Δεδικασμένο παράγεται ακόμα και από εσφαλμένη δικαιοδοτική κρίση

Το αρκετά σημαντικό ζήτημα εν σχέσει με τη δημιουργία δεδικασμένου επί τη βάσει τελεσιδίκων δικαστικών αποφάσεων, οι οποίες προέβησαν σε εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικού νόμου έχει ήδη απασχολήσει τη νομολογία των εθνικών Δικαστηρίων, η δε θέση, η οποία έχει υιοθετηθεί και παγιωθεί συνοψίζεται ως εξής:  «… Από το συνδυασμό των  διατάξεων των άρθρων 321, 322 και 324 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι δεδικασμένο, ήτοι δέσμευση από την αναγνωριζόμενη στην απόφαση έννομη συνέπεια παράγεται από την τελεσιδικία της απόφασης ανεξάρτητα από το είδος της παρεχόμενης έννομης προστασίας, δηλαδή τόσο από την καταψηφιστική, όσο και από την αναγνωριστική ή διαπλαστική απόφαση. Η δε ύπαρξη και η έκταση του δεδικασμένου προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης και όχι από εκείνο της αγωγής που κρίθηκε, έστω και αν το Δικαστήριο δεν εξάντλησε το αντικείμενό της ή το υπερέβη ή απομακρύνθηκε από αυτό, αφού δεδικασμένο παράγεται και από εσφαλμένη δικαστική απόφαση. (Ολ. ΑΠ 1/2005 Ελλ. Δ/νη 46.377)…» (ΑΠ 1069/2006, ΤΝΠ NOMOS)  «… Επίσης υπάρχει δεδικασμένο και όταν η τελεσίδικη δικαστική απόφαση είναι εσφαλμένη για οποιοδήποτε λόγο, δηλαδή κατά το νομικό ή πραγματικό μέρος, το οποίο όμως δεν μπορεί να ανατραπεί, παρά μόνο με την εξαφάνιση της αποφάσεως με την άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως ή αναψηλαφήσεως. Με τα δεδομένα αυτά η τελεσίδικη απόφαση, που εκδόθηκε επί της αγωγής του εργαζομένου κατά του εργοδότη του, με την οποία ζητείται η καταψήφιση ή αναγνώριση των διαφορών αποδοχών του μεταξύ των καταβληθέντων και εκείνων που πραγματικά έπρεπε να καταβληθούν με βάση συγκεκριμένες νομικές διατάξεις για ορισμένο χρονικό διάστημα, αποτελεί δεδικασμένο σε μεταγενέστερη δίκη μεταξύ των αυτών διαδίκων κατά την οποία ζητείται η ίδια διαφορά αποδοχών για μεταγενέστερο όμως χρονικό διάστημα και με βάση τις ίδιες νομικές διατάξεις, έστω και αν αυτέςεφαρμόστηκαν εσφαλμένα, αφού, όπως ανωτέρω αναφέρεται, και η εσφαλμένη δικαστική απόφαση δημιουργεί δεδικασμένο (ΟλAΠ 34/1992 ΕλλΔνη 33. 1450, AΠ 648/1990 ΕΕΔ 50. 51, AΠ 407, 406/1986 ΕλλΔνη 28 σελ. 294 και 293, αντίστοιχα, AΠ 1514/1984 ΕλλΔνη 26. 202, AΠ 455/1983 ΕΕργΔ 42, 848, ΕA 12469/1990 ΕλλΔνη 33. 865)…» (ΕφΑθ 3116/1999, ΤΝΠ NOMOS).

Γιάννης Μπάλλιας, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr