Ορισμένο διεκδικητικής και αναγνωριστικής της κυριότητας ακινήτου όταν το διεκδικούμενο ακίνητο αποτελεί τμήμα μεγαλύτερου ακινήτου

Κατ’ άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει:

α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν, σύμφωνα με τον νόμο, την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου,

β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και

γ) ορισμένο αίτημα.

Συνεπώς, για να θεωρηθεί οποιαδήποτε αγωγή σαφής και ορισμένη, πρέπει να περιέχει σαφή και όχι ενδοιαστική έκθεση όλων των συγκεκριμένων περιστατικών που είναι παραγωγικά του επιδίκου δικαιώματος ειδικότερα, η ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς συνάπτεται με την υποβολή ορισμένου αιτήματος και αποσκοπεί να καταστήσει δυνατή την ταυτότητα αυτού. Η έλλειψη ή η ασαφής αναφορά των ανωτέρω, ήτοι η αοριστία της αγωγής, ερευνάται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο, διότι ανάγεται στην προδικασία που αφορά τη δημόσια τάξη (ΑΠ 438/2001, ΕλΔνη 43.381, ΑΠ 1363/1997, ΕλΔνη 39.325). Ειδικότερα επί διεκδικητικής αγωγής ακινήτου (άρθρο 1094 ΑΚ), οφείλει ο ενάγων να περιγράψει το επίδικο ακίνητο, μνημονεύοντας με λεπτομέρεια τη θέση, την έκταση, την ιδιότητα ως οικόπεδο, αγρός, κτίριο κτλ. και τα όριά του, ώστε να μη γεννάται αμφιβολία περί της ταυτότητος του (ΑΠ 491/1995, ΕλΔνη 37.317, ΕφΠειρ 889/1996, ΕλΔνη 39.599).

Όταν το διεκδικούμενο ακίνητο φέρεται στην αγωγή ως τμήμα μεγαλυτέρου ακινήτου, ο ενάγων έχει υποχρέωση, εκτός από την έκταση του διεκδικημένου αυτού τμήματος, να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στο μεγαλύτερο ακίνητο, ούτως ώστε, να είναι δυνατόν στον εναγόμενο να αντιτάξει άμυνα περί συγκεκριμένου (και όχι ασαφούς) επιδίκου αντικειμένου, στο δικαστήριο δε να τάξει το προσήκον θέμα απόδειξης και να εκδώσει απόφαση δεκτική εκτέλεσης (Κ. Παπαδοπούλου, Αγωγές Εμπραγμάτου Δικαίου, εκδ. 1989, παρ. 103, ΑΠ 560/1979, ΝοΒ 27.1599, ΕφΑΘ 2722/1996, Αρμ. ΝΑ 348). Το βάρος αυτό του ενάγοντος, ήτοι το να προσδιορίσει το αντικείμενο για το οποίο ζητεί έννομη προστασία, δεν μπορεί να μετατεθεί με οποιαδήποτε νομική αιτία ούτε στο στάδιο της απόδειξης, δηλαδή στους μάρτυρες, τους πραγματογνώμονες κλπ. ούτε πολύ περισσότερο στο δικαστήριο, ώστε το τελευταίο να αποφανθεί και περί του ποίο θεωρεί ο ενάγων ως επίδικο, ή πράγμα ισοδύναμο για ποίο δικαίωμα ο ενάγων ζητεί προστασία (ΕφΠειρ 239/1998, ΕλΔνη 39.887). Η άνωθεν αοριστία δεν μπορεί να θεραπευθεί με τις προτάσεις ή με παραπομπές εις άλλα έγγραφα ή σχεδιαγράμματα (ΕφΑΘ 910/1995, ΕλΔνη 38.916, ΕφΘεσ 278/1990, ΕλΔνη 3 .1309), εάν δεν προσαρτώνται στην αγωγή. Ήτοι η περιγραφή του ακινήτου μπορεί να γίνει και με την αποτύπωση του σε ενσωματωμένο στο δικόγραφο της αγωγής τοπογραφικό διάγραμμα υπό κλίμακα (ΑΠ 1182/2012, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ-587611, ΑΠ 712/1993, ΕλΔνη 36.1993). Τα ίδια, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, ισχύουν και επί αναγνωριστικής της κυριότητος ακινήτου αγωγής (ΑΠ 45/1997, ΝοΒ 46.777).

 

Μαρία Τζαβέλα

Δικηγόρος, LL.M.

E-mail: info@efotopoulou.gr