Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Αποκλεισμός του δικαιώματος διανομής από τον προορισμό του κοινού πράγματος για διαρκή σκοπό (795 ΑΚ). Ο διαρκής σκοπός πρέπει να είναι αποτέλεσμα συμφωνίας των κοινωνών και όχι απλή εκμετάλλευση

Το δικαίωμα κάθε κοινωνού για λύση της κοινωνίας αποκλείεται στην περίπτωση προορισμού του κοινού πράγματος για διαρκή σκοπό  (795 ΑΚ) είτε από τη θέληση των κοινωνών, όπως όταν χρησιμεύει για την εξυπηρέτηση άλλου πράγματος (π.χ. κοινή, αυλή, δίοδος, πηγάδι κ.α.) ή από τη φύση του ή από διάταξη τελευταίας βούλησης. Διαρκής προορισμός ή σκοπός δεν υπάρχει όταν απλώς οι κοινωνοί εκμεταλλεύονται κατά ορισμένο τρόπο (π.χ. εκμίσθωση) ή χρησιμοποιούν αυτό για την εξυπηρέτησή τους (π.χ. οίκησης , εξυπηρέτηση επαγγελματικών ή άλλων αναγκών τους) (Ερνομακ, τομ. Γ, ημιτόμος Γ, άρθρα 741-946, σελ. 273-274, Βασίλης Αντ. Βαθρακοκοίλης).

Στην υπ’ αριθμ. 7257/1977 απόφαση του Εφετείου Αθηνών αναφέρεται ότι  ο εκκαλών ισχυρίσθηκε πρωτοδίκως, ότι το επίδικο κοινό οικόπεδο μετά της επ’ αυτού αποθήκης αγοράσθηκε απ’ αυτόν και τον εφεσίβλητο αδερφό του, για να εξυπηρετεί διαρκώς τις εταιρείες «…….» και «……….», των οποίων αυτοί ήταν τότε μέτοχοι. Ο ισχυρισμός αυτός αν έχει την έννοια ότι με τη συμφωνία αποκλείστηκε η διανομή του εν λόγω ακινήτου, λόγω του ότι από τη συμφωνία αυτή κατά την αγορά του επιδίκου, ήτοι το 1958 , παρήλθε χρόνος πέραν της δεκαετίας, είναι χωρίς νομική επιρροή. Εάν πάλι έχει την έννοια ότι κατά τη βούληση των κοινωνών, έλαβε αυτό κάποιο διαρκή σκοπό ή προορισμό, ορθώς απερρίφθη ως αόριστος από την εκκαλουμένη. Η αοριστία συνίσταται στο ότι δεν αναφέρθηκε ο σκοπός του επιδίκου, εάν υφίστανται και λειτουργούν οι ως άνω εταιρείες, αν έχει εισφερθεί το επίδικο και σ’ αυτές και ποιο το αντικείμενό τους (Εφ Αθ. 7257/1977).

Ακόμα, στην πιο πρόσφατη 1962/1999 του ΕφΘεσσ αναφέρεται ότι ο εναγόμενος, με τις προτάσεις του, ισχυρίσθηκε ότι οι δικαιοπάροχοι αυτού και των εναγουσών, που ήταν αδέλφια, συμφώνησαν προφορικά, το υπό διανομή κληροτεμάχιο να εξυπηρετεί διαρκή σκοπό, υπό την έννοια της χρησιμοποιήσεως του από τον δικαιοπάροχό του (εναγόμενου), ως επιχειρήσεως θερμοκηπίου. Ο ισχυρισμός αυτός είναι μη νόμιμος και εντεύθεν απορριπτέος, διότι, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα πρόταση, η απλή εκμετάλλευση του κοινού ή η χρήση του από ένα των κοινωνών δε προσδίδει σ` αυτό τον χαρακτήρα διαρκούς προορισμού. Επομένως το Πρωτοδικείο, που κατέληξε στην ίδια κρίση, δεν έσφαλε στην εφαρμογή του νόμου, τα δε αντίθετα που υποστηρίζονται με τον συναφή λόγο της εφέσεως απορριπτέα κρίνονται, ως αβάσιμα. Με το άρθρο 483 ΚΠολΔ προβλέπεται ο τρόπος διανομής, σε περίπτωση υπάρξεως στην κοινωνία εμπορικής, βιομηχανικής, μεταλλευτικής, γεωργικής ή κτηνοτροφικής ή άλλης επιχειρήσεως, που αποτελεί οικονομικό σύνολο, την οποία, κατόπιν αιτήσεως ενός ή περισσοτέρων κοινωνών, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει στον ή στους αιτούντες, έναντι καταβολής, προς τους λοιπούς κοινωνούς, χρηματικού ποσού, ίσου προς την αγοραία αξία της επιχειρήσεως, είτε η επιχείρηση αποτελεί το μοναδικό διανεμητέο περιουσιακό στοιχείο της κοινωνίας, είτε είναι ένα από τα περισσότερα στοιχεία που την αποτελούν. Η μορφή όμως αυτής της διανομής, διά της επιδικάσεως επιχειρήσεως, προϋποθέτει ότι η επιδικαστέα επιχείρηση ανήκει στην κοινωνία της οποίας επιδιώκεται η λύση. Αν η προϋπόθεση αυτή δεν συντρέχει, αλλά απλώς η επιχείρηση ασκείται από τον ένα ή τους περισσοτέρους κοινωνούς, στους οποίους, ανεξάρτητα από την κοινωνία, ανήκει, σε μέρος του κοινού ακινήτου, που παραχωρήθηκε κατά χρήση στον επιχειρηματία δυνάμει μισθώσεως ή εννόμου σχέσεως, δεν μπορεί να εμποδισθεί η αυτούσια διανομή ή η με πλειστηρισμό πώληση του κοινού ακινήτου (ΑΠ 654/1989 ΝοΒ 38.992). Στην προκείμενη περίπτωση, ο εναγόμενος ζήτησε να επιδικασθεί σ` αυτόν το ιδανικό μερίδιο των εναγουσών επί του επικοίνου κληροτεμαχίου, έναντι καταβολής χρηματικού ποσού ίσου προς την αξία του, για το λόγο ότι σε τμήμα του υπό διανομήν ακινήτου λειτουργεί ατομική του γεωργική επιχείρηση. Το αίτημα αυτό είναι μη νόμιμο και εντεύθεν απορριπτέο, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, αφού η επικαλούμενη γεωργική επιχείρηση, όπως συνομολογεί ο εναγόμενος, ανήκει αποκλειστικά σ` αυτόν και όχι στην κοινωνία της οποίας επιδιώκεται η λύση. Επομένως το Πρωτοδικείο, που αποφάσισε τα ίδια, δεν έσφαλε στην εφαρμογή του νόμου, τα δε αντίθετα, που υποστηρίζονται με το σχετικό λόγο της εφέσεως, απορριπτέα κρίνονται, ως αβάσιμα.

Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος

email: info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί