Προϋποθέσεις για τη σωρευτική άσκηση της ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής και της ανακοπής κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης μετά από την ισχύ των διατάξεων του Ν. 4335/2015
Κατά τη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 2 εδ. β’ ΚΠολΔ, όπως αυτό ισχύει με την εισαγωγή του Ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α” 87/23-7-2015), του οποίου οι διατάξεις για τα ένδικα μέσα και τις ειδικές διαδικασίες των άρθρων 591-645 ΚΠολΔ εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του νόμου αυτού, για τα κατατεθειμένα από την 1-1-2016 ένδικα μέσα και αγωγές, η ανακοπή εκδικάζεται κατά τη διαδικασία των περιουσιακών διαφορών των άρθρων 614 επ. Κ.Πολ.Δ., ώστε αν η διαταγή πληρωμής εκδίδεται βάσει πιστωτικών τίτλων, εκδικάζεται με τη διαδικασία αυτή, ενώ για τις άλλες υποθέσεις ορίζεται η διαδικασία των λοιπών περιουσιακών διαφορών των άρθρων 614 επ. ΚΠολΔ, δηλαδή αυτή που αναφέρεται στη διάταξη του άρθρου 591 ΚΠολΔ και εφαρμόζονται συμπληρωματικά οι διατάξεις των άρθρων 1-590 ΚΠολΔ. της τακτικής διαδικασίας, με την επιφύλαξη της εναρμόνισής τους με τις διατάξεις των ειδικών αυτών διαδικασιών (βλ. σε Πανταζόπουλο, Η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, 20163, 313 επ).
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 6 ΚΠολΔ με την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής μπορεί να σωρευθεί και αίτημα ακυρώσεως των πράξεων εκτελέσεως, οι οποίες ενεργούνται με βάση αυτήν, αν συντρέχουν και οι προϋποθέσεις του άρθρου 218 ΚΠολΔ. Έτσι είναι παραδεκτή η σώρευση στο ίδιο δικόγραφο ανακοπής κατά της εκτέλεσης του άρθρου 933 ΚΠολΔ και ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής του άρθρου 632 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν και για τις δύο αυτές ανακοπές καθ’ ύλη και κατά τόπο αρμόδιο είναι το ίδιο Δικαστήριο, αν αυτές υπάγονται στο ίδιο είδος διαδικασίας και εφόσον η σύγχρονη εκδίκαση αυτών δεν επιφέρει σύγχυση (βλ. σε Φαλτσή, Δίκαιο Αναγκαστικής Εκτελέσεως, Γενικό Μέρος, έκδοση 1998, σελ. 511, Μπέη, Πολιτική Δικονομία, άρ. 632, σελ. 223, άρθρο 218, σελ. 976, Μαργαρίτη, ΚΠολΔ, τόμος II, 2012, άρθρο 333, σελ 594, περ. αριθμ. 64, ΑΠ 337/2006, ΕλλΔνη 47.780, ΕφΑΘ 547/2008, ΕλλΔνη 2008, 842, ΕφΔωδ 128/2007, Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 5326/2007, ΕλλΔνη 2008.1099, ΕφΑΘ 2497/98, ΕλλΔνη 39, 916, ΕφΘεσ 57/1991, Αρμ 1991, 876). Περαιτέρω, η παράλληλη επίκληση των ίδιων λόγων και ως αντιρρήσεων κατά της εκτέλεσης δεν αποκλείεται (βλ. σε Μαργαρίτη, Ερμηνεία Κ.Πολ.Δ., Τόμος II, 2012, σελ. 584, ΕφΑΘ 7369/2004, ΝοΒ 2005, 1447, ΜΠΑαρ 2854/2004, ΑρχΝ 2005, 66).
Πλέον μετά το Ν. 4335/2015, εφόσον η ανακοπή κατά της εκτέλεσης εκδικάζεται με τη διαδικασία των περιουσιακών διαφορών κατ’ επιταγή του άρθρου 937 παρ. 3 ΚΠολΔ, η απαίτηση ταυτότητας διαδικασίας για τη αντικειμενική σώρευση των δύο ανωτέρω διαδικαστικών πράξεων υποχωρεί πλήρως, και δεν υφίσταται πλέον το ζήτημα, που είχε ανακύψει με το προηγούμενο νομοθετικό καθεστώς, εκδίκασης της ανακοπής κατά της εκτέλεσης με βάση τη διαδικασία εκδίκασης της απαίτησης, έστω και αν πρόκειται για ανακοπή κατά της εκτέλεσης με βάση εκτελεστό τίτλο διαταγή πληρωμής που έχει εκδοθεί με πιστωτικούς τίτλους, με την επιφύλαξη της διάταξης του άρθρου 662Β παρ. 4 ΚΠολΔ. (βλ. Πανταζόπουλος σε ΕφΑΔ 2016, 138, ιδίου σε ΕΠολΔ 2015, 274).
Ωστόσο, εν όψει της διαφορετικής ρύθμισης της καθ’ ύλη αρμοδιότητας του Δικαστηρίου που δικάζει την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής (με βάση το ποσό της απαίτησης) και την ανακοπή κατά της εκτέλεσης (πάντα το Ειρηνοδικείο ή το Μονομελές Πρωτοδικείο) αλλά και των επί μέρους διαφορετικών νομοθετικών ρυθμίσεων ως προς τα αποδεικτικά μέσα σε συνδυασμό με το επιτρεπτό ή μη άσκησης ενδίκων μέσων κατά της απόφασης που εκδίδεται σε κάθε μία απ’ αυτές, η ως άνω δυνατότητα αντικειμενικής τους σώρευσης κρίνεται πάντα in concreto (βλ. σε Πανταζόπουλο, Η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, 20163, 420 επ).
Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα
Δικηγόρος