Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Αστοχία υλικού – Ευθύνη παραγωγού και προμηθευτή

Όταν παράγονται ελαττωματικά προϊόντα, ο παραγωγός τους ευθύνεται κατ’ άρθρο 6 του ν. 2251/1994, δηλαδή ο νομοθέτης όρισε ότι ο παραγωγός θα ευθύνεται για κάθε ζημία (αντικειμενική ευθύνη), με σκοπό να προστατεύεται ο καταναλωτής όσο το δυνατόν ευρύτερα.

Κατά την παρ. 7 του άρθρ. 6 του ν. 2251/1994, οφείλεται αποζημίωση για ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη (σε περίπτωση θανάτου) όταν υπάρχει αδικοπρακτική ευθύνη του παραγωγού.

Τέτοια ευθύνη στοιχειοθετείται και σε περίπτωση που κατά την διάρκεια χειρουργικής επέμβασης για την αποκατάσταση κατάγματος, χρησιμοποιήθηκε υλικό (π.χ. πλάκα και βίδες από ειδικό ανοξείδωτο μολυβδενιούχο χρωμονικελιούχο χάλυβα), για την επίτευξη της οστεοσύνθεσης, το οποίο όμως παρουσίασε ανωμαλίες και δεν είχε την απαιτούμενη αντοχή βάσει των προδιαγραφών κατασκευής του, και το οποίο στην συνέχεια «έσπασε» (θραύση υλικού οστεοσυνθέσεως) ενώ βρισκόταν μέσα στο σώμα του χειρουργηθέντος ασθενούς.

Εάν το υλικό αυτό έσπασε λόγω τεχνικών ατελειών, τότε τόσο ο παραγωγός-κατασκευαστής του, όσο και ο προμηθευτής του ευθύνονται σε αποκατάσταση της ζημίας του παθόντος, η οποία καλύπτει τόσο τα έξοδα τυχόν επιπρόσθετων χειρουργικών επεμβάσεων στις οποίες έπρεπε να υποβληθεί ο παθών μετά την επιπλοκή με το υλικό αυτό, όσο και κάποιο ποσό το οποίο ορίζει το Δικαστήριο (7590/2011 ΠΠρΘεσσαλονίκης) ως εύλογη αποζημίωση για την αποκαστάσταση της ηθικής βλάβης. Στο πλαίσιο της ειδικής αυτής ρύθμισης του ως άνω άρθρου 6, ο παραγωγός ευθύνεται για κάθε ζημία που οφείλεται σε ελάττωμα του προϊόντος του και απαλλάσσεται αν αποδείξει τη συνδρομή ορισμένων αρνητικών προϋποθέσεων, μεταξύ των οποίων και ότι το ελάττωμα δεν υπήρχε όταν το προϊόν τέθηκε σε κυκλοφορία. Ο ενάγων, δηλαδή, καταναλωτής έχει την υποχρέωση να επικαλεστεί με την αγωγή του αποζημίωσης και να αποδείξει το ελάττωμα και την ταυτότητα του προϊόντος, δηλαδή τη σύνδεσή του με τον εναγόμενο παραγωγό ή τα λοιπά εξομοιούμενα με αυτόν πρόσωπα, τη ζημία του και τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ ελαττώματος και ζημίας, στην οποία περιλαμβάνεται και η ζημία λόγω θανάτου ή σωματικής βλάβης, ενώ για τον αποκλεισμό της ευθύνης του παραγωγού και των λοιπών εξομοιουμένων προσώπων πρέπει αυτοί να επικαλεστούν και να αποδείξουν τη συνδρομή λόγου απαλλαγής τους και μάλιστα ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή την έλλειψη υπαιτιότητας τους, αφού η ευθύνη τους έχει διαμορφωθεί ως γνήσια αντικειμενική (Ιω. Καράκωστας, Η ευθύνη του παραγωγού για ελαττωματικά προϊόντα, έκδοση 1995, σελ. 115,119-203,236-237, πρβλ. και ΕφΑΘ 6704/1996 ΕλλΔνη 1997.846). Εξάλλου, κατά την παρ. 7 του άρθρου 6 του ίδιου ως άνω νόμου, η ικανοποίηση της ηθικής βλάβης διέπεται από τις διατάξεις που ισχύουν για τις αδικοπραξίες, το ίδιο δε ισχύει και για την ψυχική οδύνη λόγω θανάτου. Επομένως, οι αξιώσεις καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, για βλαπτικό αποτέλεσμα που προκλήθηκε από ελαττωματικό προϊόν κατά του παραγωγού αυτού, δεν περιλαμβάνεται στο ρυθμιστικό πεδίο του ν. 2251/1994 και μπορούν να θεμελιωθούν μόνο στις διατάξεις του κοινού αδικοπρακτικού δικαίου. Εξάλλου ο παραγωγός, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών (άρθρα 281, 288, 914 ΑΚ), οφείλει κατά την παραγωγή και θέση σε κυκλοφορία των προϊόντων του να λαμβάνει όλα τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των τρίτων από εγγενείς κινδύνους πρόκλησης βλαβών που τυχόν ενέχουν τα προϊόντα αυτά, στα οποία (μέτρα) περιλαμβάνεται ο έλεγχος της ελαττωματικότητας των προϊόντων, είτε κατά τον σχεδιασμό είτε κατά τη διαδικασία της παραγωγής, και η υποχρέωση πληροφόρησης των χρηστών. Η υπαίτια δε παράλειψη των υποχρεώσεων αυτών γεννά, εφόσον επήλθε ζημία αιτιωδώς συνδεόμενη με αυτήν, υποχρέωση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, κατ’ άρθρο 932 ΑΚ. Η ευθύνη του παραγωγού προϋποθέτει κατά τα ως άνω υπαιτιότητα. Κατ’ ανάλογη ωστόσο εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 925 ΑΚ, ο καταναλωτής ευρισκόμενος σε ιδιαιτέρως δυσχερή θέση να αποδείξει το πταίσμα, αφού ο εντοπισμός του εξαρτάται από στοιχεία ή περιστατικά μη προσιτά σ αυτόν, εμπίπτοντα αποκλειστικώς στη σφαίρα επιρροής του ζημιώσαντος, έχει το βάρος να επικαλεσθεί και να αποδείξει (άρθρο 338 παρ. 1 ΚΠολΔ) μόνον την αντικειμενικώς βλαπτική ελαττωματικότητα του προϊόντος, ο δε παραγωγός έχει το βάρος να επικαλεσθεί και να αποδείξει την έλλειψη πταίσματος αυτού και των προστηθέντων του (ΑΠ 1505/2008 ΤΝΠ Νόμος). Έτσι, με αναστροφή του βάρους απόδειξης, η αδικοπρακτική ευθύνη των προσώπων αυτών (παραγωγού και προστηθέντων τους) διαμορφώνεται, κατά τις κοινές διατάξεις, σε νόθο αντικειμενική (ΕφΑΘ 9079/2000 ΝοΒ 50.1479, 6704/1996, Ιω. Καράκωστας, ό.π., σελ. 81- 82,86-95, Αθ. Πουλιάδη, Ευθύνη του παραγωγού και κατανομή του βάρους αποδείξεως, ΝοΒ 35.437, Ανδρέα Πα-πανικολάου, Το πρόβλημα της ευθύνης του κατασκευαστή τυποποιημένων προϊόντων, ΝοΒ 29.1453 επ., ΕφΑΘ 47/2006 ΤΝΠ Νόμος, ΕφΠειρ 301/2001 ΝοΒ 2002.125).

 

Έμη Ζαΐμη

info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί