Απόρριψη αιτήματος αναβολής βάσει του άρθρου 349 ΚΠΔ με προσκόμιση πιστοποιητικού εκδοθέντος από ιδιώτη ιατρό
Σύμφωνα με την υπ’ αριθμόν 486/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου (Ποιν.) αίτημα αναβολής βάσει του άρθρου 349 ΚΠΔ δεν μπορεί να γίνει δεκτό αν προέρχεται από ιδιώτη ιατρό αμειβόμενο από τους ασθενείς του, παρά μόνο με πιστοποιητικό νοσηλείας από νοσηλευτικό ίδρυμα (δημόσιο ή ιδιωτικό θεραπευτήριο), ή από ιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ενταγμένο σε Δημόσια Μονάδα Παροχής Υπηρεσιών Π.Φ.Υ. (ήτοι Κέντρα Υγείας με τα υπαγόμενα σ’ αυτά Περιφερειακά Ιατρεία κ.λ.π.) ή από ιδιώτη προσωπικό ιατρό συμβεβλημένο με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. , καθόσον και αυτοί παρέχουν υπηρεσίες Π.Φ.Υ. (άρθρο 11 παρ.3 Ν.4486/2017) δωρεάν, λειτουργώντας ως δημόσιοι φορείς, αμειβόμενοι από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ..
Ακολουθεί το κείμενο της αποφάσεως:
«Σύμφωνα δε με το άρθρο 349 παρ.1 του ΚΠΔ (Ν.4620/2019), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 41 του Ν. 4947/2022 και ίσχυε κατά το χρόνο συζήτησης της υπόθεσης στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, “το δικαστήριο μπορεί, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξει την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας. Το σημαντικό αίτιο μπορεί να προβληθεί από οποιονδήποτε ακόμη και όταν αφορά το πρόσωπο του διορισμένου πληρεξουσίου δικηγόρου σύμφωνα με την παρ.3 του άρθρου 340 ιδίου Κώδικα. Ο σοβαρός λόγος υγείας αποδεικνύεται αποκλειστικά με ιατρική πιστοποίηση νοσηλευτικού ιδρύματος ή ιατρού πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, η ακρίβεια της οποίας ελέγχεται με οποιονδήποτε τρόπο κατά την κρίση του δικαστηρίου”. Η διάταξη του άρθρου 349 παρ.1 εδ.γ` ΚΠΔ, αντικαταστάθηκε ως ανωτέρω με το άρθρο 41 Ν.4947/2022, όπως προαναφέρθηκε, προκειμένου να αποφευχθεί η καταχρηστική άσκηση του εν λόγω αιτήματος που βασιζόταν σε βεβαιώσεις ιδιωτών ιατρών. Για τον λόγο αυτό θεσπίστηκε ότι για την απόδειξη σοβαρού λόγου υγείας πρέπει το σχετικό πιστοποιητικό να προέρχεται από ιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ή να πρόκειται για πιστοποιητικό νοσηλείας από νοσηλευτικό ίδρυμα (δημόσιο ή ιδιωτικό θεραπευτήριο). Σε κάθε περίπτωση πάντως, δίδεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ελέγξει, κατά την κρίση του, με οποιοδήποτε τρόπο, την ακρίβεια της συγκεκριμένης απαιτούμενης πιστοποίησης.
Περαιτέρω, με το Ν.4486/2017, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το Ν. 4931/2022, επήλθαν σημαντικές μεταβολές στη διάρθρωση και λειτουργία της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (Π.Φ.Υ.). Συγκεκριμένα στο άρθρο 1 (Γενικές Αρχές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας) του ως άνω Ν.4486/2017 ορίζονται: “1. Ως Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (Π.Φ.Υ.) νοείται το σύνολο των ολοκληρωμένων υπηρεσιών εντός του Εθνικού Συστήματος Υγείας, οι οποίες έχουν σκοπό την παρακολούθηση, διατήρηση και βελτίωση της υγείας του ανθρώπου. Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν την προαγωγή της υγείας, την πρόληψη της νόσου, τη διάγνωση, τη θεραπεία, την ολοκληρωμένη φροντίδα και τη συνέχεια αυτής. Το Κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών Π.Φ.Υ. στο σύνολο του πληθυσμού, με σεβασμό στα δικαιώματα και τις ανάγκες του. […] 3. Οι υπηρεσίες Π.Φ.Υ. οργανώνονται και λειτουργούν, σύμφωνα με τις αρχές της δωρεάν καθολικής υγειονομικής κάλυψης του πληθυσμού, της ισότιμης πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας, της ειδικής μέριμνας για τις ευάλωτες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, της διασφάλισης της ποιότητας και ασφάλειας των παρεχόμενων υπηρεσιών, της συνέχειας της φροντίδας υγείας, της ευθύνης και λογοδοσίας των παρόχων υπηρεσιών υγείας, της δεοντολογίας του ιατρικού επαγγέλματος ή κάθε άλλου επαγγέλματος υγείας, της εγγύτητας των υπηρεσιών στον τόπο κατοικίας, διαμονής ή εργασίας, της διασύνδεσης με λοιπές υπηρεσίες υγείας, της ορθολογικής παραπομπής σε άλλες μονάδες ή υπηρεσίες του Ε.Σ.