Ευθύνη ετερόρρυθμου εταίρου
Κατά το άρθρο 26 ΕμπΝ «ο ετερόρρυθμος συνεταίρος δεν υπόκειται εις ζημίας, ει μη μόνον καθόσον αύται δεν υπερβαίνουν το ποσό των χρημάτων, τα οποία κατέθεσεν ή όφειλε να καταθέσει εις την εταιρίαν».
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η ευθύνη του ετερόρρυθμου εταίρου για τα χρέη της εταιρίας είναι ατομική και περιορισμένη μέχρι του ύψους της εισφοράς του, άμεσος μεν, πλην επικουρική, δηλαδή τελούσα υπό την αίρεση ότι απέβη άκαρπη η αναγκαστική εκτέλεση κατά της εταιρίας [ΕΘεσσ. 361/98 Επισκ.ΕΔ 1998. 808, ΕΑ 10343/86 ΕλλΔ 29. 303]. Ο περιορισμός της ευθύνης του ετερόρρυθμου εταίρου επιτυγχάνεται με την αναγραφή στην εταιρική σύμβαση ορίου ευθύνης, το οποίο συμπίπτει, αν δεν ορίζεται κάτι άλλο, με την αξία της εισφοράς του που οφείλεται στην εταιρία. Μπορεί, όμως, επιτρεπτά να προβλεφθεί στο καταστατικό από τους εταίρους ότι ο ετερόρρυθμος εταίρος, ανεξάρτητα από την οφειλόμενη εισφορά του, είναι και υποχρεωμένος να ικανοποιήσει απαιτήσεις εταιρικών δανειστών, πάντα όμως με επακριβή προσδιορισμό ποσοτικού ανωτάτου ορίου, σε χρήμα και όχι σε ποσοστά. Κατά συνέπεια, αν το καταστατικό αναγράφει ότι ο ετερόρρυθμος εταίρος εισφέρει στην εταιρεία το ποσό των 5.000 ευρώ και άλλα τόσα εισέφερε και ο ομόρρυθμος εταίρος, αλλά αναγραφεί στη συνέχεια στο Καταστατικό ότι ευθύνονται για τις κερδοζημίες 50%-50% οι δύο εταίροι, ο ετερόρρυθμος ευθύνεται μόνο μέχρι του ποσού των 5.000 ευρώ ακόμα κι αν το ύψος των χρεών φτάσει σε υψηλότερο ποσό, π.χ. 100.000 ευρώ. Δεν ευθύνεται δηλαδή για 50.000 ευρώ. Για να ευθύνεται για ποσό μεγαλύτερο της εισφοράς του, θα πρέπει να αναγράφεται ρητά στο καταστατικό, αριθμητικά και σε χρήμα (όχι σε ποσοστό), το μέγιστο δυνατό ποσό που μπορεί να ευθύνεται ο ετερόρρυθμος εταίρος.
Στην περίπτωση δε που έχει καταβάλει την εισφορά του, αίρεται η ευθύνη του για τα εταιρικά χρέη (ΕΘεσσ. 361/98 ο.π., ΕΑ 10343/86 ΕλλΔ 29. 303, Γεωργακόπουλος, Το Δίκ. Εμπορ. Εταιριών σελ. 274, Ρόκα, Εμπ. Εταιρίαι σελ. 86, 1421/2004 ΜΠρΡοδ, 2731/2011 ΕιρΠειρ). Έτσι, στην περίπτωση αυτή (του άρθρου 26 ΕμπΝ) πρέπει να γίνει διάκριση της περιπτώσεως που ο ετερόρρυθμος εταίρος κατέβαλε την εισφορά του, οπότε δεν ευθύνεται για τα εταιρικά χρέη με την προσωπική του περιουσία (ούτε μέχρι του ύψους της εισφοράς του), αλλά απλώς η εισφορά του υπόκειται στον επιχειρηματικό κίνδυνο, μπορεί δηλαδή να χαθεί σε περίπτωση που η εταιρία έχει ζημίες. Αν όμως το καταστατικό ορίζει ότι αυτός ευθύνεται μέχρι ορισμένου ποσού, χρηματικού και συγκεκριμένου, πέρα από την εισφορά του, τότε θα ευθύνεται με την προσωπική του περιουσία στο μέτρο που το ποσό αυτό υπερβαίνει το μέγεθος της εισφοράς του. Αν ο ετερόρρυθμος εταίρος δεν κατέβαλε την εισφορά του, αλλά την οφείλει, ευθύνεται για τα εταιρικά χρέη άμεσα, πρωτογενώς και εις ολόκληρον με όλη του την περιουσία, όχι όμως απεριόριστα, αλλά μόνο μέχρι της αξίας της οφειλομένης εισφοράς του.
Ευγενία Φωτοπούλου
info@efotopoulou.gr