Υιοθεσία τέκνου από το σύζυγο της φυσικής μητέρας παρά την ύπαρξη ποινικής καταδίκης

Στην υπ’ αριθμ. 2324/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών  (Δνη 2006.616), το Δικαστήριο αυτό έκανε δεκτή αίτηση υιοθεσίας (η οποία είχε απορριφθεί στον πρώτο βαθμό, λόγω μίας και μοναδικής ποινικής καταδίκης του αιτούντος υποψήφιου θετού γονέα),

βασιζόμενο στη διασφάλιση της σωματικής, ψυχοδιανοητικής και ηθικής ανάπτυξης του ανηλίκου τέκνου, το οποίο αναγνώριζε μόνον αυτό ως πατέρα του, καθώς το μεγάλωνε από τη βρεφική του ηλικία.

Συγκεκριμένα, κρίθηκε με την ανωτέρω απόφαση ότι «το προς υιοθεσία ανήλικο ζει από τότε συνεχώς με τον αιτούντα ο οποίος το ανατρέφει καθόλα ως δικό του τέκνο με μεγάλη αγάπη, στοργή και αφοσίωση … Όπως αξιολογεί η κοινωνική λειτουργός “Ο αιτών η σύζυγος του και ο γιος της Β. αποτελούν ήδη ένα υγιές οικογενειακό σύστημα με έντονους συνεκτικούς δεσμούς έχοντας καταλάβει ο καθένας τους μέσα σε αυτό τον δικό του ρόλο και το δικό χώρο”. Με βάση τα παραπάνω καθίσταται πλέον φανερό ότι έχει δημιουργηθεί ήδη μεταξύ του υιοθετούντος και του προς υιοθεσία τέκνου ισχυρός συναισθηματικός δεσμός πατρός προς τέκνο, εις τρόπον τέτοιο ώστε η τυχόν απαγόρευση της υιοθεσίας του και η μη πλήρης ένταξή του στο οικογενειακό περιβάλλον, όπως ήδη θεωρεί αυτό τον εκκαλούντα και την οικία του, να έχει για την ψυχική και σωματική του υγεία αλλά και την εν γένει εξέλιξή του, επιβλαβή αποτελέσματα, μη δυνάμενα να προβλεφθούν και τούτο ανεξάρτητα από το γεγονός ότι και για τον αιτούντα θα προκαλούσε η διάσπαση του δεσμού αυτού, ψυχικό και συναισθηματικό μαρασμό. Άλλωστε το ανωτέρω ανήλικο είναι φυσικό τέκνο της συζύγου του αιτούντος και ο ίδιος θεωρείται πλέον εν τοις πράγμασιν (de facto) πατήρ αυτού, η δε άρνηση της υιοθεσίας του και από αυτόν, μόνο προβλήματα θα δημιουργούσε εις την οικογένειά του αφού αυτό θα είναι παιδί της συζύγου του, θα ζει και θα μεγαλώνει μαζί του και όμως μεταξύ τους, θα είναι τυπικά πάντα ξένοι. Κατόπιν αυτών των ανωτέρω, φανερό καθίσταται πλέον το συμφέρον του ως άνω ανηλίκου, ηλικίας ήδη δέκα και πλέον ετών για την υιοθεσία του από τον αιτούντα, την οποία το ίδιο πολύ την επιθυμεί, αφού μόνο αυτόν αναγνωρίζει ως πατέρα του. Το πρωτόδικο δικαστήριο το οποίο έκρινε αντίθετα προς τα ανωτέρω, με το ότι λόγω μιας και μοναδικής ποινικής καταδίκης του αιτούντος με τριετή αναστολή η οποία παρήλθε, για ψευδορκία, συκοφαντική δυσφήμιση κλπ, δεν εξασφαλίζεται η σωματική και ψυχοδιανοητική και ηθική ανάπτυξη του ανηλίκου παραβλέπον ότι στην προκειμένη περίπτωση ο αιτών είναι ο σύζυγος της φυσικής του μητέρας ότι αυτό δεν απομακρύνεται από κοντά της για να παραδοθεί σε τρίτους, ότι ο αιτών το διατρέφει σχεδόν από την βρεφική του ηλικία ως δικό του τέκνο, ότι μεταξύ τους έχει δημιουργηθεί ψυχικός και συναισθηματικός δεσμός και ότι πάντα τα ανωτέρω συνιστούν σπουδαίο λόγο που δικαιολογούν και καθιστούν συμφέροντα για τον ανήλικο την υιοθεσία του από αυτόν που ήδη αποδέχεται ως πατέρα του …».

Μαρία Τζαβέλα

Δικηγόρος, LL.M.

E-mail: info@efotopoulou.gr