Λήψη υπόψη κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων – και μετά τις τροποποιήσεις που επέφερε ο Ν. 4335/2015 – ενόρκων βεβαιώσεων που ελήφθησαν χωρίς κλήτευση του αντιδίκου
Κατά το άρθρο 687 παρ. 1 ΚΠολΔ «Σε εξαιρετικά κατεπείγουσες περιπτώσεις ή όταν επίκειται άμεσος κίνδυνος, το δικαστήριο μπορεί να συζητήσει την αίτηση χωρίς να κλητεύσει εκείνον κατά του οποίου απευθύνεται», κατά τη διάταξη του άρθρου 690 παρ. 1 ΚΠολΔ «Σε υποθέσεις που αφορούν ασφαλιστικά μέτρα αρκεί η πιθανολόγηση των ισχυρισμών», ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 691 παρ. 1 του αυτού Κώδικα, που εισάγει στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων εν μέρει το ανακριτικό σύστημα, συνδυαζόμενο πάντως και με το συζητητικό σύστημα (άρθρο 106 ΚΠολΔ), «Το δικαστήριο μπορεί και αυτεπαγγέλτως να συγκεντρώσει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για το σχηματισμό της κρίσης του».
Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, γινόταν δεκτό υπό το προϊσχύσαν καθεστώς[1], ήτοι προ των τροποποιήσεων που επέφερε ο Ν. 4335/2015 στο δίκαιο των ενόρκων βεβαιώσεων (421-424 ΚΠολΔ), ότι εκ των ως άνω σαφώς συνάγεται ότι στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων είναι επιτρεπτή η λήψη υπόψη ένορκων βεβαιώσεων ανεξάρτητα από το αν έχει προηγουμένως κληθεί να παραστεί κατά τη σύνταξή τους ο αντίδικος του επιμεληθέντος τη σύνταξή τους, αφού αυτό επιβάλλει η ταχύτητα της όλης διαδικασίας που αποσκοπεί στην παροχή προσωρινής μόνον δικαστικής προστασίας με την έκδοση απόφασης προσωρινής αντίστοιχα ισχύος κατά το άρθρο 695 ΚΠολΔ. Έτσι, αντισταθμίζεται και ο όποιος κίνδυνος από τη σύνταξη ενόρκων βεβαιώσεων για να χρησιμοποιηθούν σε δίκη ασφαλιστικών μέτρων χωρίς να έχει προηγηθεί η κλήση του αντιδίκου. Το ίδιο ισχύει και στις υποθέσεις οριστικής δικαστικής προστασίας, που για λόγους ταχύτητας, μολονότι δεν αφορούν στη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, δικάζονται κατά την αντίστοιχη διαδικασία, αφού με διαφορετική άποψη φαλκιδεύεται ο σκοπός της παραπομπής τους στη διαδικασία αυτή. Μάλιστα η παραπάνω άποψη ενισχύεται στο πλαίσιο της από 25.10.1980 Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης και από τις ρυθμίσεις των άρθρων 14 και 15 αυτής, που καθιερώνουν σε ειδικότερα θέματα την ελεύθερη απόδειξη.
Οι ανωτέρω παραδοχές περί λήψεως υπόψη, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ενόρκων βεβαιώσεων που ελήφθησαν χωρίς κλήτευση του καθ’ ου, γίνεται δεκτό τόσο σε θεωρητικό[2] όσο και σε νομολογιακό επίπεδο[3], πως εξακολουθούν να ισχύουν και υπό το Νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ήτοι μετά τις τροποποιήσεις που χώρησαν με τον Ν. 4335/2015.
Εμμανουέλα Μανωλιδάκη, δικηγόρος
info@efotopoulou.gr
[1] Βλ. ΜονΠρΚαβ 305/2015, ΜονΠρΚεφαλ 236/2012, ΜονΠρΧαν 36/2012, ΑΠ 1857/2011, ΕιρΡοδ 35/2006, ΜονΠρΛαρ 2848/2001, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ. Η ΕιρΡοδ 35/2006 με περαιτέρω παραπομπές σε ΑΠ 500/1975, ΕΕΝ 25, σελ. 50, Τζίφρας ΕΕΝ 37, σελ. 117, Ν. Αποστολόπουλος, Δ1, σελ. 336, Β. Παππάς, ΕΕΝ 33, σελ. 436, ΑΠ 112/1971, ΕΕΝ 38, σελ. 321, ΑΠ 634/1970, ΝοΒ 19, σελ. 40, ΕφΘεσσ 425/72, ΑρχΝ ΚΓ, σελ. 696, ΕιρΣπ 195/1971, Αρμ 25, σελ. 837. Βλ. επίσης Β. Α. Βαθρακοκοίλη, Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, Ερμηνευτική-Νομολογιακή Ανάλυση (κατ’ άρθρο), Τόμος Δ΄, Άρθρα 682-903, Αθήνα 1996, σελ. 88-89 (υπό άρθρο 690) με παραπομπές σε παλαιότερη νομολογία. Βλ. όμως contra ΜονΠρΠειρ 8/2016, ΤΝΠ ΔΣΑ.
[2] Βλ. Χ. Απαλαγάκη, Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, Ερμηνεία κατ’ άρθρο, Άρθρα 591-1054, Νομική Βιβλιοθήκη, 4η έκδοση, 2016, σελ. 1869 (υπό άρθρο 687) και σελ. 1874 (υπό άρθρο 690): «Ενόψει της παρούσας διάταξης [687 ΚΠολΔ], επιτρεπτή είναι στην παρούσα διαδικασία και η λήψη υπόψη ενόρκων βεβαιώσεων που λήφθηκαν χωρίς κλήτευση του καθ’ ου η αίτηση, οι οποίες εκτιμώνται ως δικαστικά τεκμήρια».
[3] Βλ. ΜΠΑ 4562/2017 (αδημ.).