Ο εκτελεστός χαρακτήρας της ανακλητικής πράξης
Κατά γενική αρχή του διοικητικού δικαίου η Διοίκηση δεν μπορεί να ανακαλεί ακόμη και τις παράνομες πράξεις της, εφ’ όσον πέρασε πολύς χρόνος από την έκδοσή τους και δημιουργήθηκε πραγματική εξ υποκειμένου κατάσταση υπέρ του διοικούμενου, της οποίας επιβάλλεται η περαιτέρω έννομη προστασία, εκτός αν, παρά την πάροδο μακρού χρόνου, συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος που επιβάλλουν την ανάκληση των παραπάνω πράξεων ή αν η Διοίκηση παρασύρθηκε στην έκδοση τους από απατηλή ενέργεια αυτού που ωφελήθηκε, οπότε δεν έχει εφαρμογή αυτή η αρχή (ΣΤΕ 226/86, 2149/1987, 3397/1987).
Σημαντικό εν προκειμένω είναι κατά πόσο παρουσιάζει εκτελεστότητα η ανακλητική πράξη. Εν προκειμένω η ΣτΕ 840/1991 (ΤΝΠ ΔΣΑ Ισοκράτης) έχει κρίνει ότι η ανακλητική πράξη έχει εκτελεστό χαρακτήρα και ειδικότερα έχει σημειώσει «επειδή με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται ότι κατά παράβαση του νόμου έγινε δεκτή με την προσβαλλόμενη πράξη η προσφυγή των παρεμβαινόντων, ενώ αυτή ήταν απαράδεκτη, γιατί η νομαρχιακή απόφαση κατά της οποίας στρεφόταν δεν ήταν εκτελεστή διοικητική πράξη, λόγω του ότι διέτασσε την ανασύνταξη της πράξεως προσκυρώσεως και αναλογισμού αποζημιώσεως. Ο λόγος όμως αυτός ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί η νομαρχιακή απόφαση, κατά της οποίας στρεφόταν η προσφυγή, ήταν, όπως προαναφέρθηκε, πράξη ανακλητική προηγούμενης αποφάσεως με εκτελεστό χαρακτήρα, της πράξεως δηλαδή με την οποία είχε ακυρωθεί η πράξη προσκυρώσεως και αναλογισμού και ήταν, συνεπώς και αυτή εκτελεστή διοικητική πράξη.».
Ελένη Κλουκινιώτη