Έκδοση διαταγής πληρωμής για μέρος απαίτησης δανειστή
Σύμφωνα με το άρθρο 626 παρ. 2 του ΚΠολΔ, το δικόγραφο της αίτησης για την έκδοση διαταγής πληρωμής πρέπει να περιέχει : α) όσα ορίζουν τα άρθρα 118 και 117 και το άρθρο 119 παρ.1, β) αίτηση για την έκδοση διαταγής πληρωμής και γ) την απαίτηση και το ακριβές ποσό των χρημάτων ή των χρεογράφων με τους τυχόν οφειλόμενους τόκους των οποίων ζητείται η καταβολή. Η διάταξη αυτή, διαφοροποιείται από την σχετική με το περιεχόμενο της αγωγής διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ και δεν απαιτεί, όπως εκείνη, τον ουσιαστικό ή συγκεκριμένο προσδιορισμό της ιστορικής βάσης, αλλ` αρκείται στην έκθεση εκείνων μόνο των περιστατικών που εξατομικεύουν την απαίτηση από άποψη του αντικειμένου της, του είδους και του τρόπου της γέννησης της και δικαιολογούν την ύπαρξη αντίστοιχης συγκεκριμένης οφειλής εκείνου κατά του οποίου απευθύνεται η αίτηση, προς τον αιτούντα. Περαιτέρω, στην αίτηση για την έκδοση διαταγής πληρωμής πρέπει, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου 626 ΚΠολΔ, να επισυνάπτονται και όλα τα έγγραφα από τα οποία προκύπτει η απαίτηση και το ποσό της. Ο δανειστής, εξάλλου, ενόψει της διαθετικής αρχής που καθιερώνει το άρθρο 106 του ΚΠολΔ, δεν εμποδίζεται να ζητήσει την έκδοση της διαταγής πληρωμής, όχι για ολόκληρη, αλλά για ένα μέρος μόνο της χρηματικής απαίτησης που έχει κατά του οφειλέτη, ή για μέρος μόνο των οφειλόμενων τόκων, έστω και αν το έγγραφο που προσκομίζει αποδεικνύει ολόκληρη την απαίτηση και οφειλή τόκων αυτής για όλο το ποσό της ή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από εκείνο που ζητά. Ο περιορισμός της αίτησης για μέρος μόνο της απαίτησής του ή για μέρος της παρεπόμενης απαίτησης τόκων, ο οποίος αποτελεί άσκηση δικονομικής ευχέρειας του δανειστή, δεν απαιτείται να αιτιολογείται. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 1, 10, 22 και 28 του ν.5960/1933 «περί επιταγής», προκύπτει ότι η ενοχή από τραπεζική επιταγή είναι αναιτιώδης. Συνεπώς ο κομιστής της, όταν στρέφεται κατά κάποιου υπογραφέα που ευθύνεται έναντι του, δεν είναι υποχρεωμένος να επικαλεσθεί και να αποδείξει ότι υπάρχει κάποια νόμιμη αιτία για την ανάληψη υποχρέωσης από την επιταγή, αλλά στον καθ’ ου στρέφεται απόκειται να επικαλεσθεί, κατά τις αρχές του αδικαιολόγητου πλουτισμού, και να αποδείξει ότι λείπει υποκείμενη αιτία ή ότι εκείνη που υπάρχει είναι ελαττωματική, και με τον τρόπο αυτό να ελευθερωθεί. Μάλιστα για την προβολή της έλλειψης υποκείμενης αιτίας, δεν αρκεί ο ισχυρισμός του υπογραφέα, ότι χωρίς αιτία υπέγραψε την επιταγή, αλλά χρειάζεται να προσδιορίζεται και σε περίπτωση αμφισβήτησης να αποδεικνύεται, ότι ο υπογραφέας αναδέχθηκε την υποχρέωση από τον τίτλο της επιταγής για κάποια ορισμένη αιτία και ότι αυτή είναι ανύπαρκτη(ΑΠ 1312/1991, 1512/2006 ΑΠ, 7967/2008 ΠΠΑ).
Λένα Πολύζου
Δικηγόρος
Email: info@efotopoulou.gr