Ανάληψη απαίτησης το τελευταίο έτος πριν την κατάθεση της αίτησης για υπαγωγή στο Ν. 3869/2010

Κατά κανόνα, εξαιρούνται απαιτήσεις οι οποίες έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν από την κατάθεση της αίτησης.

Σκοπός της απαγόρευσης αυτής είναι να αποτρέψει τον οφειλέτη από τη δημιουργία παθητικού, ώστε κακόπιστα να απολαύσει ο οφειλέτης τη ρευστότητα του πιστωτή του και αμέσως μετά να επιδιώξει τη ρύθμιση των πληρωμών του μέσω δικαστικής απόφασης. Έχει κριθεί όμως, σε περίπτωση διακανονισμού χρεών, μεταφοράς δανείου και αναχρηματοδότησης ότι ο συμβιβασμός δεν αποτελεί νέα οφειλή-υποχρέωση και δεν εξαιρείται από την υπαγωγή, ανεξαρτήτως του πότε συνέβη. Αποτελεί ως συμβιβασμός μόνο τροποποίηση των όρων αποπληρωμής, δηλαδή του χρόνου, των δόσεων αποπληρωμής της υπαρκτής οφειλής και ενδεχομένως και του ποσού εξόφλησης της ιδίας οφειλής-υποχρέωσης, στοιχεία που γίνονται δεκτά από τη νομολογία. Εν αμφιβολία, στον συμβιβασμό υπάρχει μόνο το αναγνωριστικό αποτέλεσμα και όχι ανανέωση, δηλαδή νέα οφειλή-ενοχή (ΕφΑθ 9910/1988 ΕλΔνη 1991.1678, ΕφΑθ 10357/1988 ΕλΔνη 1991.1678).

Η νομολογία ορίζει ότι ένας συμβιβασμός δεν αποτελεί ανανέωση κατά την έννοια του άρθρου 436 ΑΚ, παρά μόνο αν ρητώς διατυπώσουν αυτή τη βούληση τα συμβαλλόμενα μέρη. Σε έναν συμβιβασμό υπάρχει κατά κανόνα μόνο επιβεβαίωση υφιστάμενης οφειλής με τροποποίηση των όρων αποπληρωμής. Θα πρέπει συνεπώς να προκύπτει ρητώς από τη συμφωνία των μερών (πιστωτή – οφειλέτη), ότι η αναχρηματοδότηση και ο διακανονισμός οφειλών αποτελεί κατάργηση των παλαιών οφειλών και ανάληψη νέας οφειλής.

Συνεπώς, σύμφωνα με τα ανωτέρω, γίνεται δεκτό τόσο από τη θεωρία όσο και από τη νομολογία, ότι κατά κανόνα δεν εξαιρούνται τα χρέη αυτά από την υπαγωγή στο Ν. 3869/2010 (Ι. Βενιέρης – Θ. Κατσάς, Εφαρμογή του Ν. 3869/2010 για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα, σελ. 111-113 και παραπομπές σε νομολογία, βλ. ΕιρΘεσσ 6116/2012 με την θεμελίωση του άρθρου 436 ΑΚ, αλλά και ΕιρΛαμ 4/2012 κ.α.).

Μαρία Τζαβέλα

Δικηγόρος, LL.M.

E-mail: info@efotopoulou.gr