Όμως, η παραγραφή του αξιόποινου και η παύση της ποινικής δίωξης δεν ισχύει για τις παραβάσεις σχετικά 1) με την υποχρέωση διατροφής που του την έχει επιβάλει ο νόμος και έχει αναγνωρίσει, έστω και προσωρινά, το δικαστήριο, 2) με την υποχρέωση καταβολής αποδοχών από πλευράς του εργοδότη, 3) με τις διατάξεις εν γένει της εργατικής νομοθεσίας τις σχετικές με τους όρους και τις συνθήκες εργασίας και συγκεκριμένα τα χρονικά όρια εργασίας, την καταβολή δεδουλευμένων, την αμοιβή, την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων ή την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, 4) με τις διατάξεις περί προστασίας του ελεύθερου ανταγωνισμού.

Περαιτέρω, στον ίδιο νόμο ορίζεται ότι ποινές διάρκειας μέχρι έξι μηνών που έχουν επιβληθεί με αποφάσεις, οι οποίες έχουν εκδοθεί μέχρι τη δημοσίευση του ανωτέρω νόμου, εφόσον οι αποφάσεις δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες και οι ποινές αυτές δεν έχουν εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τη δημοσίευση του νόμου, παραγράφονται και δεν εκτελούνται, υπό τον όρο ότι ο καταδικασθείς δεν θα τελέσει μέσα σε δύο έτη από τη δημοσίευση του νόμου αυτού νέα από δόλο αξιόποινη πράξη, για την οποία θα καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι μηνών. Σε περίπτωση όμως νέας καταδίκης ο καταδικασθείς θα εκτίσει αθροιστικά, μετά την έκτιση της νέας ποινής και τη μη εκτιθείσα, και δεν υπολογίζεται στο χρόνο παραγραφής της μη εκτιθείσας ποινής, ο διανυθείς χρόνος από τη δημοσίευση του νόμου αυτού μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη. Εξαίρεση από τη ρύθμιση αυτή αποτελούν οι παραβάσεις σχετικά με τα αδικήματα της παθητικής δωροδοκίας, ενεργητικής δωροδοκίας, δωροδοκίας δικαστή, ψευδούς βεβαίωσης υπαλλήλου κατά την υπηρεσία και νόθευσης εγγράφων, απιστίας σχετικής με την υπηρεσία, υπεξαίρεσης στην υπηρεσία, παράβασης καθήκοντος και απιστίας.

The post Παύση της ποινικής δίωξης appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Εν συνεχεία, ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 652/2010 απόφασή του, στηριζόμενος κατά βάση και μεταξύ άλλων στην υπ’ αριθμ. 178/19-7-2004 απόφαση της Επιτροπής Τραπεζικών και Πιστωτικών Θεμάτων (ΕΤΠΘ/ΤΕ) έκρινε ότι ο διοικητικός καθορισμός ανώτατου ορίου στα τραπεζικά επιτόκια αλλά και ο συσχετισμός τους προς το εκάστοτε ισχύουν για τα εξωτραπεζικά επιτόκια ανώτατο όριο δεν είναι συμβατός με το γεγονός ότι το γεγονός ότι (α) τα τραπεζικά και εξωτραπεζικά επιτόκια αποτελούν κατηγορίες επιτοκίων εκάστη των οποίων διέπεται από  διαφορετικούς παράγοντες και διαμορφώνεται με βάση διαφορετικά κριτήρια, υποκείμενες, για το λόγο αυτό σε απολύτως διακριτές, μη επικαλυπτόμενες ρυθμίσεις (άρθρο 2 παρ. 3 ν.δ. 588/48 σε συνδ. με το άρθρο 1 του ν. 1266/82, όπως ισχύει και το άρθρο 15 παρ. 5 του ν. 876/1979, αντιστοίχως), καθώς και (β) ότι κατά τις αρχές που διέπουν την νομισματική πολιτική του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί εντός του πλαισίου της οικονομίας και της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό (βάσει των άρθρων 2, 4 και 105.1 της ΣυνθΕΚ και 2 του Καταστατικού του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ), τα τραπεζικά επιτόκια διαμορφώνονται ελεύθερα. Το εκάστοτε ισχύον για εξωτραπεζικά επιτόκια ανώτατο όριο δεν ανήκει κατά το περιεχόμενο και το σκοπό του, στους παράγοντες προσδιορισμού των τραπεζικών επιτοκίων, τα οποία διαμορφώνονται ελεύθερα ύστερα από στάθμιση των εκτιμώμενων κατά περίπτωση κινδύνων, των εκάστοτε συνθηκών των χρηματοπιστωτικών αγορών, καθώς και των εν γένει υποχρεώσεων των τραπεζών που απορρέουν από τις διατάξεις που διέπουν την λειτουργία τους. Κατά συνέπεια, οι μετά την απελευθέρωση των επιτοκίων (ΠΔ/ΤΕ 1087/1987 κλπ.) συναπτόμενες συμφωνίες τραπεζικών επιτοκίων, στις οποίες συνομολογείται επιτόκιο που τυχόν υπερβαίνει το εκάστοτε οριζόμενο για τα εξωτραπεζικά επιτόκια ανώτατο όριο, δεν είναι αθέμιτες για τον λόγο αυτό.

Μαρία Τζαβέλα, Δικηγόρος

E- mail: info@efotopoulou.gr

The post Τραπεζικά και εξωτραπεζικά επιτόκια. Συμφωνία τράπεζας και πελάτη για επιτόκια που υπερβαίνουν τα ανώτατα όρια των εξωτραπεζικών επιτοκίων appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Η ανάκληση της δωρεάς, σύμφωνα με το 509 ΑΚ, γίνεται με μονομερή, απευθυντέα στο δωρεοδόχο, άτυπη δήλωση, ανεπίδεκτη αίρεσης. Η ανάκληση επιφέρει τα αποτελέσματά της από την περιέλευσή της στο δωρεοδόχο, σύμφωνα με το 167 ΑΚ (Α.Π 840/1994, ΕΕΝ 1995/553 – Α.Π 1025/1998, Δνη 39/1565 – ΕφΘεσ 734/1993, Αρμ 1993/416), ενώ είναι άτυπη ακόμα και εάν αφορά ακίνητο (Α.Π 840/1994, ΕΕΝ 1995/553 – ΕφΠειρ 283/1998, Δνη 39/899 – ΕφΑθ 4778/1998, Δνη 39/1360 – ΕφΘεσ 2779/1997, Αρμ 51/1448). Η δήλωση της ανάκλησης είναι δυνατόν να περιέχεται και στο δικόγραφο της αγωγής ή στις προτάσεις, εφόσον κοινοποιούνται στο δωρεοδόχο (ΕφΑθ 298/2008, Δνη 2008/847 – Α.Π 1025/1998, Δνη 39/1565 – ΕφΘεσ 47/1997, Αρμ 49/216 – ΕφΘεσ 734/1993, Αρμ 47/416). Ο θάνατος δε του δωρητή μετά τη συντέλεση της ανάκλησης δεν ασκεί επιρροή στην επελθούσα ανάκληση, αλλά η αξίωση του δωρητή μεθίσταται στους κληρονόμους του (ΕφΘεσ 204/1994, ΑρχΝομ 40/444). Η ανάκληση έχει ως αποτέλεσμα την ex nunc ανατροπή της δωρεάς και αφορά μόνο τα έννομα αποτελέσματα της ενοχικής σύμβασης της δωρεάς. Έτσι η γενόμενη ανάκληση δεν καθιστά άκυρη τη δωρεά, αλλά αφαιρεί την αιτία νομική της δωρεάς, η οποία έκτοτε καθίσταται ανίσχυρη και ζητείται η παροχή που εκπληρώθηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού (Α.Π 840/1994, ΕΕΝ 1995/553 – ΕφΑθ 6002/2009).

Επιπλέον από τα 949 ΚΠολΔ και 904 επ. ΑΚ, προκύπτει ότι, αν ανακληθεί νόμιμα καταρτισθείσα δωρεά για οποιοδήποτε λόγο, ο δωρητής δικαιούται ενοχικώς σε αυτούσια απόδοση του δωρηθέντος, καθώς δεν υφίσταται πλέον νόμιμη αιτία για τη διατήρηση του δωρηθέντος στην κυριότητα του δωρεοδόχου, ο τρόπος δε της αυτούσιας απόδοσης εξαρτάται από την ιδιαίτερη φύση του συγκεκριμένου κάθε φορά δικαιώματος που απέκτησε ο δωρεοδόχος. Έτσι, αν το δωρηθέν είναι ακίνητο και μεταβιβάσθηκε σε αυτόν κατά κυριότητα, η επαναμεταβίβαση της κυριότητας μετά τη νόμιμη ανάκληση της δωρεάς γίνεται, εφόσον αρνείται αυτήν ο δωρεοδόχος, με καταδίκη αυτού σε δήλωση βουλήσεως και μεταγραφή της σχετικής τελεσίδικης απόφασης και της δήλωσης του δωρητή ενώπιον του συμβολαιογράφου περί αποδοχής της απόφασης αυτής (Βλ. ενδεικτικά Α.Π 840/1994, ΕλΔνη 37/100 – ΕφΑθ 9719/1997, ΕλΔνη 39/135 – Α.Π 845/1984, ΝοΒ 33/616 – Α.Π 395/1974, ΝοΒ 22/1379 – ΠΠρΚορινθ 4/2007, Α’ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ).

Η ευθύνη του λήπτη στο πλαίσιο του 904 ΑΚ περιλαμβάνει, κατ’ αρχήν, την υποχρέωση αυτού να αποδώσει αυτούσιο, “in nature”, το αδικαιολογήτως ληφθέν πράγμα, δηλαδή η ενοχή από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό είναι κατ’ αρχήν ενοχή είδους και ως είδος αναζητούνται τα δοθέντα, εφόσον σώζονται αυτούσια στο λήπτη. Σε περίπτωση, όμως, κατά την οποία ο λήπτης δεν είναι σε θέση να προβεί σε αυτούσια απόδοση του ληφθέντος, είτε λόγω της φύσης του ληφθέντος αντικειμένου ο λήπτης είναι υποχρεωμένος να αποδώσει την αξία του ληφθέντος αντικειμένου (ΕφΑθ 298/2008, Δνη 2008/847).

info@efotopoulou.gr

The post Ανάκληση δωρεάς υπό τρόπο appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Αποτέλεσμα είναι η δυσανάλογα μεγάλη εκπροσώπηση του πρώτου συνδυασμού στη Βουλή εις βάρος των υπολοίπων και κατά συνέπεια η μη αποτύπωση της λαϊκής βούλησης έτσι όπως αυτή έχει εκφραστεί μέσα από τις εκλογές. Όμως οι εκλογές είναι η μόνη δυνατότητα του λαού να μιλήσει, να εκφραστεί, να στηλιτεύσει, να επιβραβεύσει και εν τέλει να κυβερνήσει. Γι’ αυτό και είναι σημαντική η -όσο το δυνατόν- μεγαλύτερη ακρίβεια στην αποτύπωση της λαϊκής βούλησης, ώστε να περιφρουρείται η έννοια της δημοκρατίας. Η έκδοση του τελικού αποτελέσματος των εκλογών οδηγεί στην άνοδο στην εξουσία προσώπων που καθορίζουν τη ζωή μας με τρόπο παραπάνω από σημαντικό. Όταν όμως το εκλογικό σύστημα υπολογίζει την ισχύ των συνδυασμών ανά περιφέρεια για να εκλεγούν βουλευτές τοπικοί, έχοντας ταυτόχρονα ως στόχο την εκλογή πάση θυσία ισχυρής κυβέρνησης, με έδρες «μπόνους» και με υποσκελισμό του τμήματος του λαού που επέλεξε υποψήφιους που συγκέντρωσαν ποσοστό κάτω του 3% (ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον πρώτο συνδυασμό με ποσοστά που δεν του αναλογούν), τότε δεν επιτυγχάνεται αυτή η –κατά το δυνατόν εφικτή- ακρίβεια στην αποτύπωση της λαϊκής βούλησης.

Στο ισχύον εκλογικό σύστημα ο αριθμός των βουλευτών για όλη την επικράτεια ορίζεται σε τριακόσιους και η χώρα διαιρείται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τους τριακόσιους βουλευτές, οι διακόσιοι ογδόντα οκτώ εκλέγονται στις εκλογικές περιφέρειες στις οποίες κατανέμονται οι αντίστοιχες βουλευτικές έδρες, ενώ οι υπόλοιποι δώδεκα κατανέμονται, χωρίς να σταυροδοτηθούν, ενιαία σε όλη την επικράτεια.

Κάθε εκλογική περιφέρεια δικαιούται βάσει του πληθυσμού της συγκεκριμένο αριθμό εδρών, δηλαδή αριθμό βουλευτών προς εκπροσώπηση στη Βουλή, πλην όμως στην κατανομή των εδρών των εκλογικών περιφερειών και των εδρών επικρατείας συμμετέχουν μόνο οι συνδυασμοί ή μεμονωμένοι υποψήφιοι που συγκέντρωσαν στην επικράτεια ποσοστό άνω του 3%. Εφόσον, κατά κανόνα, είναι πολύ περισσότεροι του ενός οι εκλογικοί σχηματισμοί που πήραν ποσοστό κάτω του 3% πανελληνίως και αποκλείσθηκαν από τη λήψη βουλευτικών εδρών, όλοι μαζί αθροιζόμενοι, μπορεί να υπερβαίνουν σε ποσοστό ακόμα και το 10%, γεγονός που σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό του λαού που επέλεξε αυτά τα κόμματα, δεν εκπροσωπείται στην επερχόμενη Βουλή. Το ποσοστό δε αυτό ενδεχομένως να ήταν μεγαλύτερο, αν οι εκλογείς δεν αποθαρρύνονταν από το γεγονός της απώλειας της ψήφου τους προς τους μικρούς σχηματισμούς και ως εκ τούτου συχνά επιλέγουν τη δεύτερη επιλογή τους που αντιστοιχεί σε συνδυασμό που θα συμμετέχει στη Βουλή. Για να καθοριστεί δε πόσες έδρες θα λάβει κάθε εκλογικός σχηματισμός στην επικράτεια, ο υπολογισμός γίνεται επί τη βάσει 250 εδρών, γιατί οι υπόλοιπες 50 έδρες πρέπει οπωσδήποτε να «φυλαχθούν» για το τέλος ώστε μετά την κατανομή να παραχωρηθούν υπέρ του πρώτου συνδυασμού μήπως και μπορέσει τελικά η Βουλή να δώσει την περίφημη «δεδηλωμένη» εμπιστοσύνη της στην Κυβέρνηση, έστω με αυτό το βεβιασμένο και πλασματικό τρόπο.

Υπολογίζοντας τις έδρες με γνώμονα τον πληθυσμό ανά εκλογική περιφέρεια, προσδίδεται στις βουλευτικές εκλογές τοπικιστικός χαρακτήρας, θεωρώντας εκ προοιμίου υποχρεωτικό και αυτονόητο ότι κάθε περιφέρεια πρέπει να έχει «τους βουλευτές της», ενώ υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση, εξυπηρετούσα επαρκώς το σκοπό της προώθησης των τοπικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα του υπολογισμού των βουλευτικών εδρών ανά εκλογική περιφέρεια είναι να μένουν εκτός Βουλής υποψήφιοι βουλευτές που έλαβαν πολύ περισσότερες ψήφους σε σχέση με βουλευτές που λόγω του συστήματος κατανομής των εδρών ανά περιφέρεια έλαβαν σαφώς λιγότερες ψήφους και κατά συνέπεια εκφράζουν κατά πολύ λιγότερο τη βούληση του λαού. Τέλος, η θέση εκτός Βουλής οποιουδήποτε συνδυασμού ή μεμονωμένου υποψήφιου έλαβε ποσοστό κάτω του 3%, αποκλείει κάθε πιθανότητα εισόδου στο Κοινοβούλιο «φωτεινού» μεμονωμένου υποψηφίου που συγκέντρωσε -μπορεί και περισσότερες- ψήφους από όλους τους συνυποψηφίους του, πλην όμως δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει πανελληνίως το 3%. Όμως ισχυρές φωνές, ανένταχτες σε κομματικό σχηματισμό που χαίρουν προφανώς και αποδεδειγμένα της εμπιστοσύνης της λαού, ωφελεί να ακούγονται στη Βουλή.

Χωρίς Βουλή που να αποτυπώνει τη γνώμη του λαού, επειδή ταυτόχρονα προσπαθεί να ικανοποιήσει τα τοπικά συμφέροντα, να δημιουργήσει ισχυρές κυβερνήσεις με προσθήκη εδρών «μπόνους» και να αποβάλει τη μικρή μειοψηφία, η δημοκρατία αρχίζει να μετατρέπεται σε άλλο θεσμό, που ναι μεν προσπαθεί να είναι δίκαιος, αλλά καταλήγει «πολυλειτουργικό» εργαλείο, που δεν ικανοποιεί επαρκώς κανέναν από τους σκοπούς του. Και τελικά κυβερνά μια ομάδα ανθρώπων πηγάζουσα όχι υπό καθεστώς δημοκρατίας αλλά υπό καθεστώς συστήματος άλλου που βασίστηκε μεν σε εκλογές, αλλά στη συνέχεια, κατά την κατανομή, στρεβλώθηκε βγάζοντας αποτέλεσμα περίεργο.

Είναι πράγματι δύσκολο να αποτυπωθεί με ακρίβεια η βούληση του λαού σε συνδυασμό με μια Κυβέρνηση που να απολαμβάνει της «δεδηλωμένης» εμπιστοσύνης της Βουλής. Προσπαθήσαμε να σκεφτούμε και να προτείνουμε ένα εκλογικό σύστημα που να μπορέσει να φέρει στα έδρανα της Βουλής την κατά το δυνατό εγγύτερη στην ψήφο του λαού επιλογή, έστω κι αν αυτό απαιτεί αναθεώρηση του Συντάγματος σε συγκεκριμένα σημεία του.

Πρόταση:

Η χώρα θα υποδιαιρείται σε 30 εκλογικές περιφέρειες με ίσο αριθμό εκλογέων. Κάθε φορά που γίνεται απογραφή, θα τροποποιούνται, εάν απαιτείται, με υπουργική απόφαση οι εκλογικές περιφέρειες κατά τρόπο τέτοιο που να έχουν ίσο αριθμό εκλογέων. Οι εκλογείς θα μπορούν να θέτουν έως πέντε (5) σταυρούς προτίμησης σε υποψήφιους βουλευτές.

Επιπλέον, κάθε εκλογέας σε μία δεύτερη κάλπη θα ψηφίζει μέχρι πέντε υποψήφιους βουλευτές που δεν επιθυμεί να εκλεγούν στη Βουλή («αρνητική ψήφος»). Η ψήφος αυτή θα αφορά τους υποψήφιους βουλευτές των συνδυασμών σαν πρόσωπα (ενν. και τους μεμονωμένους υποψήφιους) και όχι τους ίδιους τους συνδυασμούς. Αυτό σημαίνει ότι θα θεωρείται ότι όλοι οι υποψήφιοι όλων των κομμάτων θα βρίσκονται ονομαστικά σε έναν κατάλογο, από τον οποίον ο κάθε εκλογέας θα μπορεί να επιλέξει έως πέντε (5) υποψήφιους τους οποίους δεν θέλει να εκλεγούν. Η επιλογή των προσώπων αυτών, από 0 έως 5, μπορεί να γίνεται από ένα ή περισσότερους συνδυασμούς. Για λόγους οικονομίας, αυτοί που θα λάβουν την αρνητική ψήφο μπορούν να βρίσκονται στα κανονικά ψηφοδέλτια, που θα έχουν τυπωθεί με την ένδειξη «αρνητική ψήφος». Στην περίπτωση που κάποιος υποψήφιος συγκεντρώσει το 50% + 1 των ψηφισάντων της κάθε περιφέρειας σε αρνητική ψήφο, δεν θα εκλέγεται, έστω κι αν ήταν υπό κανονικές συνθήκες να εκλεγεί. Τη θέση του θα λαμβάνει ο υποψήφιος βουλευτής με τις αμέσως περισσότερες ψήφους από τον ίδιο συνδυασμό. Η θέση του συνδυασμού δεν θα επηρεάζεται από την αρνητική σταυροδοσία.

Κάθε συνδυασμός θα μπορεί να έχει σε κάθε εκλογική περιφέρεια έως 30 υποψηφίους της επιλογής του. Η εκλογική διαδικασία θα μπορεί να γίνεται σε μια ή σε δύο Κυριακές (με μεταξύ τους διάστημα ενός μηνός) ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής. Συγκεκριμένα:

Για να υπάρξει βιώσιμη Κυβέρνηση, θα πρέπει η τελευταία να έχει τη «δεδηλωμένη» εμπιστοσύνη των 151 Βουλευτών. Όλοι οι βουλευτές θα εκλέγονται κατόπιν σταυροδοσίας. Δεν θα υπάρχουν βουλευτές επικρατείας. Μετά τις εκλογές της πρώτης Κυριακής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αναθέσει το σχηματισμό Κυβέρνησης στον αρχηγό του συνδυασμού που πλειοψήφησε σε συνολικό αριθμό ψήφων σε όλη τη χώρα. Αν ο τελευταίος δεν μπορέσει να σχηματίσει Κυβέρνηση που να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής μέσα σε χρονικό διάστημα τριών ημερών, τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ακολουθεί τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών του άρθρου 37 του Συντάγματος. Αν η Κυβέρνηση λάβει ψήφο εμπιστοσύνης αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, άλλως, αν δηλαδή δεν κατορθώσει η Κυβέρνηση να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης σε κανένα στάδιο, τότε δεν εφαρμόζεται το τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 3 του άρθρου 37 του Συντάγματος, δηλ. δεν διαλύεται η Βουλή, αλλά οι εκλογές επαναλαμβάνονται σε δεύτερη Κυριακή, μετά την πάροδο τεσσάρων εβδομάδων από την πρώτη Κυριακή των εκλογών, οπότε οι εκλογείς θα κληθούν να επιλέξουν ποιό κόμμα θα κυβερνήσει μεταξύ των δύο κομμάτων που πλειοψήφησαν σε συνολικό αριθμό ψήφων στις εκλογές της πρώτης Κυριακής. Στην ψηφοφορία της δεύτερης Κυριακής δεν θα εκλεγούν βουλευτές, αλλά κάθε συνδυασμός θα παρουσιάσει προς ψήφιση στο λαό ο μεν πρώτος σε σταυρούς συνδυασμός δύο πλήρη κυβερνητικά σχήματα, ο δε δεύτερος συνδυασμός ένα κυβερνητικό σχήμα, και ο λαός θα επιλέξει εκ των τριών, το κυβερνητικό σχήμα που θα κυβερνήσει. Κατά συνέπεια ο λαός, ψηφίζοντας συνδυασμό, ψηφίζει ταυτόχρονα και τα πρόσωπα (Υπουργούς) που θα κυβερνήσουν. Τα κυβερνητικά σχήματα που θα προτείνει το πρώτο σε ψήφους κόμμα, θα πρέπει να απαρτίζονται από πρόσωπα διαφορετικά το καθένα μεταξύ τους κατά ποσοστό τουλάχιστον 2/3. Οι ψήφοι που θα λάβει ο πρώτος συνδυασμός με τις δύο προτάσεις θα συναθροιστούν και αν ως άθροισμα είναι περισσότερες από τις ψήφους που θα λάβει η πρόταση του δεύτερου κόμματος, τότε το πλειοψηφούν κόμμα θα κυβερνήσει με το κυβερνητικό σχήμα που πήρε τις περισσότερες ψήφους μεταξύ των δύο που πρότεινε. Μετά την εκλογή από το λαό του συνδυασμού και των μελών της Κυβέρνησης που θα κυβερνήσει, το νέο κυβερνητικό σχήμα δεν θα χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή για να αρχίσει να κυβερνά, αφού την εμπιστοσύνη/εντολή την πήρε από το λαό.

Η θητεία της Βουλής και της Κυβέρνησης που θα έχει οριστεί με έναν από τους δύο ανωτέρω τρόπους θα διαρκεί τέσσερα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της τετραετίας δεν θα επιτρέπεται να τεθεί θέμα «μομφής» εναντίον της Κυβέρνησης, όμως μετά την παρέλευση δύο ετών θα πρέπει να επαναβεβαιωθεί η εμπιστοσύνη προς την Κυβέρνηση (ψήφος εμπιστοσύνης 151 βουλευτών). Η επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης θα πρέπει να γίνει από τη Βουλή (τουλάχιστον 151 βουλευτές). Αν η Βουλή στερήσει την εμπιστοσύνη (επαναβεβαίωση) από μια Κυβέρνηση, τότε θα έχει το δικαίωμα η Κυβέρνηση, αν θέλει, να ζητήσει αυτήν την επαναβεβαίωση, με δημοψήφισμα (απλή πλειοψηφία 50%+1 των όσων ψηφίσουν στο δημοψήφισμα) από το λαό. Αν και ο λαός αφαιρέσει την εμπιστοσύνη από την Κυβέρνηση, τότε θα πρέπει να προκηρυχθούν νέες (πρόωρες) εκλογές, με υπηρεσιακή Κυβέρνηση. Τον τελευταίο μήνα πριν την επαναβεβαίωση, θα μπορεί (αν αυτό κρίνεται αναγκαίο από το συνδυασμό που κυβερνά) να γίνεται ανασχηματισμός της Κυβέρνησης ώστε την επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης να την παίρνει η νέα Κυβέρνηση. Ενδιάμεσοι κυβερνητικοί ανασχηματισμοί δεν θα μπορούν να γίνονται (παρά μόνο μεμονωμένες κατ’ εξαίρεση αντικαταστάσεις υπουργών, αν κάποιος παραιτηθεί για σπουδαίο λόγο, οπότε στον επόμενο σχηματισμό κυβέρνησης δε θα μπορεί να λάβει υπουργική θέση) αφού δεν θα προβλέπεται διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης προς την ανασχηματισθείσα κυβέρνηση. Ο συνδυασμός που κυβερνά ή οποιοσδήποτε σχηματισμός, δεν θα έχει δικαίωμα, πριν τελειώσει η τετραετία του, να ζητήσει για οποιοδήποτε άλλο λόγο (εκτός του υποχρεωτικού λόγου της επίσημης «επαναβεβαίωσης» της Βουλής) να γίνουν πρόωρες εκλογές.

Οι βουλευτές εκλέγονται με βάση τους σταυρούς που συγκέντρωσε ο συνδυασμός στον οποίο ανήκουν και με βάση τους σταυρούς προτίμησης που πήραν οι ίδιοι. Συγκεκριμένα, ο κάθε συνδυασμός θα μπορεί να εκλέγει έναν αριθμό βουλευτών, με βάση τους σταυρούς που πήρε συνολικά ο συνδυασμός στην επικράτεια και σύμφωνα με την απλή αναλογική. Στον υπολογισμό των βουλευτικών εδρών που καταλαμβάνει κάθε συνδυασμός, θα υπολογίζεται ως ποσοστό για τη λειτουργία της αναλογικής ο ακέραιος αριθμός του ποσοστού ψήφων που έλαβε ο συνδυασμός στις εκλογές και όχι και το δεκαδικό υπόλοιπο (π.χ. αν ένας συνδυασμός έλαβε στις εκλογές το 28,32% ή το 28,79% ή το 28,96%, ως ποσοστό του θα υπολογίζεται το 28% για την κατανομή των βουλευτικών εδρών). Για την κάλυψη του αριθμού των βουλευτών, που θα δικαιούται ο κάθε συνδυασμός, θα εκλέγονται οι βουλευτές του συνδυασμού που πήραν τις περισσότερες ψήφους σε όλη την επικράτεια, ως εάν υπήρχε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, με τον απλό τύπο της απλής αναλογικής (π.χ. 300 × 28% = 84 βουλευτές –θα εκλεγούν οι πρώτοι σε ψήφους 84 βουλευτές του κόμματος, ως εάν όλη η χώρα ήταν μια εκλογική περιφέρεια). Οι βουλευτικές έδρες που θα υπολείπονται για την κάλυψη του αριθμού των τριακοσίων βουλευτών, μετά την κατανομή των βουλευτικών εδρών στα κόμματα βάσει του ακέραιου αριθμού του ποσοστού που έλαβαν, θα καταλαμβάνονται από τους υποψήφιους που συγκέντρωσαν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων πανελληνίως, ασχέτως του σε ποιο συνδυασμό ανήκουν ή αν είναι ανεξάρτητοι υποψήφιοι, ως δηλαδή εάν επρόκειτο να είναι όλοι οι υποψήφιοι σε ένα ενιαίο πανελλήνιο ψηφοδέλτιο. Στην καταμέτρηση ψήφων η χώρα θα θεωρείται ως μια ενιαία εκλογική περιφέρεια και οι αναλογικότητες θα αφορούν σε όλη τη χώρα ως ενιαίο σύνολο.

Με το ανωτέρω εκλογικό σύστημα χωρίζεται μεν η Ελλάδα σε εκλογικές περιφέρειες, ίσες σε αριθμό εκλογέων μεταξύ τους, πλην όμως αυτό γίνεται όχι γιατί παίζει κάποιο ρόλο στην καταμέτρηση –σε αυτή όλη η Ελλάδα θεωρείται ενιαία εκλογική περιφέρεια- αλλά για να έχουν οι υποψήφιοι βουλευτές όλων των περιφερειών την ίδια πιθανότητα εκλογής στο Κοινοβούλιο και ταυτόχρονα οι εκλογείς να γνωρίζουν ότι η ψήφος τους δεν είναι, όσον αφορά τη δυνατότητα εκπροσώπησης στη Βουλή, ήσσονος δυναμικής σχετικά με την ψήφο εκλογέως που η περιφέρειά του εκλέγει περισσότερους βουλευτές. Αυτό ίσως αποτελέσει και ένα κίνητρο για μεγαλύτερη προσέλευση του κόσμου στις κάλπες.

Στη συνέχεια ωστόσο, στο στάδιο της καταμέτρησης, η Ελλάδα θεωρείται ως μία ενιαία εκλογική περιφέρεια και δεν εκλέγει κάθε περιφέρεια συγκεκριμένο αριθμό βουλευτών, για να αποφευχθούν φαινόμενα ύπαρξης εντός Βουλής βουλευτών που συγκέντρωσαν λιγότερες ψήφους από βουλευτές που συγκέντρωσαν περισσότερες ψήφους αλλά έμειναν εκτός Βουλής. Εξαλείφεται ο τοπικιστικός χαρακτήρας των βουλευτικών εκλογών, ο οποίος δεν έχει λόγο ύπαρξης, όσο υπάρχουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης που προωθούν ορθά τα τοπικά συμφέροντα.

