Oι αξιώσεις που απορρέουν από σύμβαση εμμίσθου δικηγορικής εντολής με πάγια αντιμισθία δεν υπόκεινται στις αποσβεστικές προθεσμίες του άρθ. 6 παρ. 1 – 2 του Ν. 3198/1955, αφού οι προθεσμίες αυτές αφορούν αποκλειστικά σε σχέση εξαρτημένης εργασίας

Κατά το άρθ. 6 παρ. 1 του Ν. 3198/1955 προβλέπεται ότι: «Πάσα αξίωσις  μισθωτού πηγάζουσα εξ ακύρου καταγγελίας της σχέσεως εργασίας τυγχάνει απαράδεκτος, εφ’ όσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός τριμήνου ανατρεπτικής προθεσμίας από της λύσεως της σχέσεως εργασίας». Στην ανωτέρω διάταξη, ωστόσο, προστέθηκε, δυνάμει του άρθ. 19 του Ν. 435/1976, και β΄ εδάφιο, το οποίο έχει ως εξής: «Η διάταξις της παρούσης εφαρμόζεται μόνον επί καταγγελίας σχέσεως εξηρτημένης εργασίας». Περαιτέρω, στην παρ. 2 του ανωτέρω άρθ. 6 του Ν. 3198/1955 ορίζεται ότι: «Πάσα  αξίωσις μισθωτού περί καταβολής η συμπληρώσεως της κατά το Ν. 2112/1920, ως ετροποποιήθη μεταγενεστέρως, ή το β.δ. της 16/18 Ιουλίου 1920 αποζημιώσεως, τυγχάνει απαράδεκτος, εφ’ όσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ’ ης κατέστη απαιτητή».

Εκ των προρρηθέντων, προκύπτει ότι η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 6 παρ.1 εδ. β΄ του Ν. 3198/1955 επιβάλλεται να εφαρμοσθεί αναλογικώς και στην εξάμηνη προθεσμία της παρ. 2 του ιδίου ως άνω άρθρου, διότι ο δικαιολογητικός λόγος που την υπαγόρευσε, ήτοι ο περιορισμός της προβλεπόμενης αποσβεστικής προθεσμίας σε μόνες τις σχέσεις εξαρτημένης εργασίας, συντρέχει προφανώς και ως προς την αξίωση καταβολής ή συμπληρώσεως της οφειλόμενης αποζημιώσεως.

Ως εκ τούτου, οι αξιώσεις που απορρέουν από σύμβαση εμμίσθου δικηγορικής εντολής με πάγια αντιμισθία δεν υπόκεινται στις αποσβεστικές προθεσμίες του άρθ. 6 παρ. 1 – 2 του Ν. 3198/1955, αφού οι προθεσμίες αυτές αφορούν αποκλειστικά σε σχέση εξαρτημένης εργασίας[1].

Αγγελική Πολυδώρου, δικηγόρος

email: info@efotopoulou.gr

[1] MΠρΠατρ 363/2019, ΑΠ 1257/2014, ΜΠρΚαλαμ 35/2013, ΟλΑΠ 1/1994 – άπασες δημοσιευμένες ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