Οι γνωμοδοτήσεις προσώπων με ειδικές γνώσεις επιστήμης ως αποδεικτικό μέσο στην πολιτική δίκη

Γίνεται δεκτό από τη θεωρία και τη νομολογία, με βάση το άρθρο 339 ΚΠολΔ, που ορίζει περιοριστικά τον κατάλογο των επώνυμων αποδεικτικών μέσων στην πολιτική δίκη, και με βάση το άρθρο 390 ΚΠολΔ, κατά το οποίο

 

«Το δικαστήριο εκτιμά ελεύθερα τις γνωμοδοτήσεις προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης σε ζητήματα που αφορούν εκκρεμή δίκη, οι οποίες συντάχθηκαν ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου και προσάγονται από αυτόν», ότι οι γνωμοδοτήσεις προσώπων με ειδικές γνώσεις επιστήμης, εφόσον συντάχθηκαν κατά τις νόμιμες προϋποθέσεις, δεν συνιστούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, αλλά «έγγραφο», που υποβάλλεται στην ίδια ρύθμιση και εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο (βλ. ως προς τη νομική φύση των γνωμοδοτήσεων αυτών: ΑΠ 778/2012, ΑΠ 353/2008, ΑΠ 1964/2009, ΑΠ 1531/2010, ΑΠ 11/2005, ΑΠ 848/1981, ΑΠ 111/1981).

Συνεπώς, γνωμοδοτήσεις προσώπων με ειδικές γνώσης επιστήμης επί των κρινόμενων ζητημάτων, δεν είναι καταρχήν ανυπόστατα/ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα, ούτε συνιστούν το αποδεικτικό μέσο των δικαστικών τεκμηρίων, ούτε άλλο ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, αλλά νομίμως προσκομίζονται ως αποδεικτικά μέσα προς υποστήριξη των ισχυρισμών των διαδίκων, και μάλιστα συνιστούν «έγγραφο» και θα πρέπει να πληρούν τους όρους των άρθρων 432 επ. ΚΠολΔ, ενώ εκτιμώνται ελεύθερα κατά το σχηματισμό της δικανικής κρίσης.

Οι ως άνω γνωμοδοτήσεις εκτιμώνται δηλαδή ελεύθερα από το δικαστήριο ως έγγραφα, καθότι δεν αποτελούν αποδεικτικά μέσα εκ των υπό του ΚΠολΔ προβλεπομένων, ούτε, συνιστούν πραγματογνωμοσύνη, αλλά αποτελούν έγγραφες γνωμοδοτήσεις προσώπων με ειδικές γνώσεις, τυγχάνουσες ξεχωριστής ρύθμισης (άρθρο 390 του ΚΠολΔ) και ως εκ τούτου δεν είναι δεσμευτικές για το δικαστήριο, ούτε έχουν αυξημένη αποδεικτική ισχύ έναντι των άλλων αποδεικτικών μέσων.

 

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr