Δεν ασκείται νόμιμα αίτηση αναστολής όταν η συντηρητική κατάσχεση έχει εξελιχθεί αυτοδικαίως σε διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης κατ’ άρθρο 722 παρ. 1 ΚΠολΔ, καθώς θεωρείται ότι έχει αρχίσει ουσιαστικά η αναγκαστική εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης
Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 565 παρ. 1 εδ. α` ΚΠολΔ, η προθεσμία της αναίρεσης, καθώς και η άσκησή της, δεν αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης, ενώ κατά την παρ. 2 αυτού, αν από την εκτέλεση της απόφασης πιθανολογείται κίνδυνος βλάβης, της οποίας η αποκατάσταση δεν είναι εύκολη, μπορεί να διαταχθεί με αίτηση κάποιου από τους διαδίκους η ολική ή εν μέρει αναστολή της εκτέλεσης της προσβαλλόμενης απόφασης με τον όρο παροχής ανάλογης εγγύησης ή και χωρίς εγγύηση ή να εξαρτηθεί η εκτέλεση της απόφασης από την παροχή εγγύησης από το διάδικο που έχει νικήσει. Για την αίτηση αποφαίνεται, συνεδριάζοντας ως συμβούλιο χωρίς υποχρεωτική κλήτευση των διαδίκων, το αρμόδιο πολιτικό τμήμα, το οποίο συγκροτείται από τρία μέλη, στα οποία περιλαμβάνεται υποχρεωτικά ο εισηγητής της υπόθεσης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, προϋπόθεση για την εφαρμογή της είναι να μην έχει αρχίσει ουσιαστικά η αναγκαστική εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή να μην έχουν γίνει μετά την επίδοση σε εκείνον, κατά του οποίου στρέφεται η αναγκαστική εκτέλεση, αντιγράφου του απογράφου της απόφασης με επιταγή προς εκτέλεση, που αποτελεί κατά το άρθρο 924 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠολΔ την πρώτη πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης, περαιτέρω πράξεις εκτέλεσης, διότι τότε (αν δεν πρόκειται για άμεση εκτέλεση για την οποία προβλέπει ειδικά το άρθρο 937 παρ. 1 εδ. γ` ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 άρθρο όγδοο παρ. 2 ν. 4335/2015) δεν υπάρχει δικονομική ανάγκη αναστολής της εκτέλεσης, αφού η απόφαση για την ανακοπή κατά της εκτέλεσης πρέπει κατά ρητή νομοθετική επιταγή να εκδοθεί εντός 60 ημερών από τη συζήτησή της (βλ. άρθρο 933 παρ. 6 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 παρ. 2 ν. 4335/2015), δηλαδή θα εκδοθεί οπωσδήποτε πριν από την ημέρα του πλειστηριασμού. Αν ωστόσο δεν είναι δυνατόν να τηρηθούν οι προθεσμίες αυτές, ο καθ` ου η εκτέλεση έχει τη δυνατότητα να επιδιώξει την αναστολή κατά το άρθρο 938 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ όπως προστέθηκε με το άρθρο 60 του ν. 4842/2021 (ΦΕΚ Α 190/13-10-21 έναρξη ισχύος 1-1-12022 κατ’ άρθρο 120 του ίδιου νόμου), εφόσον βέβαια υπάρχει βάσιμος κατά το άρθρο 933 ΚΠολΔ λόγος ανακοπής κατά της επιχειρούμενης εκτέλεσης και πιθανολογείται έτσι η ευδοκίμηση της ανακοπής και η ανατροπή του εκτελεστού τίτλου. (ΑΠ 183/2019).
Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 722 παρ. 1 ΚΠολΔ, η οποία ορίζει ότι «όποιος έχει κατασχέσει συντηρητικώς κινητά ή ακίνητα ή εμπράγματα δικαιώματα πάνω σ’ αυτά, αν η αγωγή για την κύρια υπόθεση γίνει δεκτή και η σχετική απόφαση είναι εκτελεστή, έχει δικαίωμα, με βάση απόγραφο της απόφασης, να επιχειρήσει αναγκαστική εκτέλεση, χωρίς αναγκαστική κατάσχεσή τους», έχει την έννοια ότι επέρχεται αυτοδικαίως τροπή της συντηρητικής σε αναγκαστική κατάσχεση, χωρίς την τήρηση κάποιας ιδιαίτερης προδικασίας, χάριν οικονομίας της διαδικασίας (ΑΠ 48/2023 NOMOS).
Ο Άρειος Πάγος, με την υπ’ αρ. 48/2023 απόφασή του, απέρριψε αίτηση αναστολής δυνάμει των ως άνω άρθρων, καθώς έκρινε ότι εφόσον κατά τα ανωτέρω η συντηρητική κατάσχεση είχε εξελιχθεί αυτοδικαίως σε διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς την ανάγκη τήρησης προδικασίας, δεν ήταν πλέον επιτρεπτή η αιτούμενη αναστολή και έπρεπε η αίτηση αναστολής να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Ευγενία Α. Φωτοπούλου, δικηγόρος
info@efotopoulou.gr