Θέση δημοσίου υπαλλήλου σε αυτοδίκαιη αργία

Σύμφωνα με το άρθρο 103 του Υπαλληλικού Κώδικα (του ν. 3528/2007, όπως ισχύει σήμερα μετά την τροποποίηση του ν. 4093/2012), υπό τη συνδρομή συγκεκριμένων και μόνο νομίμων λόγων, μόνιμος δημόσιος υπάλληλος μπορεί να τεθεί σε κατάσταση αυτοδίκαιης αργίας.

Η υπηρεσιακή αυτή μεταβολή, που συνιστά εξαιρετικό διοικητικό μέτρο προσωρινού χαρακτήρα, αφού ο υπάλληλος επανέρχεται στα καθήκοντά του εάν εκλείψει ο λόγος για τον οποίο έχει τεθεί σε αργία, αποσκοπεί στην απομάκρυνση του υπαλλήλου από την ενεργό άσκηση των καθηκόντων του για λόγους δημοσίου συμφέροντος, τόσο της προστασίας της ίδιας της δημόσιας υπηρεσίας και της ομαλής διεξαγωγής της πειθαρχικής διαδικασίας, όσο και του ίδιου του υπαλλήλου. Αν και δεν λύεται η υπαλληλική σχέση με το μέτρο αυτό και δεν συνιστά πειθαρχική ποινή, ούτε θα πρέπει να προδικάζεται ενοχή του υπαλλήλου, ο οποίος τέθηκε σε αργία, εντούτοις εμπεριέχει έντονη ηθική μομφή, αφού παύει με μόνη την έκδοση της διαπιστωτικής πράξης του αρμοδίου για τον διορισμό του υπαλλήλου οργάνου.

Από τις 13-11-2012, επόμενη της ημερομηνίας δημοσίευσης του άρθρου δεύτερου του ν. 4093/2012, που τροποποιεί τους νόμιμους λόγους θέσης δημοσίου υπαλλήλου σε αυτοδίκαιη αργία, πλέον δεν τίθεται μόνο 1) ο υπάλληλος που στερήθηκε την προσωπική του ελευθερία ύστερα από πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια απόφαση ποινικού δικαστηρίου ή ένταλμα προσωρινής κράτησης, καθώς και 2) ο υπάλληλος που του επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης, αλλά επίσης και 3) ο υπάλληλος κατά του οποίου εκδόθηκε ένταλμα προσωρινής κράτησης και έπειτα ήρθη αυτή ή αντικαταστάθηκε με περιοριστικούς όρους, 4) ο υπάλληλος που παραπέμφθηκε αμετακλήτως ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου για κακούργημα ή για τα αδικήματα της κλοπής, υπεξαίρεσης, απάτης, εκβίασης, πλαστογραφίας, δωροδοκίας, καταπίεσης απιστίας περί την υπηρεσία, καθώς και οποιοδήποτε έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή έγκλημα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής, 5) ο υπάλληλος που του επιβλήθηκε η ποινή της προσωρινής παύσης, και τέλος, 6) ο υπάλληλος που έχει παραπεμφθεί στο αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο γα τα παραπτώματα των περιπτώσεων α΄, γ΄, δ΄, ε΄, θ΄, ι΄, ιδ΄, ιη΄, κγ΄, κδ΄, κζ΄ και κθ΄ του άρθρου 107 του Υπαλληλικού Κώδικα.

Κατά της διαπιστωτικής αυτής πράξης θέσης σε αργία, εφόσον δεν προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία δυνατότητα άσκησης προσφυγής ουσίας, ο υπάλληλος μπορεί να αμυνθεί μόνο για λόγους ελλείψεων νομιμότητας της πράξης αυτής και όχι για λόγους ουσίας. Σύμφωνα δε με το άρθρο 1 §1 περ. α΄ του Ν. 702/1977, καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της αιτήσεως αυτής, χωρίς εξέταση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, είναι το Διοικητικό Εφετείο, αφού η εκδίκαση των αιτήσεων ακυρώσεως κατά των ατομικών πράξεων που αφορούν το διορισμό και την εν γένει υπηρεσιακή κατάσταση των (μη ανώτατων) υπαλλήλων του Δημοσίου, των ΟΤΑ και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ υπάγεται στην αρμοδιότητα των Τριμελών Διοικητικών Εφετείων (βλ. ενδεικτικά ΣτΕ 4123/2010, ΣτΕ 327/2012, ΣτΕ 3191/2010, ΣτΕ 1796/2007, ΣτΕ 3511/1995, ΣτΕ 1046/1999, ΣτΕ 1045/1999). Παράλληλα, υπάρχει δυνατότητα αναστολής εκτελέσεως της ανωτέρω πράξης, με σύγχρονο αίτημα προσωρινής διαταγής, εάν πιθανολογείται σοβαρά κίνδυνος βιοπορισμού του υπαλλήλου ή της οικογένειάς του λόγω της μείωσης του μισθού του.

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

E-mail:  info@efotopoulou.gr