Μη καταχρηστική συμπεριφορά οι αλλεπάλληλες επισκέψεις του ενάγοντος σε πολλούς ιατρούς και ελεύθερη η παρ’ αυτού επιλογή του θεράποντος ιατρού, της θεραπευτικής μεθόδου και του νοσοκομείου (δημοσίου ή ιδιωτικού) όπου θα νοσηλευθεί προς αντιμετώπιση της σωματικής βλάβης που του προξένησε ο εναγόμενος

Σε περίπτωση ιατρικού σφάλματος, η κατ’ άρθρο 914 ΑΚ ζημία συνίσταται στη ζημία που επέρχεται στην περιουσία του παθόντος ως απότοκος της βλάβης του σώματος ή της υγείας του και περιλαμβάνει οπωσδήποτε τα νοσήλια και τις δαπάνες θεραπείας. Στην έννοια των νοσηλίων εμπίπτουν οι δαπάνες που ήταν αναγκαίες για τη διάσωση και την αποκατάσταση της υγείας του παθόντος, ακόμη και αν η μέθοδος θεραπείας που ακολουθήθηκε ήταν πολυδάπανη. Στις εν λόγω δαπάνες, δε, εντάσσονται οι αμοιβές ιατρών και αποκλειστικών νοσοκόμων απασχολουμένων είτε σε νοσοκομείο είτε στο σπίτι του ασθενούς, οι δαπάνες παραμονής σε νοσοκομείο ή κλινική, οι δαπάνες αγοράς φαρμάκων και ορθοπεδικών ειδών, διεξαγωγής παρακλινικών εξετάσεων και φυσιοθεραπείας, αγοράς βελτιωμένης ή ειδικής τροφής και ειδικού αναπηρικού αμαξιδίου (βλ. ΕφΛαρ 591/1995, ΕπΣυγκΔ 1996.179), καθώς και κάθε εν γένει δαπάνη που, κατά τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, είναι αναγκαία για την αποκατάσταση της υγείας ή τη διατήρηση στη ζωή του παθόντος, ανεξάρτητα από το ύψος αυτής (ενν. της δαπάνης).

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, όπως γίνεται δεκτό, η επιλογή του θεράποντος ιατρού, του νοσοκομείου (δημοσίου ή ιδιωτικού), του θεραπευτικού ιδρύματος ή της κλινικής και της θεραπευτικής μεθόδου είναι ελεύθερη και ανήκει στον ίδιο τον ζημιούμενο. Επομένως, ο εξ αδικοπραξίας παθών δεν είναι υποχρεωμένος να προβαίνει στην εν λόγω επιλογή με κριτήριο την, κατά το δυνατόν, μη επιβάρυνση του μελλοντικώς υποχρέου σε αποζημίωση με δαπάνες νοσηλείας και θεραπείας. Τούτο ερείδεται στο γεγονός ότι ο περιορισμός της ζημίας του παθόντος, η οποία αργότερα θα καλυφθεί από τον αδικοπραγήσαντα, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερης αξίας ή σημασίας σε σχέση με το δικαίωμα του παθόντος να προστατέψει τα αγαθά της σωματικής ακεραιότητας, της υγείας και της ζωής του (βλ. ενδεικτικώς ΑΠ 634/2010, ΕφΑθ 5508/1993, ΕφΑθ 3252/1991, ΕφΑθ 10667/1990).

Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως έχει δεχθεί η ΕφΘεσσαλ 1905/2006, «δεν συνιστούν καταχρηστική συμπεριφορά οι αλλεπάλληλες επισκέψεις της ενάγουσας σε πολλούς γιατρούς προς αντιμετώπιση της σωματικής βλάβης την οποία της προξένησαν οι εναγόμενοι, ενόψει και του ότι αυτοί δεν την είχαν ενημερώσει εξαρχής για την ενδεδειγμένη θεραπεία (διορθωτική επέμβαση). (…) Οι αλλεπάλληλες επισκέψεις της σε πολλούς γιατρούς σε διάφορες πόλεις ανά την Ελλάδα (…), με συνέπεια να υποβληθεί σε δαπάνες, ενόψει και του ότι το εναγόμενο δεν την είχε ενημερώσει εξαρχής για την ενδεδειγμένη θεραπεία (διορθωτική επέμβαση), δεν συνιστά υπερβολή και κατάχρηση (…)».

Συμπληρωματικά, λεκτέον ότι, πέραν των ανωτέρω κονδυλίων για την αποκατάσταση της συνιστάμενης σε νοσήλια και δαπάνες θεραπείας ζημίας του παθόντος, ο τελευταίος έχει δικαίωμα να αιτηθεί την αποκατάσταση και κάθε άλλης ήδη επελθούσης ζημίας, δηλαδή κάθε οφειλόμενης στη βλάβη του σώματος ή της υγείας του θετικής ή αποθετικής ζημίας που υπέστη, η οποία ανάγεται στο παρελθόν και δη στο μεσολαβήσαν μεταξύ της ανωτέρω βλάβης της υγείας του και της ασκήσεως της αγωγής χρονικό διάστημα. Εξ ετέρου, όπως γίνεται δεκτό από τη θεωρία και τη νομολογία, η ζημία του παθόντος επέρχεται άμα τη γενέσει της ανάγκης για νοσήλια και δαπάνες θεραπείας, ανεξαρτήτως αν τα σχετικά ποσά έχουν ήδη καταβληθεί ή όχι.

Ανδρέας Ματσακάς

LL.M. Ποινικών Επιστημών

Advanced LL.M. Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

E-mail: info@efotopoulou.gr