Δυνατότητα να διαταχθεί στα πλαίσια του 735 ΚολΔ συνοίκηση των εν διαστάσει συζύγων στην ίδια οικογενειακή στέγη
Σύμφωνα με το άρθρο 1393 ΑΚ, «σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης των συζύγων, το δικαστήριο μπορεί, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των τέκνων, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει για κύρια διαμονή των ίδιων (οικογενειακή στέγη) ανεξάρτητα από το ποιος απ’ αυτούς είναι ο κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα χρήσης του. Η απόφαση αυτή υπόκειται σε αναθεώρηση, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις». Η αγωγή για τη ρύθμιση της οικογενειακής στέγης που δημιουργεί γαμική διαφορά ασκείται όσο διαρκεί η διάσταση των συζύγων. Σε επείγουσες περιπτώσεις η ρύθμιση μπορεί να γίνει προσωρινά με ασφαλιστικά μέτρα.
Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 735 ΚΠολΔ, «το δικαστήριο έχει δικαίωμα να διατάξει κάθε πρόσφορο ασφαλιστικό μέτρο που υπαγορεύεται από τις περιστάσεις, για τη ρύθμιση των σχέσεων των συζύγων από το γάμο… ιδίως να διατάξει τη μετοίκηση ενός από τους συζύγους… να καθορίσει τον τρόπο, με τον οποίο ο κάθε σύζυγος θα χρησιμοποιήσει το ακίνητο όπου διαμένουν…». Το ασφαλιστικό μέτρο της μετοίκησης, της απομάκρυνσης δηλαδή κάποιου συζύγου από τη συζυγική στέγη, διατάσσεται και αυτό όταν συντρέχει ουσιαστική διακοπή της συμβίωσης και σκοπό έχει, όχι να ρυθμίσει τη χρήση της συζυγικής στέγης, αλλά να ρυθμίσει τις σχέσεις των συζύγων που έχουν διαταραχθεί. Γι` αυτό, προς το σκοπό διατήρησης της ειρήνης και τάξης στη συζυγική οικία, διατάζεται η μετοίκηση ενός από τους συζύγους ως μέσο πρόνοιας, εφόσον κρίνεται ότι η εξακολούθηση της συμβίωσης μόνο σε περαιτέρω παρόξυνση και εκτράχυνση των ήδη τεταμένων συζυγικών σχέσεων οδηγεί (βλ. ΜΠρΒολ. 2878/2001, ΑρχΝ ΝΓ.782, Βαθρακοκοίλη “ΚΠολΔ” υπ` άρθρο 735 αρ. 41, 42).
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ορεστιάδας στην υπ’ αριθμ. 419/2009 απόφασή του (ΤΝΠ Nomos) εξέτασε αίτηση μετοίκησης μίας συζύγου προς τον εν διαστάσει σύζυγό της, ο οποίος άσκησε ανταίτηση, με την οποία, ζητούσε να ρυθμιστεί προσωρινά η οικογενειακή τους στέγη και δη να διαταχθεί η ενοίκηση και των δύο στους διαιρετούς χώρους της οικογενειακής οικίας. Η εν λόγω ανταίτηση κρίθηκε νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1386, 1393, ΑΚ και 176, 735 ΚΠολΔ και εξετάσθηκε περαιτέρω κατ’ ουσίαν κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 682 επ. ΚΠολΔ), συνεκδικαζομένη με την αίτηση (άρθρο 246 ΚΠολΔ).
Το Δικαστήριο έκρινε προς αποφυγή μεγαλύτερης οξύτητας στις σχέσεις των διαδίκων που είχαν ήδη διαταραχθεί και δημιουργίας απρόβλεπτων καταστάσεων, ότι συνέτρεχε νόμιμη περίπτωση να ρυθμιστεί προσωρινά η χρήση της συζυγικής οικίας των διαδίκων. Κρίθηκε όμως ότι, ενόψει του ότι ο καθ’ ου δεν έχει επαρκή εισοδήματα, ενώ επίσης και το μηνιαίο εισόδημα της αιτούσας λόγω δανειακών της υποχρεώσεων είναι πολύ μειωμένο, έπρεπε να διαταχθεί η ενοίκηση των διαδίκων σε διαφορετικούς διαιρετούς χώρους της οικίας τους και δη η ενοίκηση της αιτούσας στον πρώτο και δεύτερο όροφο (κυρίως συζυγική κατοικία) της παραπάνω οικοδομής και η ενοίκηση του καθ` ου στην γκαρσονιέρα του ισογείου ορόφου, που παραμένε κενή, δεδομένου ότι κάθε ένας από τους άνω χώρους είχε τις απαραίτητες υποδομές, για αυτόνομη διαβίωση ενός ατόμου, η δε οικοδομή είχε χωριστές εισόδους κι έτσι κάθε διάδικος μπορούσε να εισέρχεται και να εξέρχεται, χωρίς να έρχεται σε υποχρεωτική επαφή με τον άλλο.
Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος
info@efotopoulou.gr