Δεν εφαρμόζεται το άρθ. 250 ΚΠολΔ όταν αντικείμενο της ποινικής διαδικασίας είναι η αξιοπιστία των αποδεικτικών μέσων της αστικής δίκης

Είναι πάγια η θέση της θεωρίας ότι δεν τίθεται ζήτημα ουσιώδους επιρροής κι ως εκ τούτου αναβολής της αστικής δίκης, με βάση το άρθ. 250 ΚΠολΔ, στην περίπτωση που αντικείμενο της ποινικής διαδικασίας είναι η αξιοπιστία των αποδεικτικών μέσων της αστικής δίκης, ήτοι όταν η εκκρεμής ποινική διαδικασία αφορά σε μήνυση που έχει ασκηθεί κατά των διαδίκων, των μαρτύρων ή των πραγματογνωμόνων που αναμείχθηκαν της πολιτικής διαδικασίας για αδικήματα όπως η ψευδής κατάθεση, η συκοφαντική δυσφήμηση, η ψευδής καταμήνυση κ.ο.κ.[1]. Η μόνη εξαίρεση που εισάγεται στο ζήτημα αυτό, αποτελεί το άρθ. 462 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο αν δημιουργούνται σοβαρές υπόνοιες πλαστογραφίας εναντίον ορισμένου προσώπου, το δικαστήριο μπορεί, εφόσον το έγγραφο που προσβάλλεται ως πλαστό είναι κατά την κρίση του ουσιώδες για τη διάγνωση της υπόθεσης, είτε να αναβάλει την αστική δίκη έως το τέλος της ποινικής δίκης, είτε να διατάξει αποδείξεις για την πλαστότητα, μία εξαίρεση που συνδέεται, προφανώς, με την αποδεικτική υπεροχή των εγγράφων σε σχέση με τα υπόλοιπα, επισφαλέστερα κατ’ αρχήν, αποδεικτικά μέσα[2].

Αγγελική Πολυδώρου, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr

[1] βλ. Χαρούλα Απαλαγάκη – Στέλιος Σταματόπουλος, Ο Νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, Ερμηνεία κατ’ άρθρο μετά τους Ν 4842 & 4855/2021, σελ. 978, Καλλιόπη Θ. Μακρίδου, Διασταύρωση πολιτικής και ποινικής δίκης υπό το φως του άρθρου 250 ΚΠολΔ, Αρμενόπουλος, τ. Ξ, τεύχ. 7, σελ. 1010 (άρθρο).

[2] βλ. Καλλιόπη Θ. Μακρίδου, Διασταύρωση πολιτικής και ποινικής δίκης υπό το φως του άρθρου 250 ΚΠολΔ, Αρμενόπουλος, τ. Ξ, τεύχ. 7, σελ. 1010 (άρθρο).