Απόλυση Επαγγελματιών Οπλιτών για λόγους υγείας    

Σύμφωνα με το άρθρο 13 του Ν. 2936/2001 «οι Επαγγελματίες Οπλίτες απολύονται στις παρακάτω περιπτώσεις:

 α`. `Οταν λήξει η αρχικώς αναληφθείσα επταετής υποχρέωσή τους και  εφόσον δεν υποβάλουν αίτηση μονιμοποίησης.

  β. Αν καταδικασθούν αμετακλήτως σε κάθειρξη ή σε φυλάκιση για οποιοδήποτε κακούργημα ή αδίκημα εκ των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 περ. στ`.

  γ. Αν στερηθούν αμετακλήτως τα πολιτικά τους δικαιώματα.

  δ. Αν κριθούν από τα αρμόδια Συμβούλια Κρίσεων ότι παρουσιάζουν ουσιώδεις ελλείψεις στα ουσιαστικά τους προσόντα ή υποπίπτουν σε σοβαρά παραπτώματα, ύστερα από πλήρη αιτιολογημένη έκθεση του Διοικητή τους, η οποία μπορεί να υποβληθεί αφού έχει ήδη διανυθεί τουλάχιστον ένα εξάμηνο της αρχικώς αναληφθείσας υποχρέωσής τους.

  ε. Αν λάβουν αναρρωτική άδεια παραπάνω από δώδεκα μήνες ή νοσηλευθούν για το ίδιο χρονικό διάστημα εντός μιας πενταετίας ή εφόσον εντός πενταετίας η αναρρωτική άδεια και νοσηλεία τους σωρευτικώς συμπληρώνουν το παραπάνω διάστημα των δώδεκα μηνών.

  στ. Αν κριθούν για λόγους υγείας ανίκανοι για την ενεργό υπηρεσία στις `Ενοπλες Δυνάμεις, σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για την εξέταση της σωματικής ικανότητας των Μονίμων και Εθελοντών Υπαξιωματικών. 

ζ. Όταν υποβάλουν αίτηση παραίτησης. Η αίτηση μπορεί να υποβληθεί μετά τη συμπλήρωση τριετούς πραγματικής υπηρεσίας για όσους ΕΠ.ΟΠ. είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις ή υπηρετούσαν στις `Ενοπλες Δυνάμεις, τετραετούς δε για όσους δεν είχαν καταταγεί για την εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων κατά την Κατάταξή τους ως ΕΠ.ΟΠ.. Η αίτηση παραίτησης γίνεται δεκτή το αργότερο εντός τριμήνου από την υποβολή της».

Περαιτέρω, στο άρθρο 1 παρ. 1 του ν.δ. 1327/1973 «Περί των Υγειονομικών Επιτροπών των Ενόπλων Δυνάμεων» (ΦΕΚ 16 Α’) ορίζεται, ότι «έργο των υγειονομικών επιτροπών είναι η εξέταση και η γνωμάτευση επί της σωματικής ικανότητας και γενικά της υγειονομικής κατάστασης του στρατιωτικού προσωπικού, τόσο κατά την κατάταξη αυτού στο στράτευμα με οποιαδήποτε ιδιότητα, όσο και μετά από αυτή, βάσει της κείμενης νομοθεσίας και των ισχυουσών κανονιστικών διατάξεων». Στο δε άρθρο 15 του ν.δ. αυτού ορίζεται ότι: «1…..2. Τα μέλη των υγειονομικών επιτροπών, μορφώνουν γνώμη βάσει ενός ή πλειόνων στοιχείων: α) Της ιδίας αυτών αντιλήψεως, που δύναται να διαμορφωθεί και από την αυτοπρόσωπη εξέταση του παραπεμπόμενου. β) Γνωματεύσεων στρατιωτικών νοσοκομείων……γ)……δ)…..ε)…….ζ) Κάθε στοιχείου, που προκύπτει από τα υποβληθέντα για τον κρινόμενο φύλλα νοσηλείας ή από την υφιστάμενη αλληλογραφία. 3. Στις περιπτώσεις, που η υγειονομική επιτροπή κρίνει ότι δεν δύναται να μορφώσει σαφή γνώμη, είτε με αυτοπρόσωπη εξέταση του παραπεμπόμενου, είτε με εκτίμηση των υποβληθέντων σε αυτή στοιχείων, δύναται να γνωματεύσει για την εισαγωγή ή επανεισαγωγή αυτού σε νοσοκομείο ή για την παραπομπή του προς ειδική εξέταση με συγκεκριμένο προς γνώση στοιχείο. 4. Οι υγειονομικές επιτροπές, από την ελεύθερη και κατά κρίση συνεκτίμηση των στοιχείων των παρ. 2 και 3 του παρόντος άρθρου, αποφασίζουν και διατυπώνουν την σχετική γνωμάτευση αυτών, βάσει των ισχυόντων πινάκων νοσημάτων, παθήσεων και βλαβών».

Oι κρίσεις της Υγειονομικής Επιτροπής έχουν τεχνικό χαρακτήρα και δεν υπόκεινται σε ακυρωτικό έλεγχο (πρβλ. ΣτΕ 1035/2010, 2603/2004, 125/2002, 791/1998). Από τις ως άνω διατάξεις συνάγεται ότι μόνο οι υγειονομικές επιτροπές είναι αρμόδιες να αποφαίνονται για τη σωματική ικανότητα των κατά περίπτωση αξιωματικών και να τους κρίνουν ανίκανους, οι δε πρόεδροι των υγειονομικών επιτροπών δεν έχουν τη δυνατότητα με απόφασή τους ούτε να υποκαταστήσουν την κρίση της, ούτε, πολύ περισσότερο να συμπληρώσουν ελλείπουσα αιτιολογία απόφασης υγειονομικής επιτροπής που ακυρώθηκε ως αναιτιολόγητη με απόφαση Δικαστηρίου.

Μετά την Γνωμάτευση της ΑΣΥΕ ακολουθεί η απόφαση Διευθυντή του ΓΕΣ με βάση την οποία απολύεται ο Επαγγελματίας Οπλίτης, κατά της οποίας (απόφασης διευθυντή) ο απολυμένος έχει το δικαίωμα να ασκήσει αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου και ταυτόχρονα αίτηση αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης Διευθυντή. Στο άρθρο 50 του π.δ/τος 18/1989 (ΦΕΚ 8 Α΄), που έχει εφαρμογή και επί των αιτήσεων ακυρώσεως, οι οποίες δικάζονται από τα διοικητικά εφετεία (άρθρο 4 ν. 702/1977, ΦΕΚ 268 Α΄), ορίζεται ότι: «1. Η απόφαση που δέχεται την αίτηση ακυρώσεως απαγγέλλει την ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης και συνεπάγεται τη νόμιμη κατάργηση της έναντι όλων, είτε πρόκειται για κανονιστική είτε πρόκειται για ατομική πράξη. 2… 3… 4. Οι διοικητικές αρχές σε εκτέλεση της υποχρεώσεώς τους κατά το άρθρο 95 παρ. 5 του Συντάγματος πρέπει να συμμορφώνονται ανάλογα σε κάθε περίπτωση με θετική ενέργεια προς το περιεχόμενο της αποφάσεως του Συμβουλίου ή να απέχουν από κάθε ενέργεια που είναι αντίθετη προς όσα κρίθηκαν από αυτό……».

Κατά την έννοια των παραπάνω διατάξεων, η Διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις ακυρωτικές αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων, κατά τον τρόπο που έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Περαιτέρω, από τις αυτές διατάξεις προκύπτει ότι, όταν η Διοίκηση συμμορφώνεται προς ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Διοικητικού Εφετείου που αναφέρεται σε υπηρεσιακή κατάσταση υπαλλήλου του Δημοσίου, έχει υποχρέωση, όχι μόνο να θεωρήσει ανίσχυρη και μη υπάρχουσα νομικώς την ακυρωθείσα διοικητική πράξη, αλλά και με θετικές ενέργειες να προκαλέσει την αναμόρφωση της νομικής κατάστασης που δημιουργήθηκε με βάση την πράξη που ακυρώθηκε. Στην περίπτωση, ειδικότερα, που η διοικητική πράξη ακυρώθηκε για πλημμέλειες της αιτιολογίας, η Διοίκηση μπορεί να επαναλάβει την κρίση της για τη ρύθμιση της συγκεκριμένης σχέσης αναδρομικώς και να εκδώσει πράξη με το αυτό περιεχόμενο με εκείνη που ακυρώθηκε, αιτιολογώντας όμως νομίμως και επαρκώς τη νέα κρίση της, με βάση την ακυρωτική απόφαση ή με βάση στοιχεία που δεν έχουν αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και κρίσης από τον ακυρωτικό δικαστή (ΣτΕ 3687/2001).

Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr