Περιεχόμενο δήλωσης τρίτου κατ’ άρθρο 985 ΚΠολΔ
Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 985 παρ. 1, 3 εδ. α` και 986 εδ. α` ΚΠολΔ προκύπτει ότι σε περίπτωση κατάσχεσης στα χέρια τρίτου, ο τρίτος οφείλει μέσα σε οκτώ ημέρες από την επίδοση του κατασχετηρίου, να δηλώσει εάν υπάρχει η απαίτηση στα χέρια του και αν επιβλήθηκε στα χέρια του άλλη κατάσχεση και συνάμα να αναφέρει ποιος την επέβαλε και για ποιο ποσό, ενώ μέσα σε τριάντα ημέρες από την ανωτέρω δήλωση, ο κατασχών έχει δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή. Αν η δήλωση είναι ανακριβής (ανειλικρινής), ο τρίτος ευθύνεται σε αποζημίωση του κατασχόντος. Η ως άνω δήλωση συνιστά υποχρέωση του τρίτου («οφείλει να δηλώσει») που καθιερώνεται από το νόμο, προς ειλικρινή απάντηση έναντι του κατασχόντος, για τη διασφάλιση της έννομης τάξης, η οποία υποχρέωση, έρεισμα έχει το γενικό κοινωνικό καθήκον έναντι της έννομης τάξης και είναι ανάλογη προς την υποχρέωση οποιουδήποτε που καλείται να εξεταστεί ως μάρτυρας (398 ΚΠολΔ, 209 ΚΠΔ). Η υποχρέωση αυτή δεν εκτείνεται μόνο στην απλή δήλωση περί του αν υφίσταται η απαίτηση, αλλά επεκτείνεται και στην υποχρέωση παροχής πληροφοριών στον κατασχόντα και επιβάλλει σαφή και ειλικρινή «εξήγηση» του τρίτου για τις σχέσεις του με τον καθού η εκτέλεση. Ειδικότερα: α) η δήλωση πρέπει να είναι ειλικρινής, σαφής και ορισμένη, ώστε να προκύπτει η τυχόν υποχρέωση του τρίτου, β) επί διαρκών σχέσεων, ο τρίτος πρέπει, αφενός μεν να προσδιορίζει το χρόνο παύσης του δεσμού του με τον καθ’ ου η εκτέλεση (οφειλέτη), αφετέρου δε οφείλει να εκτιμήσει και εκθέσει όλα εκείνα τα ουσιώδη περιστατικά που είναι ικανά να βοηθήσουν και προσανατολίσουν τον κατασχόντα στην ικανοποίηση απαιτήσεώς του, γ) σε περίπτωση κατασχέσεως μέλλουσας ή υπό αίρεση απαιτήσεώς, οπότε ο τρίτος συνήθως βρίσκεται σε αδυναμία να «εξηγηθεί σαφώς» και να εκθέσει με λεπτομέρεια τη μελλοντική πορεία της απαιτήσεώς, και πάλι δεν απαλλάσσεται από την υποχρέωση υποβολής δηλώσεως, αφού, στην περίπτωση αυτή, η δήλωσή του είναι δυνατόν να είναι αρνητική ως προς την ενεστώσα οφειλή και θετική ως προς τη μελλοντική και να παρέχει τη διαβεβαίωση ότι θα παρακρατήσει ο,τιδήποτε προκύψει στο μέλλον υπέρ του καθ’ου η κατάσχεση και δ) σε περίπτωση που ο τρίτος, λόγω της πολυπλοκότητας των σχέσεων και συναλλαγών του με τον οφειλέτη (καθ’ου η κατάσχεση), αδυνατεί προς το παρόν να εξαγάγει συμπεράσματα, οφείλει να εκθέσει τα περιστατικά που θεμελιώνουν την αδυναμία του, άλλως κινδυνεύει η δήλωσή του να θεωρηθεί ως ανακριβής και να υποχρεωθεί σε αποζημίωση (Βλ. I. Μπρίνια, «Αναγκαστική Εκτέλεσης, εκδ.1980, σελ. 1378-1380, Β. Βαθρακοκοίλη, Ερμηνεία ΚΠολΔ, εκδ. 1997, σελ. 93-94, ΕφΑΘ 5740/2011, ΔΕΕ 2012, σ.131, 5139/2015 ΕιρΑθ).
Λένα Πολύζου, δικηγόρος,