Χρόνος προκαταβολής από μέρους του υποχρέου των δικαστικών εξόδων και τελών του ενάγοντος στις δίκες διατροφής
Στο άρθρο 173 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι, σε δίκες διατροφής, όποιος έχει υποχρέωση, σύμφωνα με το νόμο ή με δικαιοπραξία, να δώσει διατροφή προκαταβάλλει και τα, κατά την κρίση του δικαστή, έξοδα και τέλη του ενάγοντος έως το ποσό των 150 ευρώ. Ο προσδιορισμός γίνεται όπως ορίζεται στο αρθρ. 174 και κατά το άρθρο 175 Κ.Πολ.Δ. ο υπόχρεος σε προκαταβολή των τελών και εξόδων, αν την παραλείψει, θεωρείται ότι δεν εμφανίστηκε. Ειδικότερα, από τη διάταξη του άρθρο 174 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, η υποχρέωση καταβολής των προκαταβλητέων εξόδων και τελών διαδικαστικής πράξης ή συζήτησης πρέπει, μετά τον προσδιορισμό τους από το δικαστή, ενώπιον του οποίου εκκρεμεί η δίκη, να εκπληρώνεται έως τη συζήτηση της υπόθεσης ή την επιχείρηση της πράξης κατά τη χρονική ενέργεια των οποίων πρέπει να υπάρχει και η σχετική απόδειξη καταβολής αυτών.
Οι ως άνω διατάξεις έχουν τεθεί προς το συμφέρον του ενάγοντος που ζητεί την καταβολή διατροφής από τον υπόχρεο προς τούτο και τεκμαίρεται από το νόμο (αρθρ. 173 § 4 Κ.Πολ.Δ.), ως ο πλέον αδύναμος, ο οποίος συνακόλουθα δεν μπορεί να επιβαρυνθεί και με όλα τα έξοδα της δίκης που θα ανοίγει προς ικανοποίηση της αξιώσεως του. Επομένως, ο δικαιούχος διατροφής δικαιούται να προβάλει την πλασματική, για το λόγο της μη καταβολής των προσδιορισμένων, προς όφελος του, εξόδων, ερημοδικία του εναγομένου.
Αν ο υπόχρεος στην καταβολή των προκαταβλητέων εξόδων και τελών, επίδικης διατροφής, δεν κατέβαλε τα έξοδα αυτά και δικάσθηκε ερήμην, μπορεί με την άσκηση εφέσεως να καταβάλει τα έξοδα και τέλη που ορίσθηκαν, με την κατάθεση της αγωγής, στη δευτεροβάθμια δίκη μέχρι τη συζήτηση της εφέσεως (1158/2004 Εφ. Πατρ., ΑχΝομ 2005/188, Εφ. Αθ. 5590/1998, Δ/νη 1998, Εφ. Αθ. 2622/95 Δνη 37-1118, Εφ.ΑΘ. 4792/93 Δνη 35-449,Εφ. Αθ. 10590/90 Δνη 32-1070). Αν παραλείψει την καταβολή των εξόδων αυτών και στη συζήτηση της εφέσεως, τότε δικάζεται ερήμην, και αν είναι εκκαλών, η έφεση του απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη (Εφ.ΑΘ. 1381/00Δνη41-806, Εφ.ΑΘ. 7480/98Δνη 40- 1118). Κατά της αποφάσεως αυτής που θα εκδοθεί ερήμην του εκκαλούντος, λόγω μη καταβολής ούτε στο δεύτερο βαθμό των εξόδων του αρθρ. 173 § 4 Κ.Πολ.Δ. από τον ερήμην δικασθέντα εναγόμενο, χωρεί, κατά το αρθρ. 501 Κ.Πολ.Δ., ανακοπή ερημοδικίας, για το λόγο ότι η μη καταβολή των εξόδων οφείλεται σε ανώτερη βία (αιτιολογημένη ανακοπή), ήτοι σε τυχαίο απρόβλεπτο γεγονός, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούσε να αποτραπεί με μέτρα άκρας επιμέλειας και συνέσεως (Α.Π. 411 και 464/1976 ΝοΒ 24, 939 και 938, ΑΠ. 725/75 ΝοΒ 24-135, Εφ.Πειρ. 961/95 & 28-913, Εφ.ΑΘ. 8363/92 Δ 24-612, Εφ.ΑΘ. 7135/92 Αρχ.Ν. ΜΔ-494). Αναιτιολόγητη, όμως, ανακοπή ερημοδικίας λόγω μη καταβολής των προκαταβλητέων εξόδων στη δίκη διατροφής δεν συγχωρείται πλέον μετά την κατάργηση της με το αρθρ. 9 του ν. 2145/1993. Και αυτό διότι στην πολιτική δίκη η αναιτιολόγητη ερημοδικία είναι πλέον άγνωστη, αρρύθμιστη και επιπρόσθετα διότι αντίθετη εκδοχή θα οδηγούσε σε καταστρατήγηση της υφιστάμενης νομοθεσίας, αφού ο εναγόμενος θα μπορούσε να μεθοδεύσει την άσκηση αναιτιολόγητης ανακοπής ερημοδικίας με την παράλειψη καταβολής των προκαταβλητέων εξόδων στη δίκη διατροφής (Ματθίας, ανακοπή ερημοδικίας και έφεση κατά των ερήμην αποφάσεων, στη Δνη 36 σελ. 11 επ., Κρητικός, αποζημίωση από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα (Συμπλήρωμα) αριθμ. 2548α, σελ. 140-141, Εφ. Αθ. 5590/ 98 Δνη 39-1355).
Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος
info@efotopoulou.gr