Άκυρη απόλυση εργαζομένου κατά τη διάρκεια της άδειας αναψυχής του

Στο άρθρο 5 παρ. 6 του Α.Ν. 539/1945 ρητά ορίζεται ότι: «Απαγορεύεται εις τον εργοδότην ν’ απολύση τον μισθωτόν, διαρκούσης της χορηγηθείσης εις τούτον αδείας».

Έτσι, αβίαστα προκύπτει ότι εκ του νόμου απαγορεύεται – και αν γίνει είναι άκυρη – η απόλυση του μισθωτού απ’ τον εργοδότη του κατά τη διάρκεια της ετήσιας άδειας αναπαύσεως που του χορηγήθηκε (βλ. ΑΠ 402/2014, ΑΠ 770/1989, ΕλλΔ 32,520, ΕφΘεσσαλ 45/1995). Η απαγόρευση της απολύσεως δεν ισχύει κατά τη διάρκεια άλλης χορηγηθείσας άδειας του εργαζόμενου, πχ. συμβατικής, αναρρωτικής άδειας (βλ. ΑΠ 65/2012, ΑΠ 757/2007, ΑΠ 542/97, ΕφΑθ 6449/2002,).

Από την ως άνω νομοθετική επιταγή προκύπτει ότι η απαγόρευση απόλυσης που καθιερώνεται με αυτήν, αφορά το χρονικό διάστημα εντός του οποίου ο μισθωτός κάνει χρήση της χορηγηθείσας σ’ αυτόν άδειας, διατελών σε ανάπαυση προς ανανέωση των σωματικών και πνευματικών του δυνάμεων (βλ. σχετική τελολογική ερμηνεία της διάταξης στην ΑΠ 1305/2008). Από λόγους δηλαδή πρόνοιας προς τον εργαζόμενο και εξασφάλισης της απερίσπαστης αναπαύσεώς του, δίχως τον κίνδυνο της λύσεως της σύμβασης εργασίας του κατ’ εφαρμογή του διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη, κατά το διάστημα της απουσίας του στη διάρκεια της άδειας αναψυχής του.

Η απαγόρευση αυτή του νόμου περί λύσεως της συμβάσεως εργασίας διαρκούσης της άδειας αναψυχής του εργαζομένου είναι απόλυτη και δεν επιτρέπει την απόλυση για οποιοδήποτε λόγο. Σε περίπτωση που ο εργοδότης προβεί σε τέτοια απόλυση, και αν ακόμη έχει τηρήσει όλες τις νόμιμες διατυπώσεις, θεωρείται άκυρη. Συνεπώς, αν μετά τη λήξη της άδειας ο εργοδότης δεν αποδεχθεί τις προσφερόμενες από τον εργαζόμενο υπηρεσίες, καθίσταται υπερήμερος και οφείλει να του καταβάλει τις αποδοχές του.

 

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

e-mail:info@efotopoulou.gr