Είναι πράγματι αλήθεια ότι αν υπάρξει δίκαιο σύστημα στην κατανομή των εδρών, πολύ πιθανόν κανένας συνδυασμός να μην μπορέσει να συγκεντρώσει την απαιτούμενη αυτοδυναμία για σχηματισμό Κυβέρνησης που να απολαμβάνει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής. Είναι άλλωστε η βασική κατηγορία που προσάπτεται στην απλή αναλογική. Στο σημείο αυτό ο λαός καλείται να επιλέξει απευθείας την Κυβέρνηση που θα προτείνουν οι δύο πρώτοι σε αριθμούς συνδυασμοί, χωρίς να απαιτείται στη συνέχεια περαιτέρω ψήφος εμπιστοσύνης από τη Βουλή προς την Κυβέρνηση, αφού ο ίδιος ο λαός άμεσα θα έχει επιλέξει. Ταυτόχρονα, η Βουλή θα απαρτίζεται από όσους βουλευτές τελείως αντιπροσωπευτικά έχει επιλέξει ο λαός, με δυνατότητα ύπαρξης μέσα σε αυτήν και μεμονωμένων υποψηφίων που μπορεί να ξεχωρίζουν για τις ιδέες τους –εφόσον βέβαια έχουν λάβει την απαιτούμενη ποσότητα ψήφων του λαού- και οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης μέσα από τις αδιάθετες έδρες που απέμειναν λόγω ύπαρξης δεκαδικών αριθμών στα ποσοστά των συνδυασμών.

Το ότι η Κυβέρνηση αυτή δε θα μπορεί να μετακινηθεί για κανένα λόγο για δύο έτη είναι αρχικά ένα σημείο σταθερότητας και πεδίο δράσης γι’ αυτήν και ευκαιρία να προσπαθήσει για την παραμονή της και μετά την πρώτη διετία. Στη διετία την ψήφο εμπιστοσύνης θα την παρέχει πλέον η Βουλή, με δυνατότητα ανασχηματισμού στο στάδιο αυτό. Αν η Βουλή δεν παρέχει την ψήφο εμπιστοσύνης, πριν τη διενέργεια εκλογών και τη διάλυση της Βουλής, θα έχει ο λαός, με δημοψήφισμα, αν το θέλει η Κυβέρνηση, άμεσα τον τελευταίο λόγο στη συνέχιση ή μη της εν ισχύ Κυβέρνησης για άλλα δύο έτη (εννοείται με πλειοψηφία 50%+1 των εγκύρως ψηφισάντων). Εδώ είναι αναγκαία η νομοθετική προσαρμογή, ώστε η Βουλή να μη διαλύεται με θέματα που σήμερα διαλύουν τη Βουλή και πρέπει οπωσδήποτε να υπερψηφιστούν. Π.χ. στην περίπτωση της ψήφισης του κρατικού προϋπολογισμού, θα μπορούσε να θεσπιστεί ότι όποιος δεν ψηφίσει υπέρ του κρατικού προϋπολογισμού, θα πρέπει υποχρεωτικά να αντιπροτείνει πλήρη πρόταση προϋπολογισμού, διαφορετικά η ψήφος του θα προσμετρηθεί σε αυτές που τάσσονται υπέρ του προς ψήφιση προϋπολογισμού. Στην περίπτωση που αντιπροτείνει πλήρη πρόταση προϋπολογισμού, τότε θα τίθεται και αυτή προς ψήφιση.

Η καινοτομία της «αρνητικής ψήφου» γίνεται για να «εξοστρακιστούν» εκτός Βουλής πρόσωπα –και όχι συνδυασμοί- που μπορεί, για τον οποιοδήποτε λόγο, να έχουν λάβει μεν ένα ποσοστό ψήφων, έχουν όμως απορριφθεί ρητά από ποσοστό 50% + 1 των ψηφισάντων. Πρόκειται για περιπτώσεις ακραίες που θα αφορούν όχι υποψηφίους για τους οποίους οι εκλογείς τηρούν αδιάφορη στάση, αλλά για υποψηφίους που θετικά οι εκλογείς και μάλιστα η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφισάντων εκφράζουν τη βούλησή τους περί μη εκπροσώπησής τους από το συγκεκριμένο υποψήφιο στη Βουλή. Μια τέτοια παράμετρος είναι πολύ σοβαρή για να μη ληφθεί υπόψη.

Τέλος, προς αποφυγή αποδοχής αυθεντιών ο θεσμός των βουλευτών επικρατείας που δεν εκλέγονται, καταργείται.

Δημοκρατία άμεση και απόλυτα αντιπροσωπευτική δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Όμως η προσπάθεια για επιλογή ενός εκλογικού συστήματος που συγκλίνει όσο γίνεται περισσότερο στις αρχές της δημοκρατίας είναι υποχρέωση των κυβερνώντων, έστω κι αν η επιλογή αυτή έχει ως συνέπεια την πτώση από το βάθρο του εκάστοτε ηγέτη. Σκεφτήκαμε το ανωτέρω εκλογικό σύστημα -πλειοψηφική αναλογική θα μπορούσε να ονομαστεί, ως το πλησιέστερο στη φωνή του λαού και ταυτόχρονα βιώσιμο, λειτουργικό βέβαια μόνο κατόπιν αναθεώρησης σημείων του Συντάγματος. Γιατί σε περιπτώσεις προφανούς ανάγκης για αλλαγή, η γόνιμη αντιπρόταση αντί της στείρας κριτικής είναι η μόνη διέξοδος.

Ευγενία Φωτοπούλου

Αλέξιος Φωτόπουλος

The post Πρόταση νέου εκλογικού συστήματος appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

προς εκείνον κατά του οποίου στράφηκε η εκτέλεση και προς τους δανειστές που αναγγέλθηκαν, οποιοσδήποτε έχει έννομο συμφέρον μπορεί να ανακόψει τον πίνακα κατάταξης. Η προθεσμία της ως άνω ανακοπής είναι τριακονθήμερη για το Δημόσιο, όπως και για το ΙΚΑ.

Η ανακοπή κατά του πίνακα κατάταξης αποτελεί το εισαγωγικό δικόγραφο δίκης περί την εκτέλεση. Σε αυτό πρέπει να γίνεται επίκληση και εξειδίκευση της απαίτησης, της οποίας ζητείται η κατάταξη, κατά το είδος και το ποσό της, όπως επίσης, αν προσβάλλεται προνομιακή κατάταξη του ανακόπτοντος, να αναφέρονται και όσα περιστατικά θεμελιώνουν το προνόμιο (ΑΠ 172/1994, ΝοΒ 1999.947).

Η αναφορά και εξειδίκευση της απαιτήσεως στο δικόγραφο της ανακοπής είναι αναγκαία ανεξάρτητα από τον θεμελιωτικό λόγο του αιτήματός της, αφού μόνο έτσι παρέχεται στο δικαστήριο η δυνατότητα να ερευνήσει τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα της ανακοπής και στον καθ’ ού να αμυνθεί. Είναι, επομένως, αναγκαία, ακόμη και αν ο λόγος της ανακοπής συνίσταται στην απλή άρνηση της απαιτήσεως ή της σειράς και της τάξεως κατατάξεως (προνομίου) του ή των καθ’ ών (Εφ Θες 1210/1995, ΑρχΝ 1995.397, 398). Η αποβολή του καθ’ ού από τον πίνακα κατάταξης προϋποθέτει κατ’ ανάγκη την ύπαρξη κατατακτέας απαιτήσεως του ανακόπτοντος. Η επίκλησή της δικαιολογεί το έννομο συμφέρον του προς άσκηση ανακοπής, που εδώ δρα νομιμοποιητικώς (Εφ Πειρ 985/1990ΕΝΔ 1992.285). Συμπλήρωση παρόμοιας ελλείψεως της ανακοπής, με συνέπεια τη θεραπεία της εντεύθεν αοριστίας της και του ερευνώμενου αυτεπαγγέλτως απαραδέκτου δεν επιτρέπεται να γίνει με άλλα έγγραφα, όπως: με τις προτάσεις (ΑΠ 1351/1998, αδημ.), με την αναγγελία του ανακόπτοντος (ΑΠ 1877/1983, ΕΕΝ 1984.788), με έγγραφα που κατατέθηκαν κατ’ άρθρο 972 Ι 4 στον υπάλληλο του πλειστηριασμού και αποδεικνύουν την απαίτηση (ΑΠ 737/1985, ΕΝΔ 1986.54,55), με άλλα έγγραφα της ίδιας ή άλλης δίκης (ΑΠ 187/1987, αδημ.).

