Απαράγραπτο συνταξιοδοτικού δικαιώματος μεν, δικονομικοί περιορισμοί δε

Στο άρθρο 31 του Ν. 1027/1980 (φ. 49 Α’) ορίζονται τα εξής : “1. Το δικαίωμα εις σύνταξιν και εφ’ άπαξ παροχήν παρά των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφαλίσεως αρμοδιότητος του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών είναι απαράγραπτον. 2. Αι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου έχουν εφαρμογήν και επί των μέχρι της ισχύος του παρόντος νόμου, παραγραφέντων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, έστω και αν εξεδόθη οριστική απόφασις, των οικονομικών αποτελεσμάτων επερχομένων από της υποβολής, μετά την ισχύν του παρόντος, της σχετική αιτήσεως. 3. Πάσα αντίθετος διάταξις καταργείται”. Κατά την έννοια της παρ. 1 του ανωτέρω άρθρου, όπως συνάγεται και από την εισηγητική έκθεση του νόμου, καταργούνται προϋφιστάμενες διατάξεις της νομοθεσίας των κατ’ ιδίαν ασφαλιστικών Οργανισμών, οι οποίες έτασσαν διαφόρους χρονικούς περιορισμούς για την ενάσκηση του θεμελιωμένου δικαιώματος προς απονομή συντάξεως ή εφάπαξ παροχής. (ΣτΕ 2526/87 (7/λούς), 339/88, 2492/88, 1629/89 κ.α.). Αντιθέτως, με την παράγραφο αυτή δεν καταργούνται οι αποκλειστικές προθεσμίες τις οποίες προβλέπουν διάφοροι ειδικοί νόμοι, είτε για την επαγωγή, αναδρομική ή μη, στην ασφαλιστική σχέση, είτε για την αναγνώριση οποιασδήποτε υπηρεσίας ως συντάξιμης. (Α.Ε.Δ. 11/1989). Κατά συνέπεια, με την παρ. 1 του άρθρου 31 του Ν.1027/1980 δεν καταργήθηκε η εξάμηνη αποκλειστική προθεσμία της παρ. 8α του άρθρου 26 του Α.Ν. 1846/1951 για την αναγνώριση ημερών εργασίας που πραγματοποιήθηκαν στον τελευταίο εργοδότη χωρίς να καταβληθούν στο Ι.Κ.Α. οι νόμιμες εισφορές (ΣτΕ 2396/1993).

Ελένη Κλουκινιώτη

info@efotopoulou.gr