Η επιδιόρθωση γκαραζόπορτας συνιστά κοινόχρηστη δαπάνη εφόσον τη χρησιμοποιούν μόνο όσοι έχουν οριζόντια ιδιοκτησία σε θέσεις στάθμευσης εντός του γκαράζ και όχι όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας;

Αφετηρία για την απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι καταρχήν ο Κανονισμός της πολυκατοικίας, ο οποίος έχει δεσμευτική ισχύ για τα συμβαλλόμενα μέρη της πολυκατοικίας. Θα πρέπει επομένως να διακρίνουμε: εάν  στον υπόγειο χώρο του γκαράζ υπάρχει πρόσβαση  σε κοινόκτητους- κοινόχρηστους  χώρους της πολυκατοικίας , όπως είναι επί παραδείγματι το λεβητοστάσιο, ή ο υπόγειος χώρος του γκαράζ έχει συμφωνηθεί βάσει του Κανονισμού ως κοινόκτητος , παρά το γεγονός ότι εντός αυτού μπορεί να έχουν συσταθεί οριζόντιες ιδιοκτησίες επί θέσεων στάθμευσης,  τότε στην δαπάνη επιδιόρθωσης της γκαραζόπορτας θα πρέπει να μετέχουν όλοι οι ένοικοι, ανεξαρτήτως εάν χρησιμοποιούν το γκαράζ, ή αν δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό μέσω του ηλεκτρονικού τηλεχειριστηρίου διότι και σύμφωνα με τα κρατούντα στην νομολογία  οι συνιδιοκτήτες υποχρεούνται να συνεισφέρουν άπαντες στα κοινά βάρη της πολυκατοικίας. Τέτοια βάρη είναι τα αφορώντα στη συντήρηση και επισκευή των κοινοχρήστων και κοινοκτήτων μερών (ΑΠ ΟΛ 23/2000, ΕΦΑΘ 5736/1996, ΕΦΑΘ 1313/2007). Επιπλέον η γκαραζόπορτα έχει χαρακτηρισθεί και από τη νομολογία ως κοινή θύρα (ΕΦ ΑΘ 5912/2010).

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, αν από το Κανονισμό  η είσοδος υπογείου γκαράζ δεν έχει περιληφθεί στους κοινόκτητους  χώρους τότε η επιδιόρθωσή της δεν συνιστά κοινόχρηστη δαπάνη και θα πρέπει να επιβαρυνθούν μόνο οι εξυπηρετούμενοι. Άλλωστε οι είσοδοι  οικοδομών δεν περιλαμβάνονται στην ενδεικτική απαρίθμηση του νόμου για τα κοινόχρηστα και κοινόκτητα μέρη , η οποία απαρίθμηση είναι ενδεικτική και όχι περιοριστική, επομένως οποιαδήποτε αντίθετη πρόβλεψη στον Κανονισμό είναι  επιτρεπτή (Βασίλης Τσούμας « Οριζόντια και κάθετη ιδιοκτησία», εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη).

Κατερίνα Μπασιαρίδου

Δικηγόρος

info@efotopoulou.gr