Το δικαίωμα κάθε διαδίκου να προτείνει -επικαλούμενος τη σχετική δικονομική συμφωνία περί αποκλεισμού της δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων- την ένσταση της έλλειψης δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων είναι δικονομικό και για το λόγο αυτό δεν υπόκειται στον εκ του άρθρου ΑΚ 281 περιορισμό

Η κατά τα άρθρα 42 και 43 του ΚΠολΔ συμφωνία των διαδίκων περί αποκλεισμού της δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων είναι δικονομική. Ακολούθως, το δικαίωμα κάθε διαδίκου να προτείνει -επικαλούμενος τη σχετική δικονομική σύμβαση- την ένσταση της έλλειψης δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων είναι δικονομικό, και ως εκ τούτου, δεν υπόκειται στον εκ του άρθρου ΑΚ 281 περιορισμό, στον οποίο υπόκειται η άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από κανόνες ουσιαστικού δικαίου. Έτσι, ο ισχυρισμός περί καταχρηστικής άσκησης του παραπάνω δικονομικού δικαιώματος, που προβάλλεται ως αντένσταση κατά της ένστασης περί έλλειψης δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων, δεν ασκεί επιρροή στη δίκη και δεν αποτελεί «πράγματα» υπό την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ. Συνεπώς, είναι απαράδεκτος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δήθεν εσφαλμένως δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι είναι καταχρηστική η άσκηση από τον αναιρεσίβλητο του δικαιώματος να επικαλεσθεί τη σύμβαση περί αποκλεισμού της δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων και να προτείνει, σύμφωνα με τη σύμβαση αυτή, την έλλειψη δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων να δικάσουν την επίδικη αγωγή (Βλ. σχετικά την ΑΠ 37/1989, η οποία επικυρώνει την υπ’ αριθμ. 10773/1988 απόφαση του Εφετείου Αθηνών).

Μπενάκη Βικεντία – Άννα

Δικηγόρος Αθηνών

Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφίας Δικαίου Νομικής Αθηνών

info@efotopoulou.gr