Υπ’ αριθμ. 2814/2018 απόφαση Συμβουλίου της Επικρατείας (Β’ Τμήματος) – δεκτή η αίτηση ακυρώσεως κατά απορριπτικής απόφασης της Προϊσταμένης της ΔΟΥ ΙΖ’ Αθηνών επί αιτήματος του αιτούντος για διαγραφή του από το μητρώο της Φορολογικής Αρχής ως εταίρος εταιρείας περιορισμένης ευθύνης
Το Συμβούλιο της Επικρατείας απασχόλησε πρόσφατα μία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα από νομολογιακής πλευράς περίπτωση άρνησης της Φορολογικής Αρχής να διαγράψει από τα μητρώα της τον αιτούντα – πρώην μέλος εταιρείας περιορισμένης ευθύνης, παρά την ύπαρξη δικαστικής απόφασης που αποφάσιζε την έξοδό του από την Ε.Π.Ε. Η αρμόδια ΔΟΥ αρνείτο να εφαρμόσει τη δικαστική απόφαση και να εκδώσει βεβαίωση μεταβολής εργασιών, επικαλούμενη διάφορους λόγους (μεταξύ των οποίων χρέη της εταιρείας προς το Δημόσιο, φορολογικές παραβάσεις, δήθεν παραπλάνηση του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση κ.ά.), γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα ο αιτών να επιβαρύνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα με μεγάλου ύψους ασφαλιστικές εισφορές προς τον τέως Ο.Α.Ε.Ε., λόγω της μη διαγραφής του από τα μητρώα της Φορολογικής Διοικήσεως.
Ο αιτών προσέφυγε, παραδεκτώς, απευθείας διά αιτήσεως ακυρώσεως που άσκησε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της απόρριψης του αιτήματός του για διαγραφή που εξέδωσε η Προϊσταμένη της ΔΟΥ ΙΖ’ Αθηνών. Η εν λόγω αίτηση ακυρώσεως έγινε δεκτή (υπ’ αρ. 2814/2018 απόφαση του ΣτΕ, υπόθεση του γραφείου μας, χειρισμός υπόθεσης Μαρία Τζαβέλα, βλ. το κείμενο της απόφασης πατώντας εδώ) και το Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη άρνηση της Φορολογικής Αρχής, υποχρεώνοντας την αρμόδια ΔΟΥ να εκδώσει βεβαίωση μεταβολής εργασιών (πιστοποιητικό αποχώρησης του αιτούντος – εταίρου από την εταιρεία περιορισμένης ευθύνης στην οποία και μετείχε), κρίνοντας βάσιμο τον σχετικό λόγο ακυρώσεως, δεδομένου ότι συνέτρεχαν όλες οι σχετικές νόμιμες προϋποθέσεις για την χορήγηση της αιτούμενης βεβαίωσης μεταβολής εργασιών.
Μεταξύ των κρίσιμων νομικών ζητημάτων που εκρινε το Συμβουλίο της Επικρατείας, ήταν και το ζήτημα της φύσης της διαφοράς, η οποία γεννάται από την προσβολή εκ μέρους του αιτούντος της αρνητικής απάντησης της Προϊσταμένης της ΔΟΥ ΙΖ’ Αθηνών επί του αιτήματος διαγραφής του ως εταίρου της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης, παρά την ύπαρξη δικαστικής απόφασης. Το ΣτΕ αποφάνθηκε ότι η εν λόγω διαφορά αποτελεί ακυρωτική διαφορά (και άρα υπαγόμενη στη δική του αρμοδιότητα), καθώς η εν λόγω άρνηση δεν συνάπτεται στενώς και αναγκαίως με σχετική ατομική φορολογική υποχρεώσή του, υπάγεται δε στην αρμοδιότητα του Β’ Τμήματος του ΣτΕ, σύμφωνα με τις περιπτώσεις α’ και β’ της παρ. 1 του άρθρου 2 του π.δ. 361/2001, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 παρ. 1 του π.δ. 334/2003.
Περαιτέρω, έκρινε το Δικαστήριο ότι εν προκειμένω δεν απαιτείτο άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής κατά το άρθρο 63 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Ν. 4174/2013), καθώς η άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής προβλέπεται για την περίπτωση άσκησης προσφυγής ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων (βλ. παρ. 8 άρθρου 63 του Κ.Φ.Δ.) και όχι για την περίπτωση άσκησης αιτήσεως ακυρώσεως, όπως εν προκειμένω (βλ. ΣτΕ 1215/2017).
Μαρία Τζαβέλα
Δικηγόρος, LL.M.
E-mail: info@efotopoulou.gr