Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Διαζύγιο – Διετής διάσταση – Εφόσον αποδεικνύεται η ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής που στηρίζεται στη διετή διάσταση, καθίσταται αλυσιτελής και παρέλκει η έρευνα της βασιμότητας της αγωγής που στηρίζεται στον ισχυρό κλονισμό από λόγο που αφορά στο πρόσωπο του εναγομένου, αφού η λύση του γάμου απαγγέλλεται μία (1) φορά και δεν συντρέχει στο πρόσωπο του ενάγοντος της αγωγής περί ισχυρού κλονισμού έννομο συμφέρον ικανό να δικαιολογήσει την έρευνα του σχετικού αιτήματός του

Εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες, κατά τις διατάξεις του άρθρου 1439 ΑΚ, προϋποθέσεις για λύση του γάμου, καθένας από τους συζύγους μπορεί να ασκήσει αγωγή διαζυγίου, ο, δε, εναγόμενος με αυτή σύζυγος, επικαλούμενος άλλα, διαφορετικά της αγωγής, περιστατικά, που θεμελιώνουν λόγο διαζυγίου, μπορεί να ασκήσει ανταγωγή ή αυτοτελή αγωγή για λύση του ίδιου γάμου. Αν η λύση του γάμου ζητείται και από τους δύο συζύγους, με αντίθετες αγωγές, οι οποίες είναι ομόρροπες, έχουν το ίδιο αντικείμενο  και αίτημα, επιδιώκουν την ίδια δικαστική διάπλαση, με βάση τις ίδιες ή διάφορες θεμελιώσεις, το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει οποιαδήποτε θεμελίωση προκρίνει, ανεξάρτητα από ποιον από τους συζύγους προβάλλεται.

Μετά την τυχόν ευδοκίμησή της μιας αγωγής και τη λύση του γάμου, που γίνεται βέβαια μία (1) μόνο φορά, παρέλκει  ως  αλυσιτελής  η  εξέταση  της  άλλης  αγωγής,  διότι δικονομικά εκλείπει στην περίπτωση αυτήν, τόσο το αντικείμενο της άλλης αγωγής όσο και το έννομο συμφέρον του άλλου διαδίκου να ερευνηθεί και η δική του αγωγή. Πράγματι, η εξέταση της δεύτερης αγωγής θα ήταν μάταιη, αφού και η παραδοχή της τελευταίας, θα κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή τη λύση του γάμου χωρίς περαιτέρω να δημιουργείται από την απόφαση που θα εξέταζε και τη συνδρομή των λόγων διαζυγίου της δεύτερης αγωγής, δεδικασμένο για ζητήματα υπαιτιότητας. Τυχόν «ηθικό» έννομο συμφέρον του συζύγου για την έρευνα της δεύτερης αγωγής δεν αναγνωρίζεται, διότι δικονομικά ως έννομο συμφέρον θεωρείται το συμφέρον, εφόσον συνδέεται με κάποια έννομη συνέπεια. Η, δε, δικαστική διάγνωση του λόγου διάζευξης είναι νομικά αδιάφορη, όταν δεν συνδέεται πλέον με καμία έννομο συνέπεια, δεδομένου ότι ο γάμος ήδη λύνεται (για όλα τα ανωτέρω, ίδετε ΜΠρΘεσσ/νίκης 9718/2022, ΕφΛαρ 46/2002, ΕφΘεσ/νίκης 2500/1990, εΦαΘ 7693/1988, ΠΠρΑρτ 3/1993, ΜΠρΘεσ/νίκης 15942/2021, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, βλ. επίσης Ε. Κουνουγέρη – Μανωλεδάκη, ό.π. σε. 85-86).

Τέλος, είναι αλήθεια ότι η υπαιτιότητα, που εξοβελίσθηκε ως λόγος διαζυγίου, διατηρεί κάποια σημασία κυρίως ως λόγος αποκλεισμού ή περιορισμού της διατροφής μετά τη λύση του γάμου, κατ’ άρθρο 1444 εδάφ. α΄ ΑΚ. Μόνο όμως το γεγονός αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ουσιαστική έρευνα της βασιμότητας της αγωγής περί ισχυρού κλονισμού στην παραπάνω περίπτωση. Διότι το έννομο συμφέρον του ενάγοντος της αγωγής αυτής (ενν. της αγωγής περί ισχυρού κλονισμού) δεν είναι άμεσο, αλλά απλώς ενδεχόμενο, αφού την απόφαση περί ισχυρού κλονισμού του γάμου για λόγο αναφερόμενο στο πρόσωπο του ενάγοντος μπορεί να χρησιμοποιήσει για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων στη δίκη διατροφής, που ενδεχομένως θα δημιουργηθεί στο μέλλον και προς απόκρουση της ένστασης αποκλεισμού ή περιορισμού του δικαιώματος για διατροφή λόγω υπαιτιότητάς του για τη λύση του γάμου, που ενδεχομένως θα προβληθεί κατά τη δίκη εκείνη από τον εναγόμενο τέως σύζυγό του (ΕφΔωδ 83/2002, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Αγγελική Πολυδώρου, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί