Ποια η θέση του επικαρπωτή στη δίκη διανομής
Κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων: α) 785, 795 επ., 1113 και 1142 επ. ΑΚ, το δικαίωμα λύσεως της κοινωνίας, μορφή της οποίας αποτελεί και η συγκυριότητα, έχον ως βάση στην περίπτωση αυτήν τη συγκυριότητα, ανήκει μόνο στους κοινωνούς-συγκυρίους, μεταξύ των οποίων και ο ψιλός κύριος, όχι όμως και στον επικαρπωτή, αφού αυτός δεν είναι συγκύριος του κοινού[1], β) 76, 79, 81 επ., 89,478 και 491 ΚΠολΔ, στη δίκη διανομής προσεπικαλείται υποχρεωτικά, με ποινή απαραδέκτου της σχετικής αγωγής, και ο επικαρπωτής του κοινού, ο οποίος, ανεξαρτήτως παρεμβάσεως του ή μη, καθίσταται αναγκαίος ομόδικος και έχει δικαίωμα ασκήσεως κύριας παρεμβάσεως, γ) 1171 ΑΚ, 480, 480Α, 484 § 1 και 493 ΚΠολΔ, η επικαρπία σε ιδανικό μερίδιο του κοινού ακινήτου, αν χωρήσει αυτούσια διανομή του, περιορίζεται στα μερίδια, τα οποία περιέρχονται με τη διανομή στον κοινωνό – ψιλό κύριο, ενώ στην περίπτωση πωλήσεως του κοινού με πλειστηριασμό, (οπότε μετατρέπεται η επικαρπία πράγματος σε επικαρπία απαιτήσεως, δηλαδή στην εν λόγω περίπτωση επέρχεται ex lege μετατροπή της επικαρπίας πράγματος σε επικαρπία απαιτήσεως), αντικείμενο της καθίσταται αυτοδικαίως το ποσό του πλειστηριάσματος, το οποίο αντιστοιχεί στο βεβαρημένο ιδανικό μερίδιο και δ) 1172, 1179 § 1 και 1180 ΑΚ, στην ανωτέρω περίπτωση μεταφοράς της επικαρπίας στο ποσό του πλειστηριάσματος, το οποίο αναλογεί στο βεβαρημένο ιδανικό μερίδιο, τα δικαιώματα του επικαρπωτή συνίστανται στην από κοινού με το ψιλό κύριο είσπραξη του αναλογούντος ποσού πλειστηριάσματος, στον προσδιορισμό του είδους της ασφαλούς και έντοκης τοποθετήσεως των χρημάτων αυτών και στην είσπραξη των τόκων τους ή στη διάθεση τους για την αντικατάσταση του πράγματος.
Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος
[1] (ΕφΑΘ 32/2009 ΕλλΔνη 2009)