Η διαφήμιση των φαρμακείων
Αναφορικά με τη διαφήμιση των φαρμακείων ισχύει ο ν. 5607/1932 και ειδικότερα το άρθρο 43 που ορίζει «1. Απαγορεύεται η διαφήμισις εκ μέρους φαρμακείων δια την ποιότητα και την τιμήν των εν αυτοίς πωλούμενων φαρμάκων. Απαγορεύεται ωσαύτως η αναγραφή επί της επιγραφής και των προσθηκών των φαρμακείων, φαρμακεμπορείων και φαρμακαποθηκών πάσης ετέρας λέξεως, πλην του ονοματεπωνύμου του αδειούχου φαρμακοποιού, φαρμακεμπόρου ή φαρμαποθηκαρίου και της λέξεως “φαρμακείον” δια τα φαρμακεία, “φαρμακεμπόρειον” δια τα φαρμακεμπορεία και “φαρμακαποθήκη” δια τας φαρμακαποθήκας. 2. Προκειμένου περι ιδιοσκευασμάτων, επιτρέπεται η διαφήμισις μόνον επί τη βάσει της παρά του υπουργείου Υγιεινής εκδικομένης σχετικής αδείας ελευθέρας κυκλοφορίας και των εν αυτή ενδείξεων χρησιμοπιήσεως των φαρμάκων τούτων».
Παράλληλα ισχύει και το άρθρο 25 του Κώδικα Ελληνικής Φαρμακευτικής Δεοντολογίας (ΠΔ 340/1993) που ορίζει τα κάτωθι « Απαγορεύεται ρητώς, η δια των μέσων μαζικής και επικοινωνίας ή με άλλο μέσο διαφήμιση των φαρμάκων ή φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων η προβολή για την προσέλκυση πελατείας διαφημιστικών μηνυμάτων που αντιτίθενται στους νόμους και στις διατάξεις του παρόντος Κώδικος Φαρμακευτικής Δεοντολογίας.
Η προβολή και διαφήμιση δραστηριοτήτων που αναπτύσσει το φαρμακείο, με την δημιουργία ειδικών τμημάτων και Καλλυντικών και κυρίως διαιτητικών, ορθοπεδικών ειδών, προϊόντων υγιεινής και υγιεινής διατροφής που χαρακτηρίζονται γενικά παραφαρμακευτικές δραστηριότητες και συνιστούν τομείς ιδιαίτερης εξειδίκευσης του φαρμακοποιού δεν συνιστά αντιδεοντολογική συμπεριφορά, εφ` όσον δεν αναφέρεται και στις καθαρώς φαρμακευτικές υπηρεσίες που παρέχει το φαρμακείο.
Επίσης η παροχή υγειονομικών υπηρεσιών προς το κοινό από τον ίδιο τον φαρμακοποιό, εφ` όσον αυτός έχει εξειδίκευση σε κάποιον τομέα της Υγείας και η διαφήμιση της παροχής αυτών των υπηρεσιών δεν συνιστά αντιδεοντολογική συμπεριφορά.»
Ελένη Κλουκινιώτη