Άσκηση αγωγής κατά προσώπου που έχει ήδη αποβιώσει πριν από την άσκηση της αγωγής – απαράδεκτο της σχετικής διαδικαστικής πράξης
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 62 ΚΠολΔ, ικανός να είναι διάδικος είναι εκείνος που έχει την ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Η ικανότητα αυτή, όταν πρόκειται για φυσικό πρόσωπο, αρχίζει να υπάρχει μόλις αυτό γεννηθεί ζωντανό και παύει να υπάρχει με το θάνατο του (άρθρα 34 και 35 ΑΚ). Εξάλλου, κατά το άρθρο 73 ΚΠολΔ. το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως αν συντρέχει η κατά το άρθρο 62 ΚΠολΔ διαδικαστική προϋπόθεση, ενόψει και του άρθρου 313 παρ. 1 στοιχ. δ’ του ίδιου Κώδικα, κατά το οποίο μπορεί να επιδιωχθεί με αγωγή ή ένσταση η αναγνώριση της ανυπαρξίας δικαστικής αποφάσεως αν εκδόθηκε σε δίκη που είχε διεξαχθεί κατά ανύπαρκτου φυσικού προσώπου, όπως είναι εκείνο που είχε αποβιώσει (ΟλΑΠ 27/1987 ΕλλΔνη 1988. 95. ΑΠ 1194/1997, ΕλλΔνη 1999, 89).
Σύμφωνα με τα παραπάνω, το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο που απευθύνεται κατά ανύπαρκτου προσώπου είναι άκυρο και το ένδικο βοήθημα απορρίπτεται ως απαράδεκτο, διότι η δυνατότητα του να είναι κανείς διάδικος αποτελεί διαδικαστική προϋπόθεση νια την έκδοση αποφάσεως επί της ουσίας (ΑΠ 147/2006 ΤΝΠ ΔΣΑ Ισοκράτης, ΑΠ 448/2005, Νόμος, ΑΠ 868/2001, Νόμος, ΑΠ 631/2001 ΝοΒ 2002, 695, ΑΠ 593/1999 ΕλλΔνη 2000, 69, ΕφΑθ 1034/2003 ΕλλΔνη 2006, 551, ΕφΔωδ 40/2005, Νόμος, Μαργαρίτης Μ., Ερμηνεία ΚΠολΔ. τομ. I, αρθρ. 62. αριθ. 3-5, σελ. 117-118., Νίκας σε Ερμηνεία ΚΠολΔ Κεραμεύς/Κονδύλης/Νίκας, τομ. I, άρθρο 62, αριθ. 2. σελ. 126, Βαθροκοκοίλης Β.. Ερμηνεία ΚΠολΔ. τομ. I, άρθρο 62. αριθ. 13, 14, 44). Συνεπώς, αν ο εναγόμενος έχει εκλείψει ως φυσικό πρόσωπο, σε χρόνο πριν από την άσκηση της αγωγής, στερείται της ικανότητας να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και συνακόλουθα της ικανότητας να είναι διάδικος, και η αγωγή που έχει ασκηθεί (ως διαδικαστική πράξη) απορρίπτεται, ως προς αυτόν, ως απαράδεκτη (βλ. σχετ. ΜονΠρωτΑθ 182/2017, ΤΝΠ ΔΣΑ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ).
Μαρία Τζαβέλα
Δικηγόρος, LL.M.
E-mail: info@efotopoulou.gr