Επί εξακολουθητικής ζημίας δεν αναγεννάται η αξίωση αποζημίωσης εξακολουθητικώς, αλλά τόσο η αξίωση για την ήδη επελθούσα ζημία όσο και η αξίωση για τη μέλλουσα ζημία γεννώνται συγχρόνως κι εξυπαρχής, ήδη από τη στιγμή εκείνη κατά την οποία η πράξη αρχίζει το πρώτον να αναδίδει επιζήμιες συνέπειες, υπό την προϋπόθεση ότι η μέλλουσα ζημία ήταν προβλέψιμη κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και την κοινή πείρα της ζωής. Αφ’ ης στιγμής η αξίωση αποζημίωσης καθίσταται δικαστικώς επιδιώξιμη, ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να τρέχει για την όλη ζημία
Κατά το άρθρο ΑΚ 937 § 1, η απαίτηση από αδικοπραξία παραγράφεται μετά πενταετία, αφότου ο παθών έλαβε γνώση της ζημίας και του υπόχρεου σε αποζημίωση.
Καταρχήν, η προκύπτουσα από την αδικοπραξία ζημία, είναι ενιαία, ανεξάρτητα από το χρόνο εμφάνισής της, και συνεπώς, ενιαία είναι -αντιστοίχως- και η σχετική αξίωση αποζημίωσης. Έτσι, σε περίπτωση εξακολουθητικής ζημίας δεν αναγεννάται η αξίωση αποζημίωσης εξακολουθητικώς, αλλά τόσο η αξίωση για την ήδη επελθούσα ζημία όσο και η αξίωση για τη μέλλουσα ζημία γεννώνται συγχρόνως κι εξυπαρχής, ήδη από τη στιγμή εκείνη κατά την οποία η πράξη αρχίζει το πρώτον να αναδίδει επιζήμιες συνέπειες, υπό την προϋπόθεση ότι η μέλλουσα ζημία μπορεί να προβλεφθεί, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και την κοινή πείρα της ζωής.
Εφόσον δε η ικανοποίηση της αξίωσης αυτής είναι και δικαστικώς επιδιώξιμη -πράγμα που πάντοτε συντρέχει αν δεν παρεμβληθεί νομικό κώλυμα για έγερση της σχετικής αγωγής- ο χρόνος της παραγραφής αρχίζει αμέσως να τρέχει για την όλη ζημία.
Ως γνώση της ζημίας για την έναρξη της πενταετούς παραγραφής νοείται η γνώση των πρώτων επιζήμιων συνεπειών της πράξης και όχι η γνώση της ακριβούς έκτασης της ζημίας ή του ποσού της αποζημίωσης (βλ. ΟλΑΠ 24/2003, ΠΠΡΑΘ 3704/2017 ΤΝΠ Νόμος).
Μπενάκη Βικεντία – Άννα
Δικηγόρος Αθηνών
Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφίας Δικαίου Νομικής Αθηνών
info@efotopoulou.gr