Αόριστη για παράδειγμα έχει κριθεί η ανακοπή, στην οποία δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον λόγος θεμελιωτικός του αιτήματός της (ΑΠ 737/1985, ΕΝΔ 1986.54, 55) ή όταν δεν αναφέρεται η έννομη σχέση, από την οποία πηγάζει η αναγγελλόμενη απαίτηση (ΑΠ 1347/1995, αδημ.), το είδος της εμπράγματης ασφάλειας για κάθε μία από τις αναγγελθείσες απαιτήσεις, ο τρόπος απόκτησης τους, το συνολικό ποσό των απαιτήσεων του ανακόπτοντος, όπως και αν (και από πότε) οι απαιτήσεις είναι ληξιπρόθεσμες (ΑΠ 1178/1991).  

Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Ορισμένο της κατ’ άρθρο 979 ΚΠολΔ ανακοπής κατά του πίνακα κατάταξης στην αναγκαστική εκτέλεση appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

http://store.eiu.com/Product.aspx?pid=480000248&;gid=1370000137

Η ανωτέρω έκδοση αποτελεί έναν πρακτικό οδηγό στο δίκαιο των επιχειρήσεων και εταιριών, την επίκαιρη φορολογική νομοθεσία στην Ελλάδα, τις πολιτικές ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας, την παροχή επενδυτικών κινήτρων, το σύγχρονο εργατικό νομοθετικό πλαίσιο κ.ά.

*Στο τεύχος 2014 γίνεται αναφορά του δικηγορικού μας γραφείου για τη συμβολή μας σε τμήμα αυτού που αφορά κυρίως την εργατική νομοθεσία.

Ευγενία Φωτοπούλου

info@efotopoulou.grΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

The post Δυνατότητα αγοράς του οδηγού ECONOMIST INTELLIGENCE UNIT 2014 appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Από τη διάταξη προκύπτει ότι ενάγων στην άσκηση της σχετικής αγωγής είναι ο γονέας που διατηρεί το δικαίωμα προς επικοινωνία με το τέκνο του, εναγόμενος δε αυτός που αμφισβητεί ή εναντιώνεται στο δικαίωμα του γονέα, συνήθως ο γονέας που έχει την επιμέλεια του τέκνου ή και τρίτος (Ι. Αποστολοπούλου, “Ο Πρόεδρος Πρωτοδικών”, Εκδ. 6, § 422, Π Τζίφρα, “Ασφαλιστικά μέτρα” έκδ. 1973 σελ. 412 Καρουγένη “Η Προσωπική επικοινωνία γονέων και τέκνου”, Αρχ, Νομ. ΚΓ’, σελ. 266).

Το άκρως αυτό προσωπικό δικαίωμα του γονέα, προς επικοινωνία μετά του ανηλίκου τέκνου του, απορρέει από το φυσικό δεσμό του αίματος και του αισθήματος της στοργής προς το τέκνο, συντελεί δε στην ανάπτυξη του ψυχικού του κόσμου και στην εν γένει προσωπικότητά του, για το λόγο αυτό και η άσκησή του, αποβλέπει, κυρίως, στο καλώς εννοούμενο συμφέρον του τέκνου (ΑΠ 534/1991 ΕλλΔνη 32. 1505, ΕφΘ 256/2000 Αρμ 2001. 1055). Το δικαίωμα επικοινωνίας του γονέα μετά του ανηλίκου τέκνου, που πηγάζει ευθέως από την προδιαληφθείσα διάταξη (ΑΠ 162/1993 ΕλλΔνη 34. 598), λειτουργεί μέσα στη φύση των οικογενειακών δικαιωμάτων, πλην, όμως, αυτό δεν αποτελεί παράλληλα και καθήκον, όπως συμβαίνει με τη γονική μέριμνα και γι` αυτό δεν υφίσταται νομική υποχρέωση να επικοινωνεί με το τέκνο του, εντεύθεν δε, δεν μπορεί να εξαναγκασθεί η επικοινωνία με το ανήλικο τέκνο του, με αγωγή στρεφόμενη εναντίον του. Από την ίδια διάταξη, συνάγεται περαιτέρω ότι ο γονέας, ο οποίος έχει την επιμέλεια του τέκνου του, δεν έχει το δικαίωμα, και έτσι δε νομιμοποιείται ενεργητικώς να ζητήσει να ρυθμιστεί η επικοινωνία του τέκνου του αυτού με τον άλλο γονέα, ο οποίος δεν έχει την επιμέλεια του και δε διαμένει με αυτό, μία τέτοια δε αγωγή είναι απορριπτέα και απαράδεκτη για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης (ΕφΘ 6763/2008 ΕλλΔνη 50. 531, ΕφΑθ 7073/2003 ΕλλΔνη 45. 1693, ΕφΑθ 1609/1995 ΕλλΔνη 38. 1603, ΕφΑθ 3778/1993 ΕλλΔνη 35. 440).

Μαρία Τζαβέλα

Δικηγόρος, LL.M.

E-mail: info@efotopoulou.gr

The post Ενεργητική και Παθητική νομιμοποίηση στην αγωγή επικοινωνίας appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Η ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς είναι συνυφασμένη με την υποβολή αιτήματος ορισμένου, δεκτικού δικαστικής εκτιμήσεως, και πρέπει για το λόγο αυτό, σύμφωνα και με την υπ’ αρ. 662/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου, όταν προβάλλεται αξίωση πληρωμής ορισμένου χρηματικού ποσού, να καθορίζεται το ποσό αυτό. Διαφορετικά το δικαστήριο βρίσκεται σε αδυναμία να εκδώσει απόφαση συγκεκριμένη, σαφή και επιδεκτική εκτελέσεως.

Οι δικονομικές αυτές αρχές ισχύουν και όταν εγείρεται αναγνωριστική αγωγή κατά το άρθρο 70 ΚΠολΔ, γιατί ο έχων έννομο συμφέρον να αναγνωριστεί η ύπαρξη ή η ανυπαρξία κάποιας έννομης σχέσεως δεν μπορεί να περιορισθεί στην υποβολή αιτήματος διαπιστώσεως απλών πραγματικών περιστατικών, χωρίς καθορισμό των προσαπτομένων από το δίκαιο συνεπειών, έστω και αν μνημονεύεται ο κανόνας ή η νομική αρχή στην οποία υπάγονται τα περιστατικά αυτά.

Επομένως η αναγνωριστική αγωγή που εγείρεται με σκοπό να αναγνωρισθεί η συντέλεση ορισμένων πραγματικών γεγονότων και να διαπιστωθεί ότι ο εναγόμενος απέκτησε την ιδιότητα του οφειλέτη ύστερα από τη συντέλεση των πραγματικών αυτών γεγονότων, πρέπει να απορρίπτεται ως αόριστη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως, εφόσον δεν καθορίζεται η οφειλή του εναγομένου που είναι το αντικείμενο της διαφοράς. Σε αντίθεση με ότι υποστηριζόταν παλαιότερα, ότι δηλαδή ήταν δυνατή η άσκηση αναγνωριστικής αγωγής για την αναγνώριση γενικής υποχρεώσεως του εναγομένου σε αποζημίωση, χωρίς να συγκεκριμενοποιείται το ποσό της (βλ. Μητσόπουλο Γ., Η αναγνωριστική αγωγή κατά το ελληνικόν δικονομικόν δίκαιο, σ. 197-198 και Κεραμεύς Κ., Αστικό Δικονομικό Δίκαιο- Γενικό Μέρος, 1986, σελ. 135, όπου γίνεται παραπομπή στις ΕφΑθ 184/1971 Αρμ. 1971, 538, ΕφΑθ 2476/1974, ΝοΒ 1975, 667).

