Η έκφραση γνώμης, συμπεράσματος ή κρίσης για το πρόσωπο κάποιου εντάσσεται στην έννοια του «γεγονότος» της συκοφαντικής δυσφήμησης ή της ψευδορκίας;

Για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης ή της δυσφήμησης και συγκεκριμένα για να συντρέξει η προσβολή της τιμής και της υπόληψης ενός προσώπου απαιτείται ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος ενώπιον τρίτου και δεν αποτελεί γεγονός η έκφραση γνώμης ή συμπεράσματος ή αξιολογικής κρίσης για το πρόσωπο κάποιου (Α. Αριστοτέλης Χαραλαμπάκης, ΠΚ, άρθρο 362, σελ. 2917). Επιπλέον, για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της δυσφήμησης απαιτείται γνώση του δράστη ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν ενώπιον τρίτου γεγονός είναι κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει ενώπιον τρίτου το βλαπτικό για άλλον γεγονός. Η τέλεση του αδικήματος αποκλείεται εφόσον ο δράστης πιστεύει ότι το γεγονός είναι αληθές (δεν στοιχειοθετείται σε αυτή την περίπτωση το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης – ΑΠ 1159/1991 ΕλλΔνη 1991, 1561). Ομοίως, ούτε το αδίκημα της ψευδορκίας στοιχειοθετείται κατ’ άρθρο 224 ΠΚ, καθώς για να στοιχειοθετηθεί απαιτείται η κατάθεση ψευδών γεγονότων και περιστατικών. Όπως όμως έχει κριθεί στα γεγονότα/περιστατικά δεν εντάσσονται οι κρίσεις, γνώμες ή πεποιθήσεις (ΑΠ 258/1992 ΠοινΧρ 1992, 425, ΣυμβΑΠ 830/2004 ΠοινΧρ 2005, 318). Επίσης, αν ο μάρτυρας δεν γνώριζε την αλήθεια και θεωρούσε ότι καταθέτει τα αληθή γεγονότα, θα μείνει ατιμώρητος ελλείψει δόλου (Δέδες, ΝοΒ 1975, 1132-1133).

Λένα Πολύζου, δικηγόρος,

Email: info@efotopoulou.gr