κοινού πράγματος, αποζημίωση για ορισμένο χρόνο, αρκεί να προσδιορίζεται σε αυτή το κοινό αντικείμενο και το μερίδιο σε αυτό του ενάγοντος, ότι ο εναγόμενος έκανε αποκλειστική χρήση αυτού, τα ωφελήματα που αποκόμισε ο τελευταίος από την αποκλειστική χρήση του και η ανάλογη μερίδα του ενάγοντος επί του οφέλους αυτού (βλ. ΑΠ 74/2004, ΕλλΔ/νη 2004.780, ΑΠ 231-2/2004, ΕλλΔ/νη 2005.146, ΑΠ 1524/2004, ΕλλΔ/νη 2005.807, Βασ. Βαθρακοκοίλη, ΕρΝομΑΚ, άρθρο 787 αρ. 9). Αίτημα της αγωγής αυτής είναι η απόδοση της ωφέλειας, την οποία αποκόμισε ο κοινωνός, που έκανε την αποκλειστική χρήση.
Η με βάση τις προαναφερόμενες ειδικές περί κοινωνίας διατάξεις άσκηση της αξίωσης για απόδοση της ωφέλειας αποτελεί ειδικότερη μορφή απόδοσης του πλουτισμού, που χωρίς νόμιμη αιτία περιήλθε στον κοινωνό, που έκανε την αποκλειστική χρήση σε βάρος της περιουσίας του κοινωνού, που δεν έκανε χρήση. Γι’ αυτό και η αναζήτηση της παραπάνω ωφέλειας δεν μπορεί να γίνει και κατ’ εφαρμογή της γενικής διάταξης του άρθρου 904 του ΑΚ, αφού οι δύο αξιώσεις τελούν υπό τις ίδιες προϋποθέσεις και οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή την απόδοση του πλουτισμού του εναγομένου, που έκανε την αποκλειστική χρήση (πρβλ. ΑΠ 749/2003, ΕλλΔ/νη 44.1623, ΕιρΝικ 38/2005, ΤρΝομΠλ ΔΣΑ).
Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα
Δικηγόρος