Στην προαναφερθείσα απόφαση 662/2002 του Αρείου Πάγου κρίθηκε ότι ορθώς απορρίφθηκε ως αόριστη αναγνωριστική αγωγή υπαλλήλου της ΔΕΗ που είχε ως αντικείμενο να αναγνωρισθεί αφ’ ενός μεν το δικαίωμά του και η αντίστοιχη υποχρέωση της ΔΕΗ προς χορήγηση σε αυτόν του επιδόματος μέσου όρου ενδείξεων, και αφ’ ετέρου η υποχρέωση της ανωτέρω να του καταβάλει τις μισθολογικές διαφορές μεταξύ του εν λόγω επιδόματος και εκείνου το οποίο του εχορηγείτο λόγω της φύσεως της εργασίας του, διότι στην επίδικη αγωγή δεν καθορίζετο καθόλου η αξιούμενη από τον υπάλληλο χρηματική ποσότητα, ούτε η λαμβανόμενη ως ειδικό επίδομα φύσεως εργασίας, ούτε και η οφειλόμενη που ήταν το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το αίτημα της αναγνωριστικής αγωγής δεν μπορεί να είναι αφηρημένο και γενικό, αρκούμενο στη διαπίστωση στο πρόσωπο του εναγομένου της ιδιότητας του οφειλέτη. Και αυτό διότι: με τον τρόπο αυτόν ζητείται η διάγνωση μιας έννομης σχέσης μόνο κατά το ήμισυ, αφού αξιώνεται από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι πληρούται το πραγματικό του κανόνα δικαίου στον οποίο υπάγονται τα επίδικα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν την υπό αναγνώριση ή μη έννομη σχέση (ότι ο εναγόμενος οφείλει), χωρίς όμως να ζητείται η έννομη συνέπεια του κανόνα αυτού (ποια είναι η οφειλή) που είναι και το αντικείμενο της διαφοράς.

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

e-mail:info@efotopoulou.gr

The post Το ορισμένο του αιτήματος της αναγνωριστικής αγωγής appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι από της ισχύος του νόμου 2447/1996 καταργείται η υιοθεσία ενηλίκου, πλην της περιπτώσεως του άρθρου 1579 ΑΚ, δηλαδή και στην περίπτωση που ο υιοθετούμενος είναι τέκνο του συζύγου του υιοθετούντος, με την οποία θεσπίζεται εξαίρεση στη γενική απαγόρευση της υιοθεσίας ενηλίκου. Αντιθέτως, υπάρχουν αλλοδαπά δίκαια (βλ. για παράδειγμα το Μολδαβικό και Κουβανικό δίκαιο) που δεν προβλέπουν σε καμιά περίπτωση υιοθεσία ενηλίκου.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 23 ΑΚ, και 33 ΑΚ, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη σύσταση και τη λύση της υιοθεσίας ρυθμίζονται από το δίκαιο της ιθαγένειας του κάθε μέρους, δηλαδή του υιοθετούντος και του υιοθετούμενου, με τον όρο ότι οι διατάξεις του αλλοδαπού δικαίου δεν εφαρμόζονται αν η εφαρμογή τους προσκρούει στα χρηστά ήθη ή γενικά στη δημόσια τάξη της Ελληνικής Πολιτείας. Το επιλαμβανόμενο δηλαδή Δικαστήριο, ως έχον την απαιτούμενη διεθνή δικαιοδοσία, θα κρίνει, εάν οι διατάξεις του αλλοδαπού δικαίου, που τυγχάνουν εφαρμογής ως προς τον αλλοδαπό ενήλικο υιοθετούμενο, παραβιάζουν ή όχι την ημεδαπή δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη, και αν κατ` επέκταση θα εφαρμοσθούν ή όχι από αυτό, δεδομένου ότι η επιφύλαξη της δημόσιας τάξης, που θεσπίζεται με τη διάταξη του άρθρου 33 ΑΚ, είναι πρόκριμα στην εφαρμογή κάθε αλλοδαπής διάταξης και επομένως, όταν το εφαρμοστέο δίκαιο είναι αλλοδαπό δίκαιο, ο δικαστής προκαταρκτικά οφείλει να κρίνει, αν αυτή προσαρμόζεται στην ημεδαπή δημόσια τάξη και συμβιβάζεται με αυτήν.

Τέλος, δημόσια τάξη, υπό την αναφερόμενη στο άρθρο 33 ΑΚ έννοια, είναι το σύνολο των θεμελιωδών κανόνων και αρχών που κρατούν κατά ορισμένο χρόνο στη χώρα και απηχούν τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτειακές, πολιτικές, θρησκευτικές, ηθικές και άλλες αντιλήψεις, οι οποίες διέπουν το βιοτικό ρυθμό αυτής και αποτελούν το φράγμα εφαρμογής στην ημεδαπή κανόνων αλλοδαπού δικαίου, η οποία μπορεί να προξενήσει διαταραχή στο βιοτικό ρυθμό, ο οποίος κυριαρχεί στη χώρα και διέπεται από τις εν λόγω αρχές (ΟλΑΠ 6/90). Η δημόσια τάξη, ως ανασχετικός παράγων εφαρμογής του αλλοδαπού δικαίου, λειτουργεί περιπτωσιολογικά, και μόνη η άγνοια ή η απαγόρευση αυτή καθ` εαυτή ενός γνωστού σε εμάς θεσμού από το αλλοδαπό δίκαιο δεν μπορεί να οδηγήσει στην κρίση, ότι η εφαρμογή του δικαίου αυτού κατ` ανάγκη προσκρούει στην ελληνική δημόσια τάξη, δηλαδή αυτό που προσκρούει ή όχι στη δημόσια τάξη δεν είναι ο κανόνας του αλλοδαπού δικαίου, αλλά η συγκεκριμένη εκάστοτε εφαρμογή του. Ειδικότερα, ο δικάζων δικαστής δεν αξιολογεί το εφαρμοστέο αλλοδαπό δίκαιο, ούτε τον ειδικότερο εφαρμοστέο αλλοδαπό κανόνα δικαίου κατά τρόπο απόλυτο, γενικό και αφηρημένο. Εξετάζει μόνο κατά πόσο οι έννομες συνέπειες, οι οποίες θα παραχθούν στην ημεδαπή από την εφαρμογή του αλλοδαπού δικαίου επί των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών της κάθε ειδικότερης περίπτωσης, γίνονται ή όχι ανεκτές από τον κρατούντα στη χώρα μας βιοτικό κοινωνικό ρυθμό.

Περαιτέρω, επί αιτήσεως υιοθεσίας ενηλίκου με στοιχεία αλλοδαπότητας, όταν το υπό υιοθεσία ενήλικο πρόσωπο είναι αλλοδαπό και το δίκαιο της ιθαγένειας του δεν προβλέπει τον θεσμό αυτό (της υιοθεσίας ενηλίκου), το δικαστήριο θα πρέπει να ερευνήσει εξατομικευμένα τις ιδιαίτερες συνθήκες και περιστάσεις (π.χ. το ότι από ετών έχει αναπτυχθεί μία ουσιαστική γονική σχέση του υποψήφιου θετού γονέα με τον υιοθετούμενο, την τύχη του τελευταίου σε περίπτωση απορρίψεως της αιτήσεως κλπ), οι οποίες θα καθιστούσαν αφόρητη, για τις θεμελιώδεις, ως άνω αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού δικαίου, την απόρριψη της αιτήσεως για το λόγο ότι το εφαρμοστέο, κατά το άρθρο 23 ΑΚ, ως προς το πρόσωπο του αλλοδαπού, δίκαιο δεν προβλέπει μία τέτοια υιοθεσία. Τέλος, στην ημεδαπή έννομη τάξη το ενδιαφέρον σχετικά με το θεσμό της υιοθεσίας έχει επικεντρωθεί στο συμφέρον του υιοθετουμένου και στην παροχή δυνατότητας σε αυτόν να μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με ανάπτυξη σχέσεων στοργής και αφοσίωσης, με σωστή ηθική και πνευματική διαπαιδαγώγηση και με ομαλή εξέλιξη της προσωπικότητας του.

Για τους ως άνω λόγους η υπ’ αριθμ. 2084/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου (ΧρΙδ 2010/769, Δ/νη 2010/1041) και η υπ’ αριθ. 1658/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (Δ/νη 2010/1688), ορθά έκριναν ότι οι διατάξεις του Κουβανικού και Μολδαβικού Δικαίου αντίστοιχα, που αγνοούν την υιοθεσία ενηλίκου προσκρούουν στην εγχώρια δημόσια τάξη και τα ημεδαπά χρηστά ήθη, ενόψει και της μακρόχρονης συμβιώσεως του υιοθετούντος και του υιοθετούμενου δηλαδή και πριν από την ενηλικίωση του υιοθετούμενου, και των λοιπών ιδιαιτέρων περιστάσεων, όπως περί του ότι πρόκειται περί υιοθεσίας του τέκνου της συζύγου του υιοθετούντος, από άλλο γάμο αυτής, ο οποίος λύθηκε και την επιμέλεια του ανέλαβε η άνω σύζυγος του. Άλλωστε πρέπει να λαμβάνονται ιδιαίτερα υπόψη η θέληση του υιοθετούμενου, ως ενηλίκου, και το συμφέρον του να αναπτυχθεί και διαβιώσει μέσα σε συγκεκριμένο οικογενειακό περιβάλλον, ως έκφραση των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της προσωπικής του ελευθερίας και της προστασίας της οικογένειας, που περιλαμβάνουν και το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής από τον προς υιοθεσία ενήλικο του οικογενειακού περιβάλλοντός του, πράγματα τα οποία ανάγονται σε αρχή του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου (βλ. ΑΠ 2084/ 2009 αδημ.).

Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Διάταξη αλλοδαπού δικαίου που απαγορεύει την υιοθεσία ενηλίκου ακόμα και όταν ο υιοθετούμενος είναι τέκνο της συζύγου του υιοθετούντος προσκρούει στην εγχώρια δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Συγκεκριμένα, οι συνταξιούχοι συγκεκριμένων ταμείων (εξαίρεση από την καταβολή του ΕΚΑΣ ο ΟΓΑ και το ΝΑΤ) δικαιούνται Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΚΑΣ), εφόσον πληρούν ορισμένα ηλικιακά και εισοδηματικά κριτήρια. Στους δικαιούχους ανήκουν, μεταξύ άλλων, και τα ανήλικα τέκνα που λαμβάνουν σύνταξη λόγω θανάτου του γονέα τους. Οι μητέρες συνήθως δεν υποβάλλουν για το ανήλικο τέκνο ξεχωριστή φορολογική δήλωση και μέχρι σήμερα πολλές υπηρεσίες του ΟΑΕΕ χορηγούσαν το ΕΚΑΣ μόνο από το γεγονός ότι το τέκνο ήταν ανήλικο και είχε αποβιώσει ο ένας γονέας. Πλέον, οι υπηρεσίες του ΟΑΕΕ δεν χορηγούν το ΕΚΑΣ αν δεν έχει υποβληθεί χωριστή φορολογική δήλωση για το ανήλικο τέκνο. Το αποτέλεσμα είναι να «κόβουν» σε κάποιες οικογένειες το συγκεκριμένο επίδομα για ένα λόγο τυπικό, όπως είναι η μη υποβολή χωριστής φορολογικής δήλωσης που να δηλώνει έστω μόνο αυτό το μικρό ποσό.

Σύμφωνα με τον Οδηγό για τη συμπλήρωση της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων οικονομικού έτους 2014 που εξέδωσε εντός του προηγούμενου έτους το Υπουργείο Οικονομικών:

«1. Το εισόδημα του ενός συζύγου προστίθεται στο εισόδημα του άλλου συζύγου στο όνομά του και φορολογείται μαζί όταν προέρχεται από επιχείρηση που εξαρτάται οικονομικά από τον άλλο σύζυγο.

2. Το εισόδημα των ανήλικων άγαμων παιδιών δηλώνεται και φορολογείται στο όνομα του γονέα που έχει το μεγαλύτερο συνολικό εισόδημα. Αν οι γονείς έχουν ίσο ποσό συνολικού εισοδήματος, το εισόδημα του ανήλικου άγαμου τέκνου προστίθεται στο όνομα του πατέρα του. Σε περίπτωση που αυτός έχει χάσει τη γονική μέριμνα, προστίθεται στο εισόδημα του άλλου γονέα και φορολογείται στο όνομά του. Κατά τον ίδιο τρόπο δηλώνεται και φορολογείται στο όνομα του γονέα, το εισόδημα των ανήλικων άγαμων τέκνων που προέρχεται από ακίνητα που περιήλθαν σε αυτά από τους ανιόντες, στους οποίους είχαν μεταβιβασθεί από τους γονείς των ανήλικων τέκνων. Κατ’ εξαίρεση, φορολογείται χωριστά το εισόδημα του ανήλικου άγαμου παιδιού που προέρχεται

α) από την παροχή της προσωπικής του εργασίας

β) από περιουσιακά στοιχεία που έχουν περιέλθει σε αυτό από κληρονομιά ή από χαριστικές παροχές, εκτός από τις χαριστικές παροχές που του έγιναν από τους γονείς του, τα οποία φορολογούνται στο όνομα του γονέα που του τα παραχώρησε

γ) από περιουσιακά στοιχεία που έχουν περιέλθει σε αυτό από δωρεές ή γονικές παροχές, που έγιναν σ’ αυτό από γονέα του, ο οποίος έχει αποβιώσει κατά το χρόνο που προκύπτει το εισόδημα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία

δ) από σύνταξη λόγω θανάτου του πατέρα ή της μητέρας του

ε) από περιουσιακά στοιχεία που έχουν περιέλθει σε αυτό, με βάση δικαστική απόφαση, ως υποκατάστατα των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων, που ανήκαν στο ανήλικο και εκποιήθηκαν, με εξαίρεση το εισόδημα από υποκατάστατα περιουσιακών στοιχείων που έχουν περιέλθει στο ανήλικο από χαριστικές παροχές από τους γονείς, οπότε φορολογείται στο όνομα του γονέα που το παραχώρησε (υποκατάστατο είναι το περιουσιακό στοιχείο που περιέρχεται στο ανήλικο μετά από την εκποίηση, με βάση δικαστική απόφαση, περιουσιακού στοιχείου που του ανήκει). Στις περιπτώσεις αυτές υποβάλλεται από το νόμιμο εκπρόσωπο του ανηλίκου χωριστή φορολογική δήλωση, στο όνομα του ανηλίκου, στο πρόσωπο του οποίου υπάρχει η φορολογική υποχρέωση. Στην περίπτωση που το ανήλικο άγαμο τέκνο υποβάλλει ξεχωριστή φορολογική δήλωση για μια ή περισσότερες από τις παραπάνω περιπτώσεις, τότε στη δήλωσή του περιλαμβάνεται και το εισόδημα που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία που περιήλθαν σε αυτό από περιουσιακά στοιχεία που περιήλθαν σε αυτό από χαριστικές παροχές από τους γονείς του, καθώς και το αντίστοιχο υποκατάστατό τους».

Κατόπιν των ανωτέρω πρέπει να καταστεί σαφές ότι εφεξής δεν θα λαμβάνεται από τα ανήλικα τέκνα το ΕΚΑΣ, εφόσον δεν έχει υποβληθεί στο συνταξιοδοτικό φορέα χωριστή –σε σχέση με το γονέα του- φορολογική δήλωση για το ανήλικο τέκνο, έστω κι αν πληροί όλα τα υπόλοιπα ουσιαστικά κριτήρια.

(Το παρόν γράφτηκε με αφορμή ερωτήματα αναγνωστριών της ιστοσελίδας www.singleparent.gr)

Ευγενία Φωτοπούλου

info@efotopoulou.gr

The post Μη καταβολή του ΕΚΑΣ σε ορφανά, από τον ένα γονέα, τέκνα αν δεν έχουν υποβάλει χωριστή φορολογική δήλωση σε σχέση με τον εν ζωή γονέα appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.