Ο θεσμός της προίκας στο βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο
Κατά τις διατάξεις του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου, οι οποίες ίσχυαν μέχρι την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα [ν. 30 Κ (512) Βασ. 117 (19.2) ν. μον. παρ. 13 Κ (5.13) ν. 13 παρ. 3 Π (23.5) Νεαρ. Λέοντος 20 και Νεαρ. Ιουστιν. 91 κεφ. Α] και οι οποίες, κατά το άρθρο 78 του ΕισΝΑΚ, εφαρμόζονται σε προίκες που είχαν συσταθεί πριν από την ισχύ του ΑΚ, κύριος προικώου αδιατίμητου ακινήτου κατά τη διάρκεια του γάμου είναι ο προικολήπτης σύζυγος, μετά, δε, το θάνατο αυτού η κυριότητα περιέρχεται αυτοδικαίως στην επιζώσα σύζυγο, χάριν της οποίας η προίκα είχε συσταθεί. Αν ο προικοδότης δεν είναι κύριος ή το προικοσυμβόλαιο έχει κάποιο άλλο εσωτερικό ελάττωμα που αποκλείει την κτήση της κυριότητας, ο προικοδότης δεν καθίσταται κύριος. Σε περίπτωση θανάτου της υπέρ ης η προίκα συζύγου, το αδιατίμητο ακίνητο, από το θάνατό της, αποβάλλει την προικώα ιδιότητά του και εξερχόμενο της κυριότητας του συζύγου προικολήπτη, περιέρχεται στους κληρονόμους της συζύγου ως κληρονομιαία αυτής περιουσία (βλ. ΑΠ 970/2007 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), (638/2016 ΑΠ NOMOS).
Έλενα Ψαρρού
Δικηγόρος