Αποκλεισμός του επιζώντος συζύγου από το κληρονομικό δικαίωμα που θα είχε από τον κληρονομούμενο σύζυγό του

Σύμφωνα με το άρθρο 1822 του Αστικού Κώδικα: «Το κληρονομικό δικαίωμα, καθώς και το δικαίωμα στο εξαίρετο του συζύγου που επιζεί αποκλείονται, αν ο κληρονομούμενος, έχοντας βάσιμο λόγο διαζυγίου, είχε ασκήσει την αγωγή διαζυγίου κατά του συζύγου του».

Από τα οριζόμενα στο άρθρο αυτό προκύπτει ότι ο σύζυγος του κληρονομούμενου μπορεί να αποκλειστεί από το κληρονομικό δικαίωμα καθώς και το δικαίωμα στο εξαίρετο (τα οικιακά αντικείμενα, έπιπλα κτλ) όταν ο κληρονομούμενος – σύζυγος που πέθανε, είχε ασκήσει πριν το θάνατό του την αγωγή διαζυγίου κατά του συζύγου (ακόμη και σε αναρμόδιο δικαστήριο).

Θα πρέπει ωστόσο να υπήρχε βάσιμος λόγος διαζυγίου, δίχως αυτό ωστόσο να σημαίνει ότι πρέπει να υπήρχε υπαιτιότητα του επιζώντος συζύγου για το λόγο του διαζυγίου. Το άρθρο αυτό δεν απαιτεί να είχε εκδοθεί η απόφαση διαζυγίου πριν τον θάνατο του κληρονομουμένου, αλλά αρκείται στην άσκησή της, ενώ γίνεται δεκτό ότι και η κοινή άσκηση αίτησης συναινετικού διαζυγίου αποτελεί λόγο έκπτωσης από το κληρονομικό δικαίωμα και από το δικαίωμα στο εξαίρετο του επιζώντος συζύγου (Βαθρακοκοίλης Αντ. ΕΡΝΟΜΑΚ, Τόμος ΣΤ’ Ημίτομος Α’, Κληρονομικό Δίκαιο, σελ. 434 επ.). Η βασιμότητα του λόγου διαζυγίου μπορεί να κριθεί και μετά το θάνατο του κληρονομουμένου, με την άσκηση από τους κληρονόμους του αναγνωριστικής αγωγής ή αγωγής περί κλήρου.    

Αντίθετα, το κληρονομικό δικαίωμα δεν χάνεται όταν πεθάνει ο ένας εκ των συζύγων ενώ αυτοί βρίσκονται σε διάσταση, και το δικαίωμα αυτό δεν επηρεάζεται από την διάρκεια του γάμου αφού αναγνωρίζεται και σε γάμο διάρκειας λίγων μόλις δευτερολέπτων και σε γάμο στον οποίο δεν υπήρξε πραγματική συμβίωση (Βαθρακοκοίλης ό.π. σελ. 438).

 

Ζαΐμη Έμη

Ε-mail επικοινωνίας: info@efotopoulou.gr