Διόρθωση δικαστικής απόφασης κατ’ άρθ. 315 επόμ. ΚΠολΔ – Η διορθωτική απόφαση δεν εκκινεί νέα προθεσμία άσκησης ενδίκου μέσου κατά της υπό διόρθωση απόφασης
Κατά το άρθρο 315 ΚΠολΔ που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 573 ΚΠολΔ, αν από παραδρομή κατά τη σύνταξη της απόφασης περιέχονται λάθη γραφικά ή λογιστικά ή το διατακτικό της διατυπώθηκε κατά τρόπο ελλιπή ή ανακριβώς, το Δικαστήριο που την έχει εκδώσει μπορεί, αν το ζητήσει κάποιος διάδικος ή και αυτεπαγγέλτως, να τη διορθώσει με νέα απόφασή του. Αντικείμενό της αποτελούν ακούσιες πλημμέλειες που παρεισφρύουν κατά τη σύνταξη ή την καθαρογραφή της απόφασης. Με την αποδοχή της αίτησης διόρθωσης ή και μετά από αυτεπάγγελτη ενέργεια του Δικαστηρίου, αποκαθίσταται η υπάρχουσα διάσταση, ώστε να αποδοθεί στο κείμενο της απόφασης το ηθελημένο περιεχόμενό της. Με τη διόρθωση της απόφασης, δεν δημιουργείται νέα αυτοτελής απόφαση, αλλά διορθώνεται η ήδη υπάρχουσα, η οποία ως ενιαίο σύνολο με τη διορθωτική παράγει έννομα αποτελέσματα αναδρομικά από τη δημοσίευσή της και όχι από τη διόρθωσή της (ΑΠ 1112/2014, ΑΠ 1151/1976).
Ενόψει των ανωτέρω, με την υπ’ αριθμ. 1119/2019 απόφαση του Αρείου Πάγου (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: «Στην προκειμένη περίπτωση η προσβαλλόμενη […] υπ’ αριθ. 256/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, της οποίας δεν έχει λάβει χώρα επίδοση, δημοσιεύθηκε στις 17-1-2014. Επιπλέον, η υπό κρίση από 24-5-2018 αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε στη γραμματεία του ως άνω Εφετείου στις 24-5-2018, όπως αποδεικνύεται από την κάτω από την αίτηση αυτή σχετική πράξη κατάθεσης. Επομένως, η ένδικη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε μετά την πάροδο της προβλεπόμενης από τη διάταξη του άρθρου 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το ν. 4335/2015, σχετικής καταχρηστικής προθεσμίας των τριών ετών, η οποία έληγε στις 17-1-2017. Όσον αφορά δε στην ως άνω υπ’ αριθ. 1913/16-6-2016 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία διορθώθηκε αυτεπαγγέλτως η προαναφερόμενη υπ’ αριθ. 256/2014 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου λόγω παραλείψεως τμήματος από το αιτιολογικό της, δεν μπορεί αυτή να θεωρηθεί ως αφετηρία για την έναρξη της εν λόγω τριετούς καταχρηστικής προθεσμίας για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης. Τούτο δε διότι με τη διόρθωση της απόφασης αυτής δεν δημιουργήθηκε νέα αυτοτελής απόφαση, αλλά διορθώθηκε η ήδη υπάρχουσα, η οποία ως ενιαίο σύνολο με τη διορθωτική παράγει έννομα αποτελέσματα ως προς όλα τα ζητήματα, μεταξύ των οποίων και αυτό της έναρξης της προθεσμίας της άσκησης της αίτησης αναίρεσης, αναδρομικά από τη δημοσίευσή της και όχι από τη διόρθωσή της. Πρέπει δε να σημειωθεί στην παρούσα περίπτωση ότι από την ως άνω έλλειψη μέρους του αιτιολογικού της προσβαλλόμενης υπ’ αριθ. 256/2014 απόφασης, που διορθώθηκε στη συνέχεια, δεν δημιουργήθηκε κατάσταση ανώτερης βίας κατ’ άρθρ. 152 παρ. 1 ΚΠολΔ στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος, που τον εμπόδιζε να ασκήσει εμπρόθεσμα την ένδικη αίτηση αναίρεσης και έτσι να δικαιολογείται η πάροδος της σχετικής προθεσμίας. Κατά συνέπεια τούτων η ένδικη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε μετά την πάροδο της παραπάνω προθεσμίας των τριών ετών, που άρχισε να τρέχει από την 17-1-2014 και συμπληρώθηκε την 17-1-2017, δηλαδή ασκήθηκε εκπροθέσμως και είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη […]» (ΑΠ 1119/2019 – ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Αγγελική Πολυδώρου, Δικηγόρος
e-mail: info@efotopoulou.gr