Στην περίπτωση της νόμιμης εκχώρησης του άρθρου 30 § 3 ΚΕΔΕ, δεν απαιτείται αναγγελία της απαίτησης για την απόκτηση των δικαιωμάτων του εκδοχέα, δεδομένου ότι αυτά αποκτώνται από μόνη την κοινοποίηση του κατασχετήριου εγγράφου

Από τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 30 του ν.δ. 356/1974 (Κώδικας Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων: ΚΕΔΕ) προκύπτει ότι από την ημέρα κοινοποίησης του κατασχετήριου εγγράφου στον τρίτο δεν μπορεί αυτός να αποδώσει στον οφειλέτη του Δημοσίου τα κατασχεθέντα χρήματα ή πράγματα, η δε κατάσχεση επιφέρει αυτοδικαίως τα αποτελέσματα της ανα­γκαστικής εκχώρησης. Σύμφωνα με το άρθρο 32 § 1 εδ. α` ΚΕΔΕ, εάν ο τρίτος ουδέν οφείλει ή δεν οφείλει όλα τα αναφερόμενα στο κατασχετήριο έγγραφο χρήματα ή και άλλα πράγματα ή δεν υποχρεούται στην άμεση απόδοση τους, εξαιτίας των υφισταμένων μεταξύ αυτού και του οφειλέτη συμφωνιών ή εξαιτίας άλλου νόμιμου λόγου, τότε οφείλει να δηλώσει αυτό εντός οκτώ ημερών από την επίδοση του κατασχετηρίου εγγράφου, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 33 § 1 ΚΕΔΕ σε περίπτωση μη δήλωσης ή εκπρόθεσμης δήλωσης ή μη τήρησης του προβλεπόμενου τύπου, θεωρείται πλέον κατ` αμάχητο τεκμήριο οφειλέτης του Δημοσίου για το σύνολο της απαίτησης (ΑΠ 1383/2012 ΤΝΠ-Νόμος). Στην εκχώρηση εκ του νόμου, όπως είναι αυτή του άρθρου 30 § 3 ΚΕΔΕ (πρβλ. ΑΠ 161/2011 ΝοΒ 2011.1253), εφαρμόζονται αναλογικά οι διατάξεις για τη συμβατική εκχώρηση, εφόσον προσαρμόζονται στη φύση και στο σκοπό της (ΕφΑΘ 12692/1989 ΕλλΔνη 1991. 131, Απ. Γεωργιάδης «Ενοχικό Δίκαιο Γενικό Μέρος», έκδ. 1999, § 42, σ. 406, πλαγιαρ. 5, Γ. Γεωργιάδης σε Απ. Γεωργιάδη «Σύντομη Ερμηνεία του Αστικού Κώδικα», τ. Ι, άρθ. 455, σ. 925, πλαγιαρ. 3). Εξάλλου, όπως σαφώς συνάγεται από τα άρθρα 455 και 460 έως 462 ΑΚ, μετά την αναγγελία της εκχώρησης από τον εκδοχέα στον εκχωρηθέντα οφειλέτη ανακόπτεται κάθε δεσμός του τελευταίου προς τον εκχωρητή, η εκχωρηθείσα απαίτηση αποκτάται από τον αναγγείλαντα την εκχώρηση εκδοχέα (ο οποίος καθίσταται ειδικός διάδοχος του εκχωρητή, βλ. Μ. Σταθόπουλο «Γενικό Ενοχικό Δίκαιο», γ` έκδ., § 27, σ. 604), που δικαιούται έκτοτε μόνος αυτός να επιδιώξει δικαστικώς την είσπραξη της και ο εκχωρητής αποξενώνεται από την εκχωρηθείσα απαίτηση μη δικαιούμενος πλέον να επιληφθεί αυτής ούτε συνεπώς να επιδιώξει δικαστικώς την αναγνώριση ή την επιδίκαση της σ` αυτόν (ΑΠ 1108/1996 ΕλλΔνη 1997.1091, ΕφΘεσ 6/2006 Αρμ 2006. 720, ΕφΑΘ 6778/2007 ΔΕΕ 2008. 604, ΕφΘεσ 1878/2002 Αρμ 2004. 550). Στην περίπτωση της νόμιμης εκχώρησης του άρθρου 30 § 3 ΚΕΔΕ, δεν απαιτείται αναγγελία της απαίτησης για την απόκτηση των δικαιωμάτων του εκδοχέα, δεδομένου ότι αυτά αποκτώνται από μόνη την κοινοποίηση του κατασχετήριου εγγράφου (ως προς το ότι στην εκχώρηση εκ του νόμου δεν απαιτείται αναγγελία βλ. ΑΠ 615/1976 ΝοΒ 1977. 8, ΕφΑΘ 1129/2004 ΔΕΕ 2004. 670, Απ. Γεωργιάδης, ό.α., § 42, σ. 418, πλαγιαρ. 45, 686/2014 ΜΠΡ ΗΡΑΚΛ). Επίσης από τις διατάξεις των άρθρων 455 επ., 458 και 462 ΑΚ προκύπτει ότι η απαίτηση του εκχωρητού μεταβιβάζεται όπως είναι στον εκδοχέα, ο οποίος καθίσταται δανειστής και ασκεί στο δικό του όνομα τις αγωγές τις οποίες μπορούσε και ο εκχωρητής να ασκήσει προς ικανοποίησή του, μη δυνάμενος μόνο να επικαλεσθεί προνόμια συνδεόμενα προς το πρόσωπο του εκχωρητού δανειστού. Επί εκχωρήσεως δε, ο οφειλέτης οφείλει να εκπληρώσει την παροχή κατά την έκταση και κατά τον τρόπο, τόπο και χρόνο που υποχρεούτο να εκπληρώσει αυτή (παροχή) και προς τον εκχωρητή. Δηλαδή η εκχώρηση δικαιώματος έχει σαν αποτέλεσμα την συμμεταβίβαση όλων των παρεπομένων δικαιωμάτων με παρακολουθηματικό τρόπο δηλαδή χωρίς να χρειάζεται να γίνει ιδιαίτερη μνεία αυτών. (ΕΑ 459/1993 ΝοΒ 42, 206, Σούρλας ΕρμΑΚ άρθρο 458 αριθ. 20).

Λένα Πολύζου,

δικηγόρος,

Email: info@efotopoulou.gr