Υ. ή συμβεβλημένων παρόχων για διάγνωση, θεραπεία, νοσηλεία ή περαιτέρω φροντίδα, της διατομεακής συνεργασίας με τοπικούς, κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς, καθώς και της αγωγής υγείας της κοινότητας και της ενεργούς συμμετοχής της στην ικανοποίηση των υγειονομικών της αναγκών.” Στο δε άρθρο 3 (Δημόσιες Μονάδες Παροχής Υπηρεσιών Π.Φ.Υ.) του ίδιου νόμου (Ν.4486/2017) ορίζεται: “1. Οι υπηρεσίες Π.Φ.Υ. παρέχονται στο πλαίσιο ενός ενιαίου, ολοκληρωμένου και αποκεντρωμένου συστήματος που οργανώνεται, διοικείται και λειτουργεί στις Διοικήσεις Υγειονομικών Περιφερειών (Δ.Υ.Πε.) εντασσόμενο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Ε.Σ.Υ.), σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Στο πρώτο επίπεδο Π.Φ.Υ. παρέχονται υπηρεσίες από τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (Το.Μ.Υ.), τα Περιφερειακά Ιατρεία (Π.Ι.) της παρ.1 του άρθρου 14 του ν. 1397/1983 (Α` 143), τα Πολυδύναμα Περιφερειακά Ιατρεία (Π.Π.Ι.) της παρ.1 του άρθρου 27 του ν. 2519/1997 (Α` 165), τα Ειδικά Περιφερειακά Ιατρεία (Ε.Π.Ι.) της παρ. 1 του άρθρου 6 του ν. 2345/1995 (Α` 213) και τα Τοπικά Ιατρεία (Τ.Ι.) της παρ. 3 του άρθρου 3 του π.δ.266/1989 (Α` 127). …”. Ενώ στο άρθρο 11 (Συμβεβλημένοι με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. παρόχοι Π.Φ.Υ.) του ίδιου νόμου ορίζονται “1. Ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. μπορεί να συμβάλλεται με ιατρούς, που κατέχουν τίτλο αναγνωρισμένης ειδικότητας και είναι εγγεγραμμένοι στους οικείους ιατρικούς συλλόγους, συνάπτει δε συμβάσεις με τους περισσότερους, κατά το δυνατόν, ιατρούς προς τον σκοπό διασφάλισης του δικαιώματος ελεύθερης επιλογής ιατρού από τους ασφαλισμένους. Καθήκοντα προσωπικού ιατρού δύνανται να ασκούν ιδιώτες ιατροί του προηγούμενου εδαφίου που κατέχουν τους σχετικούς τίτλους ειδικοτήτων. (2…) 3. Οι συμβεβλημένοι με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. προσωπικοί ιατροί παρέχουν υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (Π.Φ.Υ.) στα ιατρεία τους ή και κατ` οίκον. Οι προσωπικοί ιατροί συνάπτουν σύμβαση με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. , σύμφωνα με την οποία καλύπτουν τον εγγεγραμμένο ενήλικο πληθυσμό, έχουν ελάχιστο ωράριο απασχόλησης ανά ημέρα και ανά εβδομάδα, καθορίζεται το καθεστώς αναπλήρωσής τους όταν βρίσκονται σε άδεια, δύνανται να λαμβάνουν πρόσθετες χρηματικές παροχές και μπορούν να συμμετέχουν στην κάλυψη της εφημεριακής λειτουργίας των Μονάδων Π.Φ.Υ. της Υγειονομικής τους Περιφέρειας. […]
- Με κοινή απόφαση των Υπουργών Υγείας και Οικονομικών καθορίζεται ο τρόπος της αποζημίωσης των συμβεβλημένων με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. ιατρών, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα που αποτελεί περιεχόμενο της σύμβασης με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ.”. Από όλα τα προαναφερόμενα και ειδικότερα από την ως άνω διάταξη του άρθρου 349 παρ.1 του ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το Ν.4947/2022, δηλαδή μετά την προαναφερόμενη μεταρρύθμιση της Π.Φ.Υ με το Ν.4931/2022, συνάγεται ότι η βούληση του νομοθέτη είναι να προέρχεται το προσκομιζόμενο στο δικαστήριο πιστοποιητικό, για την απόδειξη του προβαλλόμενου σοβαρού λόγου υγείας, από πιστοποιητικό νοσηλείας από νοσηλευτικό ίδρυμα (δημόσιο ή ιδιωτικό θεραπευτήριο), ή από ιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ενταγμένο σε Δημόσια Μονάδα Παροχής Υπηρεσιών Π.Φ.Υ. (ήτοι Κέντρα Υγείας με τα υπαγόμενα σ` αυτά Περιφερειακά Ιατρεία κ.λ.π.) ή από ιδιώτη προσωπικό ιατρό συμβεβλημένο με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. , καθόσον και αυτοί παρέχουν υπηρεσίες Π.Φ.Υ. (άρθρο 11 παρ.3 Ν.4486/2017) δωρεάν, λειτουργώντας ως δημόσιοι φορείς, αμειβόμενοι από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. , όχι δε και από ιδιώτη ιατρό που αμείβεται από τους ασθενείς, διότι η λειτουργία της Π.Φ.Υ. λειτουργεί με τις αρχές της δωρεάν καθολικής υγειονομικής κάλυψης του πληθυσμού, και συνεπώς οι τελευταίοι δεν ανήκουν στους ιατρούς της Π.Φ.Υ. με την έννοια της διάταξης του άρθρου 349 παρ.1 του Κ.Π.Δ.».
Έλενα Ψαρρού
Δικηγόρος
info@efotopoulou.gr